در نوشته‌های یونانی پیشین و سنجیده‌تر، مانند آثار افلاطون، ἀπεκρίθη (apekrithē) و ἀποκριθήσομαι (apokrithēsomai) در معنای مجهول معمولاً برای رساندن مفهوم «او پاسخ داد» به کار نمی‌روند. در عوض، ἀποκριθῆναι (apokrithēnai) و ἀποκρίνασθαι (apokrinasthai) به‌صورت قابل‌جایگزینی استفاده می‌شوند.
یک صورت مجهول در عهد جدید
در عهد جدید، کاربرد ویژه‌ای از صورت مجهول ἀπεκρίθη (apekrithē) وجود دارد. صورت ماضی آئوریست میانی، ἀπεκρίνατο (apekrinato)، تنها در چند مورد ظاهر می‌شود، مانند متی 27:12، مرقس 14:61، لوقا 3:16، لوقا 23:9، یوحنا 5:17، 19، یوحنا 12:23، و اعمال 3:12.
آنچه این واژه را بسیار مهم می‌سازد، این واقعیت است که بارها همراه با عبارت «او گفت» ظاهر می‌شود؛ یعنی «او جدا شد و گفت»، بنابراین ترجمهٔ آن به‌صورت «او پاسخ داد و گفت» قطعاً زاید و غیرضروری است.
بنابراین، در حالی که نوشته‌های یونانی پیشین صورت‌های متفاوتی را برای «او پاسخ داد» ترجیح می‌دادند، نویسندگان عهد جدید بر آنها تکیه نکردند، بلکه صورت مجهول ἀπεκρίθη را برگزیدند.
ἀποκρίνω (apokrinō) 232 بار در عهد جدید دیده می‌شود (رجوع کنید به استرانگ #611). در یونانی کلاسیک، معنای آن «جدا کردن» یا «برگزیدن/تمایز نهادن» است.
بر اساس LSJ (لیدل، اسکات، جونز)، «کنار گذاشتن» یا «جدا شدن یا تفکیک شدن»، ἀποκρίνω (apokrinō) کاربردهای گوناگونی دارد:
- کنار گذاشتن: این کاربرد در آثاری مانند «پلوتارخ» افلاطون و منابع دیگری چون فرکراتس و «تاریخ گوناگون» آئلیان پیشنهاد شده است.
- جدا شدن یا تفکیک شدن: در صورت مجهول آن، ἀποκρίνθη (apokrinthē)، بر جدا یا تفکیک شدن دلالت دارد. برای نمونه، در «ایلیاد» هومر، دو پهلوان را توصیف می‌کند که از انبوه جمعیت جدا شده‌اند. همچنین در بافت‌های دیگر نیز دیده می‌شود، مانند توصیف جدایی عناصر در کیهان‌زایی یا جدایی ملت‌های مختلف.
این اصطلاح هم جدایی فیزیکی را دربر می‌گیرد، مانند مورد جنگاورانی که بدون نتیجه‌ای قاطع از هم جدا می‌شوند، و هم جدایی مفهومی را، مانند زمانی که عناصر ناهمگون تحت یک نام گرد می‌آیند.
مشکل ترجمهٔ صورت مجهول ἀποκρίνθη به‌عنوان «او پاسخ داد» این است که گرچه «او پاسخ داد» ترجمه‌ای رایج برای صورت مجهول آئوریست ἀποκρίνθη (apokrinthē) است، اما جنبهٔ مجهول فعل را به‌طور کامل منتقل نمی‌کند. ترجمه‌ای دقیق‌تر که ساخت مجهول را در نظر بگیرد، چیزی مانند «به او پاسخ داده می‌شود» یا «به او پاسخ داده می‌شد» خواهد بود. این امر بر این واقعیت تأکید می‌کند که فاعل عملِ پاسخ داده شدن را دریافت می‌کند، نه اینکه خود به‌طور فعال پاسخ دهد.
دربارهٔ ἀπεκρίθη و حالت داتیو. — ترجمهٔ متعارف ἀπεκρίθη به‌صورت «او پاسخ داد» بازتاب‌دهندهٔ معنای فعلیِ متأخر و تثبیت‌شدهٔ ἀποκρίνομαι است، اما همهٔ امکانات واژگانیِ ἀποκρίνω را پوشش نمی‌دهد. این فعل از ἀπό («دور از، از») و κρίνω («جدا کردن، تمایز نهادن») ساخته شده است و معانی واژگانی کهن‌تر آن شامل «جدا کردن»، «کنار گذاشتن» و «تمایز نهادن» است. صورت ἀπεκρίθη از نظر صرفی یک آئوریست مجهول، سوم‌شخص مفرد است و بنابراین معنای پایهٔ «جدا/متمایز شد» را ممکن می‌سازد. هنگامی که فعل با یک داتیو همراه باشد، لازم نیست داتیو صرفاً به‌عنوان گیرنده فهمیده شود؛ داتیو یونانی می‌تواند وسیله یا ابزار را نیز بیان کند. بر این اساس، ساختی مانند ἀπεκρίθη αὐτοῖς می‌تواند، بر پایهٔ خوانشی مبتنی بر ساخت صرفی و کارکرد حالت، به‌صورت «به‌وسیلهٔ آنان جدا شد» ترجمه شود، که در آن αὐτοῖς به‌عنوان داتیو ابزاری («به‌وسیلهٔ آنان») فهمیده می‌شود. این خوانش نباید با شیوهٔ رایج‌تر بیان عامل شخصی در مجهول، یعنی ὑπό + حالت اضافی، اشتباه گرفته شود؛ بلکه داتیو را به‌عنوان وسیله یا عاملی در نظر می‌گیرد که جدایی از طریق آن انجام می‌شود. بنابراین، ترجمهٔ پیشنهادی هم ارزش معنایی کهن‌تر ἀποκρίνω («جدا کردن/تمایز نهادن») و هم کارکرد شناخته‌شدهٔ داتیو را حفظ می‌کند، بی‌آنکه لازم باشد معنای واژگانی‌شدهٔ عهد جدیدِ «پاسخ دادن» نقطهٔ آغاز باشد.