Wee de rijkenEnglish · አማርኛ · العربية · বাংলা · Čeština · Deutsch · Ελληνικά · Español · فارسی · Français · Hausa · עברית · हिन्दी · Hrvatski · Magyar · Bahasa Indonesia · Igbo · Italiano · 日本語 · 한국어 · मराठी · Nederlands · Afaan Oromoo · ਪੰਜਾਬੀ · Polski · Português · Română · Русский · Српски · Svenska · Kiswahili · தமிழ் · ไทย · Türkçe · Українська · اردو · Tiếng Việt · Yorùbá · 中文

Amerika, het land van mijn geboorte, is een rovershol geworden, een uitgegraven onderwereld, een wildernis vol strikken waar roofdieren wachten bij elke gewone handeling. Kopen, verkopen, rijden, klikken, lenen, abonneren, parkeren—ja, zelfs lid worden van een religie—kan een andere verplichting verbergen die klaarstaat om dicht te klappen. Dit is een hinderlaagcultuur, een economie van op de loer liggen, gebouwd op de ruggen van een bevolking die als vee wordt behandeld.

Hades was geen Griekse mythe, maar een profetische openbaring van de toekomst.
Hades was geen Griekse mythe, maar een profetische openbaring van de toekomst.

Marketing is niet langer overtuiging; het is psychologische oorlogsvoering. Keuzearchitectuur, framing en perceptiearbitrage worden bestudeerd, verfijnd en tegen de mensen ingezet. Een onderzoek uit 2026 bevestigt wat de sluwen al wisten: consumenten merken prijsveranderingen gemakkelijker op dan veranderingen in hoeveelheid of kwaliteit. Die kennis wordt als wapen ingezet. Deze generatie praat veel over „kapitalisme in een laat stadium”. Wanneer ik aan kapitalisme in een laat stadium denk, denk ik aan zaken als de nieuwe bedrijfsmodellen van durfkapitalisten of de plannen van politici die het zich kunnen veroorloven miljarden uit te geven enkel om de concurrentie te vernietigen. Geld zelf wordt als wapen ingezet. De werkelijkheid is dat je gewoon een bepaald niveau van bloedvergieten en corruptie krijgt dat je niet aantreft in landen waar mensen niet miljarden kunnen verbranden om tegenstanders te vernietigen. Miljarden worden uitgegeven om jou tot handelswaar te maken, om gevangen, gekocht en verkocht te worden. Hoeveel van jouw persoonlijke gegevens zijn al door sociale media verhandeld?

Tethering, zoals ik heb ontdekt doordat ik als dakloze voor hotspotgebruik afhankelijk ben van abonnementen van eSIM-aanbieders, is een schoolvoorbeeld van de hinderlaag: het abonnement wordt verkocht als bruikbare data, de klant betaalt, en zodra de verbinding wordt gedeeld, knijpt de aanbieder deze stilletjes af totdat zij nutteloos is. De kleine lettertjes of het beleid inzake „redelijk gebruik” is de strik die pas dichtklapt nadat het geld al is geïnd. Je kunt zelfs geen bekertje yoghurt kopen zonder minder te krijgen—„met ruimte voor toppings” staat nu als een pluspunt gedrukt, alsof je minder geven vrijgevigheid is. De kleine diefstal blijft onopgemerkt, maar uit zulke kleine diefstallen wordt een hele natie gebouwd. Ergens werd de maatstaf voor winnen eenvoudigweg dit: hoeveel kan er worden onttrokken, en tegen welke prijs voor degene die niet kan weigeren.

De zwakken binden met woorden die de zwakken onmogelijk kunnen beheersen

De vermogende klasse, die over zichzelf spreekt als „de geldwereld”, heeft een rechtssysteem van ongekende omvang gevormd om zichzelf te beschermen, terwijl zij de rest van de natie voortdurend gegijzeld houdt. Krediet is de keten. Vrijheid is het woord dat nog steeds wordt uitgesproken, maar de gewone mens beweegt zich elke dag door honderden bindende rechtsverhoudingen en stapt tientallen keren in nieuwe contractuele vallen zonder ooit een pen op te tillen. Een Carnegie Mellon-onderzoek uit 2008 berekende dat het lezen van elk privacybeleid waarmee een Amerikaanse internetgebruiker wordt geconfronteerd 244 uur per jaar zou kosten—bijna veertig minuten van elke werkdag. Dat was bijna twintig jaar geleden. In 2024 was het mediane privacybeleid op grote platforms uitgegroeid tot 4.150 woorden, ongeveer tweemaal de lengte van tien jaar eerder. De gracht wordt breder. De kloof wordt dieper.

Nog erger is het nieuwe contracteren door loutere aanwezigheid: toestemming wordt niet langer gegeven door een handtekening, maar door enkel aanwezig te zijn. Uit een Pew-enquête uit 2023 bleek dat 56 procent van de Amerikanen bijna altijd op „akkoord” klikt zonder te lezen. Kopen, rijden, klikken, lenen, werken, bankieren, zorg zoeken—zelfs inloggen of alleen maar aanwezig blijven—onttrekt instemming door vermoeidheid. Een onderzoek naar zeventig grote digitale diensten wees uit dat alleen al de documenten van AT&T ongeveer 383.000 woorden telden. Dit is geen handel. Dit is een systeem dat is ontworpen zodat de sterken de zwakken kunnen binden met woorden die de zwakken onmogelijk kunnen beheersen.

Stel dat twee mensen met dezelfde overeenkomst van 40 pagina’s worden geconfronteerd. Iemand met geld kan de middelen kopen die hem in staat stellen de barrière van juridische complexiteit te overbruggen:

De arme persoon heeft mogelijk onmiddellijk een dienst nodig en kan zich niets daarvan veroorloven. Alle klassen kunnen technisch gezien „kiezen”, maar de kosten om die keuze te begrijpen zijn radicaal ongelijk.

Voeg daaraan het stille mechanisme van schuld toe, de juridische fictie die ondernemingen als personen behandelt, en de meedogenloze omzetting van elke menselijke behoefte in een inkomstenstroom. De armen worden tot stof vermalen, de middenklasse wordt leeggebloed, de rijken worden afgeschermd, en over de hele regeling wordt de naam van vrijheid aangeroepen. Zij vermenigvuldigen verbintenissen waarvan zij nooit de bedoeling hadden dat de gewone man ze zou begrijpen, en noemen de daaruit voortvloeiende gevangenschap vrijheid.

Vallen die vanaf de kindertijd worden gezet

Je hoeft niet ver te zoeken om de vallen te vinden; ze worden ons al van kinds af aan voor de voeten gelegd. Zelfs op mijn zestiende ging ik naar een plaatselijke sportschool, gewoon om te sporten. Toen ik het niet langer kon betalen, vertelden ze me dat ik niet kon opzeggen—ik was verplicht te blijven betalen of zware boetes te krijgen. Pas toen ik ontdekte dat minderjarigen wettelijk niet aan contracten gebonden kunnen zijn en hun dit vertelde, scheurden ze het papier prompt voor mijn ogen kapot. Zodra je achttien wordt, staat er een heel imperium van deze vallen op je te wachten. Vanaf het moment dat ik voor het eerst op mezelf ging wonen in de hoop in Colorado het skigebiedsbedrijf te studeren, tot het opbouwen van schulden voor een diploma aan een extreemlinkse universiteit, tot het door elke instelling afgewezen worden voor werk na mijn afstuderen omdat zij extreemlinks waren, tot cv’s vol vrijwilligerswerk die op de een of andere manier tegen me werkten, tot bedrijven die werden vernietigd door het National Forest, de US Customs and Border Control, de gemeentehuizen en provinciehuizen, en de rest van de staats- en lokale verordeningen, de muren waren torenhoog. Zelfs de Werkloosheidsdienst was een travestie van vallen. Nadat ze mij tijdens de COVID-crisis hadden gebeld om me te vertellen dat ik als zelfstandige mobiele monteur in aanmerking kwam, en me ongeveer tienduizend dollar aan uitkeringen hadden gegeven omdat ik meer dan een jaar, bijna twee jaar, zonder werk zat, eisten ze bijna twee jaar later alles terug omdat ze “niet alles goed georganiseerd hadden en individuele gevallen niet konden beoordelen.” Het was een goedkope poging om hun eigen fouten terug te draaien, in de hoop dat mensen zouden toegeven en hun wat geld terugbetalen. Ik ging in beroep en won, maar niet voordat er pijnlijk, zwaar en oneerlijk over me heen was gepist, en ik nog steeds veroordeeld werd om hun $1800 terug te betalen. Veroordeeld als een crimineel zonder eerlijk proces. Het volstaat te zeggen: dat deed ik niet.

In de jaren dat ik probeerde een klim- en fitnesscentrum en andere bedrijven te starten, dook ik er meteen in en probeerde ik die gracht over te zwemmen zonder te beseffen waar ik aan begon (zie mijn memoires hieronder). Ondanks dat ik in zeven moeizame jaren een klantenbestand en club van meer dan 1.200 enthousiaste mensen had opgebouwd, werd ik totaal weggevaagd door projectontwikkelaars in commercieel vastgoed, bestemmingsverordeningen, roofzuchtige bureaucratie, overheids-“heffingen” (denk aan $700.000 verkeersimpactheffing) en vastgoedkosten. Het systeem was niet gebouwd om ondernemerschap te stimuleren; het was gebouwd om het kapitaal dat er al was te beschermen.

Gewoon naar binnen rijden? Instructies en informatie staan binnen?

Zelfs je weg vinden in een stad is een oefening in voortdurende afroming geworden. Zoals talloze onwetende bestuurders hebben ontdekt, “contracteren” bedrijven als Metropolis je op het moment dat je simpelweg een van hun garages inrijdt. Zonder slagbomen, betaalautomaten en met minimale waarschuwing overvallen hun AI-camera’s je persoonsgegevens. Ik ben meerdere keren door hen beroofd, enkel omdat ik een Tesla-lader gebruikte om een Tesla op te laden die ik huurde van een andere afromende onderneming, Hertz, zodat ik voor een schijntje kon werken voor weer een andere afromende onderneming, Uber. Ik werd van enkele honderden dollars beroofd zonder iemand om mee te praten. Geautomatiseerde bestraffing zonder waarschuwing, eerlijk proces of arbitrage. En dat alles blijkbaar legaal, verborgen achter een QR-code die dient als het moderne equivalent van onleesbare kleine lettertjes.

Mitzrayyim, het dubbele beleg

Eglon (עֶגְלוֹן) betekent letterlijk "kalfachtig" of "jonge stier." Het is afgeleid van het grondwoord 'egel (עֵגֶל), dat "kalf" betekent en teruggaat op het werkwoord 'agal (עָגַל), dat "in cirkels gaan," "rond," of "rollen" betekent.
De aanbidding van het Gouden Kalf. Eglon (עגלוֹן) betekent letterlijk “kalfachtig” of “jonge stier.” Het is afgeleid van het grondwoord ‘egel (עֵגֶל), dat “kalf” betekent en teruggaat op het werkwoord ‘agal (עָגַל), dat “in cirkels gaan,” “rond,” of “rollen” betekent.

“Op God vertrouwen wij” staat gedrukt op de biljetten die ons ketenen. Zo blijkt deze god een gracht om zichzelf heen en een ivoren toren van onbereikbare hoogte te hebben gebouwd. In het Boek Exodus maakte de farao de Hebreeërs tot slaven door een berekende strategie gedreven door politieke paranoia, stapsgewijze arbeidsuitbuiting en door de staat gesanctioneerd geweld. Egypte was een misbruikende staat met magiërs die een religie verkochten.

Klinkt dat bekend? Amerika vervult alles waarvoor dat verhaal waarschuwde. Het zit vol opzichters die een arbeidersklasse neerslaan, die in de modder zwoegt om stenen te maken voor het imperium, gebukt gaand voor een ontmenselijkende, brutale god. De Hebreeuwse naam voor Egypte, Mitzrayyim, vertaalt als “Dubbel Beleg” of “Dubbele Engte.” Zij belegeren je van voren en van achteren: het verleden wordt tegen je gebruikt, en de toekomst wordt boven op je gebouwd, terwijl elke druppel leven uit je wezen wordt geperst en haar presidenten en politici bij haar blijven zweren met hun linkerhand.

Een christelijke natie? Wat Amerika doet, doet het christendom al een paar duizend jaar. Het mondiale „koninkrijk van God” ontmantelt dit systeem niet, maar treedt op als de voornaamste begunstigde ervan, waardoor zij het meest medeplichtig zijn aan dit systeem van Hades. Christenen wereldwijd verdienen jaarlijks zo’n $70 biljoen, dragen jaarlijks meer dan $1 biljoen bij aan de Amerikaanse economie, bezitten biljoenen aan activa en vastgoed, en besparen overheden miljarden via het „halo-effect” van sociale vangnetten en vrijwilligerswerk. Een hoererij zonder weerga.

Christenen wereldwijd bezitten een enorm aandeel van het particuliere vermogen en beheren persoonlijke bezittingen ter waarde van ongeveer $180–$250 biljoen. Als de christenen van de wereld als één soevereine economie werden beschouwd, zou hun bbp ongeveer 40% groter zijn dan dat van de Verenigde Staten en China samen. Over omringende contractering gesproken, de kosten van begrip, een systeem dat is ontworpen om de zwakken te binden met woorden die de zwakken nooit konden begrijpen, mensen lasten opleggend die te zwaar zijn om te dragen, zonder een vinger uit te steken, en rampzalige gevolgen waar je pas nadat je erin bent gelokt achter komt…

Goliath.

Een dubbel beleg. Het verleden tegen je opzetten, de toekomst aan je verkopen. Dit is een systeem dat is ontworpen zodat de sterken de zwakken kunnen binden met woorden die de zwakken onmogelijk kunnen beheersen. Witgekalkt.

De onderste sport

Ik probeerde freelancewerk te vinden als „quant”-programmeur op Upwork, enkel om te kunnen eten, om vervolgens een race naar de bodem aan te treffen (bijv. Downwork), waar Wall Street-passanten goedkope arbeid uitbesteden, beginnende profielen ondermijnen en zonder gevolgen betaling inhouden. Ik verloor duizenden aan arbeid. Ik probeerde 85 uur per week voor Uber te rijden en in een auto te slapen om geld te besparen, om vervolgens te ontdekken dat het systeem gemanipuleerd is als een casinogokkast. Chauffeurs worden gedwongen tot een psychologische uitputtingsslag, waarbij ze ritten tegen armoedeloon weigeren in de hoop de prijs van een goed betalende rit te winnen, totdat de vermoeidheid toeslaat en het algoritme wint.

Het Hertz rideshare-(onttrekkings)programma was niet beter: ze verhuurden mij een Tesla met 196.000 mijl en een kapot veiligheidszichtsysteem. Ze hadden de volledige waarde al aan huurkosten onttrokken, maar weigerden hem te verkopen en gaven er de voorkeur aan wanhopige chauffeurs uit te melken ten koste van hun eigen veiligheid.

Dit overleven is enigszins haalbaar als je passagiers gastvrij zijn, zoals in Nashville, maar probeer eens te rijden in de vijandige, met tolwegen bezaaide mijnenvelden van de oostkust, waar AI-camera’s op je jagen, niemand je fooi geeft en men je snel een slechte beoordeling geeft—Jersey, Philadelphia, Baltimore, DC, ik heb ze allemaal geprobeerd. Wat ik daar zag was niet de progressieve belofte dat “diversiteit onze kracht is”, maar een cynische perceptie-arbitrage: de rijken die massaal wanhopige arbeidskrachten importeren die bereid zijn hun morgen te verkopen voor $6 per uur. Ik vond nul vermenging van cultuur, achtergronden, taal of wereldbeelden en een enorme toename van raciale competitie. Het houdt de arbeidersklasse verdeeld en concurrerend om kruimels, terwijl de gracht rond de torens van de rijken breder wordt. Is dit de mensheid op haar mooiste uur?

De belofte van het internet

Satirische poster: Uncle Sam trekt een gordijn met het opschrift De belofte van het internet open en onthult machines uit Silicon Valley die aandacht oogsten en woede, verdeeldheid en verslaving voeden bij mensen in kantoorcubicles, terwijl een welgesteld publiek applaudisseert met geld in de handen.
Kan er iets goeds uit…Amerika komen?

Er was een tijd dat Amerika dingen exporteerde die de wereld vooruit hielpen: de gloeilamp, het vliegtuig en de hoop dat een eerlijk mens door eerlijk werk kon opklimmen. Wat exporteert het nu? Zijn voornaamste exportproducten zijn zijn platforms, zijn feeds en zijn entertainment, en wat daardoorheen elk land op aarde binnenstroomt is woede, verdeeldheid, verslaving, geweld, seksualisering, samenzwering, religieuze waan, degeneratie en consumentisme—geoogst uit elke blik, elke klik en elk wakker uur, en vervolgens aan de wereld terugverkocht als de belofte van het internet. Vrijheid van meningsuiting, een beter geïnformeerd publiek, een mondiale gemeenschap, kansen voor iedereen, een sterkere democratie: trek het gordijn open, en daarachter staat een groteske machine om je oogballen en hersenen te oogsten. De rijken en machtigen tolereren deze machine niet slechts; zij bouwen hem. En zij bouwen hem zo haastig dat niemand ooit kan bijblijven. Onophoudelijk gooien zij brandstof op de vuren van alles wat verdeelt, omdat verontwaardiging het winstgevendste gewas is dat dit land ooit heeft verbouwd, en een volk dat elkaar naar de keel vliegt, kijkt nooit op naar degenen die de lucifers vasthouden. Zij zitten op de eerste rij met geld in hun handen, en applaudisseren (voor hun kant).

Weinigen begrijpen het verpletterende gewicht van deze samenleving, tenzij zij helemaal onderaan staan. De Amerikaanse economie en samenleving is een teerput, en de regel is simpel: als je niet op iemands vingers stapt op de ladder omhoog eruit, zal het hele systeem graag op die van jou stappen.

Dat alles gezegd hebbende, ben ik toch nog steeds aan het vertalen, ook al kost het me een ondraaglijke hoeveelheid tijd om een beetje vooruitgang te boeken. Johannes, alleen vast op een eiland, verbannen, behandeld als weggegooid afval, vindt nog steeds een manier om een magnum opus te schrijven.