آمریکا، سرزمین زادگاهم، به لانه دزدان، جهان زیرینی حفاریشده، بیابانی تلهگذاریشده بدل شده است که در آن شکارچیان در هر عمل عادی کمین کردهاند. خریدن، فروختن، رانندگی کردن، کلیک کردن، قرض گرفتن، اشتراک گرفتن، پارک کردن—آری، حتی پیوستن به یک دین—میتواند تعهد دیگری را پنهان کند که آماده است ناگهان بسته شود. این یک فرهنگ کمین، یک اقتصاد در کمیننشسته است که بر پشت جمعیتی ساخته شده که با آنان همچون دام رفتار میشود.

بازاریابی دیگر اقناع نیست؛ جنگ روانی است. معماری انتخاب، چارچوببندی و آربیتراژ ادراک مطالعه، پالایش و علیه مردم به کار گرفته میشوند. یک مطالعه در سال ۲۰۲۶ آنچه زیرکان از پیش میدانستند تأیید میکند: مصرفکنندگان تغییرات قیمت را آسانتر از تغییرات کمیت یا کیفیت تشخیص میدهند. این دانش به سلاح تبدیل میشود. این نسل بسیار از «سرمایهداری مرحلهٔ پایانی» سخن میگوید. وقتی به سرمایهداری مرحلهٔ پایانی فکر میکنم، به چیزهایی مانند مدلهای جدید کسبوکار سرمایهداران خطرپذیر یا طرحهای سیاستمدارانی فکر میکنم که توانایی دارند میلیاردها خرج کنند فقط تا رقابت را نابود سازند. خودِ پول به سلاح تبدیل میشود. واقعیت این است که شما فقط به سطحی از خونریزی و فساد میرسید که آن را در کشورهایی که مردم نمیتوانند میلیاردها را برای نابودی مخالفان بسوزانند، نخواهید یافت. میلیاردها خرج میشود تا شما را به کالا تبدیل کنند؛ کالایی که به دام بیفتد، خریده و فروخته شود. چه مقدار از دادههای شخصی شما تاکنون توسط رسانههای اجتماعی معامله شده است؟
اشتراکگذاری اینترنت، چنانکه من در حالی که بیخانمان بودهام و برای استفاده از هاتاسپات به طرحهای ارائهدهندگان eSIM وابسته بودهام دریافتم، نمونهای کلاسیک از کمین است: طرح بهعنوان دادهٔ قابلاستفاده فروخته میشود، مشتری پول میدهد، سپس در همان لحظهای که اتصال به اشتراک گذاشته میشود، ارائهدهنده بیسروصدا آن را چنان محدود میکند که بیفایده شود. ریزنوشتهها یا سیاست «استفادهٔ منصفانه» تلهای است که تنها پس از گرفته شدن پول، بسته میشود. حتی نمیتوانید یک لیوان ماست بخرید بیآنکه از شما کاسته شود—اکنون عبارت «جا برای افزودنیها دارد» را بهعنوان یک ویژگی چاپ میکنند، گویی کمتر دادن به شما سخاوت است. این دزدی کوچک دیده نمیشود، اما از همین دزدیهای کوچک است که یک ملت کامل ساخته میشود. جایی معیار پیروزی صرفاً این شد: چه مقدار میتوان استخراج کرد، و به چه بهایی برای آنکه نمیتواند امتناع کند.
بستنِ ضعیفان با کلماتی که ضعیفان هرگز نمیتوانند بر آنها مسلط شوند
طبقهٔ پولدار، که از خود با عنوان «دنیای پول» یاد میکند، نظامی حقوقی در مقیاسی بیسابقه شکل داده است تا از خود محافظت کند، در حالی که باقی ملت را در گروگانی دائمی نگه میدارد. اعتبار زنجیر است. آزادی همچنان واژهای است که بر زبان میآید، اما انسان عادی هر روز از میان صدها رابطهٔ حقوقی الزامآور عبور میکند و دهها بار وارد تلههای قراردادی تازه میشود، بیآنکه حتی قلمی بردارد. یک مطالعهٔ کارنگی ملون در سال ۲۰۰۸ محاسبه کرد که خواندن تمام سیاستهای حریم خصوصی که یک کاربر اینترنت آمریکایی با آنها روبهرو میشود، سالانه ۲۴۴ ساعت زمان میبرد—تقریباً چهل دقیقه از هر روز کاری. آن تقریباً بیست سال پیش بود. تا سال ۲۰۲۴، میانهٔ طول سیاست حریم خصوصی در پلتفرمهای بزرگ به ۴٬۱۵۰ واژه رسیده بود، تقریباً دو برابر طول آن در یک دهه پیش. خندق گستردهتر میشود. شکاف عمیقتر میگردد.
بدتر از آن، قراردادبندی محیطی جدید است: رضایت دیگر با امضا داده نمیشود، بلکه صرفاً با حضور. یک نظرسنجی پیو در سال ۲۰۲۳ نشان داد که ۵۶ درصد آمریکاییها تقریباً همیشه بدون خواندن روی «موافقم» کلیک میکنند. خریدن، رانندگی کردن، کلیک کردن، قرض گرفتن، کار کردن، بانکداری، جستوجوی درمان—حتی وارد شدن یا صرفاً حاضر ماندن—با فرسودگی رضایت را استخراج میکند. یک مطالعه دربارهٔ هفتاد سرویس دیجیتال بزرگ نشان داد که اسناد AT&T بهتنهایی حدود ۳۸۳٬۰۰۰ واژه بودند. این تجارت نیست. این سامانهای است که طراحی شده تا قدرتمندان بتوانند ضعیفان را با کلماتی ببندند که ضعیفان هرگز نمیتوانند بر آنها مسلط شوند.
فرض کنید دو نفر با یک توافقنامهٔ ۴۰ صفحهای روبهرو میشوند. شخصی که پول دارد میتواند چیزهایی را بخرد که به او امکان میدهد از مانع پیچیدگی حقوقی عبور کند:
- وکیلانی برای خواندن توافقنامههای ۱۰۰ صفحهای
- حسابدارانی برای یافتن پیامدهای پنهان مالیاتی
- مشاوران مالی برای مدلسازی تعهدات بلندمدت
- کارکنان انطباق برای نظارت بر قواعد در حال تغییر
- مذاکرهکنندگانی برای تغییر شروط یکطرفه
- نرمافزاری برای پیگیری قراردادها و تمدیدها
- زمانی برای واقعاً خواندن همهچیز
فرد فقیر ممکن است فوراً به یک خدمت نیاز داشته باشد و توان پرداخت هیچیک از آنها را نداشته باشد. همهٔ طبقات از نظر فنی میتوانند «انتخاب» کنند، اما هزینهٔ فهمیدن انتخاب بهشدت نابرابر است.
به اینها سازوکار پنهان بدهی، افسانهٔ حقوقی که با شرکتها همچون اشخاص رفتار میکند، و تبدیل بیامان هر نیاز انسانی به یک جریان درآمد را بیفزایید. فقرا تا حد غبار خرد میشوند، از طبقهٔ متوسط خون گرفته میشود، ثروتمندان مصون میمانند، و نام آزادی بر سراسر این ترتیب خوانده میشود. آنان پیمانهایی را تکثیر میکنند که هرگز قصد نداشتند انسان عادی آنها را بفهمد، و اسارتی را که از آن پدید میآید آزادی مینامند.
تلههایی که از کودکی گذاشته میشوند
لازم نیست زیاد بگردید تا تلهها را پیدا کنید؛ از کودکی پیش پای ما گذاشته میشوند. حتی در شانزدهسالگی، فقط برای ورزش به یک باشگاه محلی پیوستم. وقتی دیگر توان پرداخت هزینهاش را نداشتم، به من گفتند که نمیتوانم لغو کنم—مجبورم به پرداخت ادامه دهم وگرنه با جریمههای سنگین روبهرو میشوم. تنها وقتی فهمیدم که افراد زیر سن قانونی نمیتوانند از نظر حقوقی به قراردادها متعهد شوند و این را به آنها گفتم، همانجا کاغذ را جلوی من پاره کردند. به محض اینکه هجدهساله میشوید، امپراتوری کاملی از این تلهها در انتظارتان است. از زمانی که نخستین بار به امید تحصیل در زمینه کسبوکار پیست اسکی در کلرادو، مستقل زندگی کردم، تا انباشتن بدهی برای مدرکی از یک کالج چپ افراطی، تا رد شدن از سوی هر مؤسسهای برای استخدام پس از فارغالتحصیلی چون آنها چپ افراطی بودند، تا رزومههایی پر از فعالیت داوطلبانه که بهنحوی علیه من کار میکردند، تا نابود شدن کسبوکارها به دست سازمان جنگلهای ملی، گمرک و کنترل مرزی آمریکا، شهرداریها و فرمانداریها، و دیگر مقررات دولتی ایالتی و محلی، دیوارها سر به فلک کشیده بودند. حتی اداره بیکاری هم مضحکهای از تلهها بود. پس از آنکه در دوران بحران کووید با من تماس گرفتند تا اطلاع دهند که بهعنوان مکانیک سیار خوداشتغال واجد شرایط هستم، و بهخاطر بیش از یک سال بیکاری حدود ده هزار دلار مزایا به من دادند، نزدیک به دو سال بعد همهاش را تماماً پس خواستند، چون «همهچیز را بهخوبی سازماندهی نکرده بودند و نتوانسته بودند پروندههای فردی را بررسی کنند.» این تلاشی ارزان برای پس گرفتن اشتباهات خودشان بود، به امید اینکه مردم تسلیم شوند و مقداری پول به آنها پس بدهند. اعتراض کردم و پیروز شدم، اما نه پیش از آنکه بهطرزی دردناک، آزاردهنده و ناعادلانه تحقیر شوم، و همچنان محکوم شدم که ۱۸۰۰ دلار به آنها پس بدهم. محکوم شدم، مثل یک مجرم بدون محاکمه عادلانه. کافی است بگویم که ندادم.
در سالهایی که تلاش میکردم یک باشگاه سنگنوردی و تناسباندام و کسبوکارهای دیگر راهاندازی کنم، بیدرنگ شیرجه زدم و تلاش کردم از آن خندق شناکنان عبور کنم، بیآنکه بفهمم وارد چه چیزی میشوم (خاطراتم را در زیر ببینید). با وجود آنکه طی هفت سال طاقتفرسا پایگاه مشتریان و باشگاهی با بیش از ۱۲۰۰ نفر مشتاق ایجاد کردم، توسعهدهندگان املاک تجاری، مقررات منطقهبندی، بوروکراسی غارتگرانه، «هزینههای» دولتی (مثلاً ۷۰۰٬۰۰۰ دلار عوارض تأثیر ترافیکی) و هزینههای املاک مرا به نیستی کوبیدند. این سیستم برای پرورش کارآفرینی ساخته نشده بود؛ برای محافظت از سرمایهای ساخته شده بود که از پیش وجود داشت.

حتی عبور و مرور در یک شهر هم به تمرینی در استخراج پنهان تبدیل شده است. همانطور که دهها راننده بیخبر دریافتهاند، شرکتهایی مانند متروپولیس به محض اینکه صرفاً وارد یکی از پارکینگهایشان میشوید، با شما «قرارداد میبندند». بدون راهبند، بدون دستگاه پرداخت، و با حداقل هشدار، دوربینهای هوش مصنوعی آنها به دادههای شخصی شما کمین میکنند. آنها چندین بار صرفاً بهخاطر استفاده از یک شارژر تسلا از من دزدی کردند؛ تا تسلایی را که از شرکت استخراجگر دیگری، هرتز، اجاره کرده بودم شارژ کنم، تا بتوانم برای دستمزدی ناچیز برای یک شرکت استخراجگر دیگر، اوبر، کار کنم. چند صد دلار از من گرفتند، بدون اینکه کسی برای صحبت کردن وجود داشته باشد. مجازات خودکار بدون هشدار، دادرسی عادلانه یا داوری. و ظاهراً همه آن قانونی است، پنهان در پشت یک کد QR که معادل مدرنِ نوشتههای ریز و ناخواناست.
میتصراییم، محاصره دوگانه

عبارت «به خدا اعتماد داریم» بر همان اسکناسهایی چاپ شده که ما را به زنجیر میکشند. معلوم میشود این خدا دور خود خندقی و برجی عاجی با ارتفاعی دستنیافتنی ساخته است. در کتاب خروج، فرعون با راهبردی حسابشده که از پارانویای سیاسی، استثمار تدریجی نیروی کار و خشونت مورد تأیید دولت نیرو میگرفت، عبرانیان را به بردگی کشید. مصر دولتی آزارگر بود با جادوگرانی که دینی را دستفروشی میکردند.
آشنا به نظر میرسد؟ آمریکا هر آنچه آن داستان دربارهاش هشدار داده بود، محقق میکند. پر است از سرکارگرانی که طبقه کارگر را در هم میکوبند؛ کارگرانی که در گلولای برای امپراتوری آجر میسازند و در برابر خدایی غیرانسانی و گستاخ خم میشوند. نام مصر در عبری، میتصراییم، به «محاصره دوگانه» یا «تنگنای دوگانه» ترجمه میشود. او شما را از پیش و پس محاصره میکند: گذشته علیه شما به کار گرفته میشود و آینده بر روی شما ساخته میشود، تا هر قطره زندگی را از وجودتان بفشارد، در حالی که رؤسایجمهور و سیاستمدارانش همچنان با دست چپشان به او سوگند میخورند.
یک ملت مسیحی؟ آنچه آمریکا انجام میدهد، مسیحیت چند هزار سال است که انجام میدهد. «پادشاهی خدا»ی جهانی، بهجای برچیدن این نظام، بهعنوان بهرهمند اصلی آن عمل میکند و آنها را به همدستترین افراد در این نظام هادس بدل میسازد. مسیحیان در سراسر جهان سالانه چیزی حدود ۷۰ تریلیون دلار درآمد دارند، بیش از ۱ تریلیون دلار در سال به اقتصاد آمریکا کمک میکنند، مالک تریلیونها دلار دارایی و ملک هستند، و از طریق «اثر هالهای» شبکههای ایمنی اجتماعی و داوطلبی، میلیاردها دلار برای دولتها صرفهجویی ایجاد میکنند. فحشایی بیهمتا.
مسیحیان در سراسر جهان سهم عظیمی از ثروت خصوصی را در اختیار دارند و داراییهای شخصیشان در حدود ۱۸۰ تا ۲۵۰ تریلیون دلار است. اگر با مسیحیان جهان همچون یک اقتصاد مستقل واحد برخورد میشد، تولید ناخالص داخلی آن حدود ۴۰٪ بزرگتر از مجموع ایالات متحده و چین بود. سخن از قراردادبستن پیرامونی، هزینههای فهم، نظامی که طراحی شده تا ضعیفان را با واژههایی ببندد که ضعیفان هرگز نتوانند بفهمند، بارهایی بر دوش مردم بگذارد که تحملشان بسیار سنگین است، بیآنکه انگشتی تکان دهد، و پیامدهای وخیمی که تنها پس از به دام افتادن از آنها باخبر میشوید…

پایینترین پله
کوشیدم در کار آزاد بهعنوان برنامهنویس «کوانت» فقط برای سیر کردن شکمم کار پیدا کنم، اما فقط با مسابقهای به سوی قعر (مثلاً Downwork) روبهرو شدم که در آن موقتیهای والاستریت نیروی کار ارزان را برونسپاری میکنند، پروفایلهای نوپا را تضعیف میکنند و بیهیچ پیامدی دستمزد را نگه میدارند. هزاران دلار بابت کارم از دست دادم. سعی کردم هفتهای ۸۵ ساعت برای اوبر رانندگی کنم و برای پسانداز پول در ماشین بخوابم، اما دیدم نظام مثل دستگاه اسلات کازینو دستکاری شده است. رانندگان وارد جنگی روانی از فرسایش میشوند؛ کرایههای با دستمزد فقر را رد میکنند به امید اینکه جایزهٔ یک کرایهٔ پردرآمد را ببرند، تا خستگی از راه برسد و الگوریتم پیروز شود.
برنامه اشتراکسواری (استخراجی) Hertz بهتر نبود؛ یک تسلا با ۱۹۶٬۰۰۰ مایل کارکرد و سامانه دید ایمنی خراب به من اجاره دادند. آنها پیش از این ارزش کاملش را از هزینههای اجاره استخراج کرده بودند، با این حال از فروشش خودداری کردند و ترجیح دادند رانندگان درمانده را به بهای امنیت خودشان بدوشند.
این بقا اگر مسافرانتان مانند نشویل مهماننواز باشند، تا حدی شدنی است؛ اما رانندگی در میدانهای مین خصمانه، پر از عوارضی و تحت شکار دوربینهای هوش مصنوعیِ ساحل شرقی را امتحان کنید، جایی که هیچکس به شما انعام نمیدهد و سریع به شما امتیاز پایین میدهد—جرزی، فیلادلفیا، بالتیمور، دیسی، همه را امتحان کردم. آنچه آنجا دیدم، وعده مترقیِ «تنوع قدرت ماست» نبود، بلکه آربیتراژ ادراکی بدبینانهای بود: ثروتمندان شمار زیادی از کارگران درمانده را وارد میکنند که حاضرند فردای خود را ساعتی ۶ دلار بفروشند. هیچ آمیختگیای از فرهنگ، پیشینه، زبان یا جهانبینی نیافتم، و افزایش عظیمی در رقابت نژادی دیدم. این کار طبقه کارگر را تقسیمشده و در رقابت بر سر خردهریزها نگه میدارد، در حالی که خندق پیرامون برجهای ثروتمندان را پهنتر میکند. آیا این بهترین ساعت انسانیت است؟
وعدهٔ اینترنت

زمانی بود که آمریکا چیزهایی صادر میکرد که جهان را بالا میبردند: لامپ برق، هواپیما، و این امید که یک انسان درستکار میتواند با کار شرافتمندانه پیشرفت کند. اکنون چه صادر میکند؟ صادرات اصلیاش پلتفرمها، فیدها و سرگرمیهایش هستند، و آنچه از طریق آنها به هر ملت روی زمین سرازیر میشود خشم، تفرقه، اعتیاد، خشونت، جنسیسازی، توهم توطئه، فریب مذهبی، انحطاط و مصرفگرایی است—که از هر نگاه، هر کلیک و هر ساعت بیداری برداشت میشود و سپس در قالب وعدهٔ اینترنت دوباره به جهان فروخته میشود. آزادی بیان، مردمی آگاهتر، جامعهای جهانی، فرصت برای همه، دموکراسیای نیرومندتر: پرده را کنار بزنید، و پشت آن ماشینی هیولاوار برای برداشت کرهٔ چشمها و مغزهای شما ایستاده است. ثروتمندان و قدرتمندان صرفاً این ماشین را تحمل نمیکنند؛ آن را میسازند. و آن را با چنان شتابی میسازند که هیچکس هرگز نمیتواند همپای آن بماند. آنها بیوقفه بر آتش هر چیز تفرقهانگیز سوخت میریزند، زیرا خشم سودآورترین محصولی است که این سرزمین تاکنون پرورده است، و مردمی که گلوی یکدیگر را گرفتهاند هرگز به کسانی که کبریتها را در دست دارند نگاه نمیکنند. آنها در ردیف جلو با پول در دستشان مینشینند و کف میزنند (برای جناح خودشان).
اندک کسانی وزن خردکننده این جامعه را درک میکنند، مگر آنکه در پایین آن باشند. اقتصاد و جامعه آمریکا یک گودال قیر است، و قاعده ساده است: اگر هنگام بالا رفتن از نردبان برای بیرون آمدن از آن روی انگشتان کسی پا نمیگذارید، کل نظام با کمال میل روی انگشتان شما پا میگذارد.
با وجود همهٔ اینها، من همچنان ترجمه میکنم، بههرحال، حتی اگر برای اندکی پیشرفت زمان جانفرسایی از من بگیرد. یوحنا، که تنها در جزیرهای گیر افتاده، تبعید شده و مانند زبالهای دورریختهشده با او رفتار شده بود، باز هم راهی برای نوشتن یک شاهکار پیدا میکند.