In eerdere en meer verfijnde Griekse geschriften, zoals die van Plato, worden ἀπεκρίθη (apekrithē) en ἀποκριθήσομαι (apokrithēsomai) in passieve zin doorgaans niet gebruikt om de betekenis van “hij antwoordde” over te brengen. In plaats daarvan worden ἀποκριθῆναι (apokrithēnai) en ἀποκρίνασθαι (apokrinasthai) door elkaar gebruikt.
In het Nieuwe Testament is er een bijzonder gebruik van de passieve vorm ἀπεκρίθη (apekrithē). De aoristus mediale vorm, ἀπεκρίναato (apekrinato), komt slechts in enkele gevallen voor, zoals in Matteüs 27:12, Marcus 14:61, Lucas 3:16, Lucas 23:9, Johannes 5:17, 19, Johannes 12:23 en Handelingen 3:12.
Wat dit woord zo belangrijk maakt, is het feit dat het vaak voorkomt in combinatie met “hij zei”, d.w.z. “hij scheidde zich af en zei”, waardoor het vertalen als “hij antwoordde en zei” zeker overbodig en onnodig is.
Dus hoewel eerdere Griekse geschriften de voorkeur gaven aan andere vormen voor “hij antwoordde”, vertrouwden de auteurs van het Nieuwe Testament daar niet op, maar kozen ze voor het gebruik van een passieve vorm ἀπεκρίθη.
ἀποκρίνω (apokrinō) komt 232 keer voor in het Nieuwe Testament (vgl. Strong’s #611). In het klassiek Grieks betekent het “scheiden” of “kiezen”.
Volgens LSJ (Liddell, Scott, Jones), “apart zetten” of “gescheiden of afgezonderd worden”, heeft ἀποκρίνω (apokrinō) verschillende toepassingen:
- Apart zetten: Dit gebruik wordt gesuggereerd in werken zoals Plato’s “Plutarchus” en andere bronnen zoals Pherecrates en Aelianus’ “Varia Historia”.
- Gescheiden of afgezonderd worden: In de passieve vorm, ἀποκρίνθη (apokrinthē), duidt het op het gescheiden of afgezonderd worden. In Homeros’ “Ilias” beschrijft het bijvoorbeeld twee kampioenen die van de menigte worden gescheiden. Het wordt ook in andere contexten gezien, zoals bij het beschrijven van de scheiding van elementen in de kosmogonie of de scheiding van verschillende naties.
De term omvat zowel fysieke scheiding, zoals in het geval van strijders die zonder beslissend resultaat worden gescheiden, als conceptuele scheiding, zoals wanneer ongelijksoortige elementen onder één naam worden gebracht.
Het probleem met het vertalen van de passieve vorm ἀποκρίνθη als “hij antwoordde” is dat, hoewel “hij antwoordde” een gebruikelijke vertaling is voor de aoristus passieve vorm ἀποκρίνθη (apokrinthē), het het passieve aspect van het werkwoord niet volledig weergeeft. Een nauwkeurigere vertaling die rekening houdt met de lijdende vorm zou iets zijn als “er wordt hem geantwoord” of “er werd hem geantwoord”. Dit benadrukt het feit dat het onderwerp de handeling van het beantwoord worden ontvangt, in plaats van actief te antwoorden.
Wanneer de auteurs van het Nieuwe Testament zich concentreren op bepaalde patronen, specifieke woordkeuzes of taalkundige vormen, betekent dit dat ze willen dat daar nauwgezet aandacht aan wordt besteed.