Σε παλαιότερα και πιο εκλεπτυσμένα ελληνικά κείμενα, όπως αυτά του Πλάτωνα, οι τύποι ἀπεκρίθη (apekrithē) και ἀποκριθήσομαι (apokrithēsomai) με την παθητική σημασία δεν χρησιμοποιούνται συνήθως για να αποδώσουν την έννοια του «απάντησε». Αντίθετα, οι τύποι ἀποκριθῆναι (apokrithēnai) και ἀποκρίνασθαι (apokrinasthai) χρησιμοποιούνται εναλλάξ.
Στην Καινή Διαθήκη, υπάρχει μια ιδιόμορφη χρήση του παθητικού τύπου ἀπεκρίθη (apekrithē). Ο τύπος του μέσου αορίστου, ἀπεκρίνατο (apekrinato), εμφανίζεται μόνο σε λίγες περιπτώσεις, όπως στο Κατά Ματθαίον 27:12, Κατά Μάρκον 14:61, Κατά Λουκάν 3:16, Κατά Λουκάν 23:9, Κατά Ιωάννην 5:17, 19, Κατά Ιωάννην 12:23 και Πράξεις 3:12.
Αυτό που κάνει αυτή τη λέξη τόσο σημαντική είναι το γεγονός ότι εμφανίζεται σε συνδυασμό με το «είπε» πολλές φορές, δηλαδή «διαχωρίστηκε και είπε»· επομένως, η μετάφρασή της ως «αποκρίθηκε και είπε» είναι σίγουρα πλεονασματική και περιττή.
Έτσι, ενώ τα παλαιότερα ελληνικά κείμενα προτιμούσαν διαφορετικούς τύπους για το «απάντησε», οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης δεν βασίστηκαν σε αυτούς, αλλά επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν τον παθητικό τύπο ἀπεκρίθη.
Το ἀποκρίνω (apokrinō) εμφανίζεται 232 φορές στην Καινή Διαθήκη (πρβλ. Strong’s #611). Στα κλασικά ελληνικά, σημαίνει «διαχωρίζω» ή «επιλέγω».
Σύμφωνα με το λεξικό LSJ (Liddell, Scott, Jones), «ξεχωρίζω» ή «αποχωρίζομαι ή διαχωρίζομαι», το ἀποκρίνω (apokrinō) έχει διάφορες χρήσεις:
- Ξεχωρίζω (Set apart): Αυτή η χρήση προτείνεται σε έργα όπως ο «Πλούταρχος» του Πλάτωνα και άλλες πηγές όπως ο Φερεκράτης και η «Ποικίλη Ιστορία» (Varia Historia) του Αιλιανού.
- Αποχωρίζομαι ή διαχωρίζομαι: Στην παθητική του μορφή, ἀποκρίνθη (apokrinthē), υποδηλώνει το να είναι κανείς διαχωρισμένος ή αποκομμένος. Για παράδειγμα, στην «Ιλιάδα» του Ομήρου, περιγράφει δύο πολεμιστές που διαχωρίζονται από το πλήθος. Εμφανίζεται επίσης σε άλλα πλαίσια, όπως στην περιγραφή του διαχωρισμού των στοιχείων στην κοσμογονία ή στον διαχωρισμό διαφορετικών εθνών.
Ο όρος περιλαμβάνει τόσο τον φυσικό διαχωρισμό, όπως στην περίπτωση των μαχητών που χωρίστηκαν χωρίς αποφασιστικό αποτέλεσμα, όσο και τον εννοιολογικό διαχωρισμό, όπως όταν ανόμοια στοιχεία τίθενται υπό ένα όνομα.
Το πρόβλημα με τη μετάφραση του παθητικού ἀποκρίνθη ως «απάντησε» είναι ότι, ενώ το «απάντησε» είναι μια κοινή μετάφραση για τον τύπο του παθητικού αορίστου ἀποκρίνθη (apokrinthē), δεν αποδίδει πλήρως την παθητική όψη του ρήματος. Μια ακριβέστερη μετάφραση που θα λάμβανε υπόψη την παθητική φωνή θα ήταν κάτι σαν «απαντάται» ή «του δόθηκε απάντηση». Αυτό τονίζει το γεγονός ότι το υποκείμενο δέχεται την ενέργεια της απάντησης αντί να απαντά ενεργά.
Όταν οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης εστιάζουν σε ορισμένα μοτίβα, συγκεκριμένες επιλογές λέξεων ή γλωσσικούς τύπους, αυτό σημαίνει ότι επιθυμούν να τους δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή.