मस्तकात/शिखरात एलोहीम… (उत्पत्ति 1:1 RBT)
कारण देहाचा कल मृत्यू आहे, आणि श्वासाचा कल, झोए-जीवन आणि एक शांती आहे. रोमकरांस 8:6 RBT
कल सुरुवातीपासून सर्वकाही ठरवतो. आणि म्हणून कलाची सुरुवात “आरंभी” झाली. जिथे हिब्रू शब्द “reshith” याचा अर्थ “आरंभ” असा लावला गेला, तिथे उर्वरित बायबलसाठीचा कल सुरू झाला. “Reshith” हे प्रत्यक्षात “शिखर” किंवा “मस्तक” यासाठीचे स्त्रीलिंगी नाम आहे. ते डोंगराचे टोक आहे, “फार पूर्वी” नव्हे. “मस्तक” अर्थाचा पुल्लिंगी “rosh” याचे अचूक भाषांतर “मस्तक” असे करण्यात आले, पण तिचा, reshithचा प्रश्न आला तेव्हा पुरुषांचा कल दूर राहिला. अर्थनिर्णय व भाषांतराच्या जगात असंख्य (हजारो) चुका झाल्या, आणि त्या सर्व यासाठी की ती उगम असणे शक्यच नव्हते. परिणाम म्हणजे तुमच्या सभोवतालच्या जगात “बायबल” म्हणून ओळखला जाणारा चिखलमय गोंधळ. ते समजणे अशक्य आहे, आणि वाचणेही अत्यंत कठीण आहे (म्हणूनच विलक्षण कौशल्य वापरणाऱ्या असंख्य “भाषांतरांचे” विपणन केले जाते). त्याशिवाय, जगासमोर निर्विवाद प्रकट साक्ष आहे: ते लोकांना अंधारात, एकटे, द्वेषपूर्ण, दुःखी, आणि अंतहीन चिखलात लोळत दात किटकिटत ठेवते. हा चिखल इतका दाट आहे की ते कधीही आनंदी होऊ शकत नाहीत. सभांमध्ये ते ज्या अंधाराच्या नरकात राहतात तो प्रकाशाच्या मुखवट्याने झाकला जातो. अज्ञाताची, प्रत्येक वळणाची सतत भीती असल्याने ते स्वतःच्या चिंतांना थांबवू शकत नाहीत. तुम्ही स्वतःशी खोटे बोलता तेव्हा, इतरांशी बोलण्याची तर गोष्टच नाही, तो सर्वांत वाईट प्रकारचा खोटेपणा असतो. त्यावरून असंख्य खोटारडे, खुनी, आणि चोर निर्माण झाले आहेत. ते मृत्यूने खदखदत होते. “घोड्याच्या लगामापर्यंत” ते रक्ताचे पुस्तक झाले आहे.
जर सुरुवातीपासूनच कल चुकीचा असेल, तर संपूर्ण गोष्ट चुकते. आणि अशा प्रकारे, संपूर्ण कार्य चुकते.
स्ट्रॉंग्स #7225, reshit, [स्त्रीलिंगी] मस्तक. हे rosh, #7218 चे स्त्रीलिंगी रूप आहे. या शब्दांचे मूळ वापरात नाही, पण त्याचा अर्थ हलणे, थरथरणे असा आहे. “मस्तक” (कारण ते हलते) असा याचा अर्थ समजला गेला आणि येथे दीर्घकाळ अमूर्त, अपरिभाषित “आरंभ” असा अर्थ लावला गेला.
संपूर्ण हिब्रू ग्रंथांमध्ये “मस्तक” हा शब्द “उगमजल”, म्हणजे स्रोत, किंवा डोंगराचे शिखर या अर्थाने वापरला आहे. “स्रोत” याचा अर्थ “आरंभ” असा लावता येऊ शकतो, पण त्याचा अर्थ सामान्य काळाशी संबंधित नाही, आणि rosh/reshit हे कालानुक्रमिक अवकाश-काळाशी संबंधित आहेत असे सूचित करणारे ग्रंथांमध्ये काहीही नाही. प्रत्यक्षात, हिब्रूमध्ये घड्याळाचा काळ, अणुकाल, कालानुक्रमिक काळ, किंवा अवकाश-काळ या अर्थाने “काळ” असा शब्द नाही हे ज्ञात असावे. तेथे केवळ योग्य वेळ, नियुक्त वेळ, ऋतू, मासिक पाळीची वेळ, तेव्हा, आता, चिरकालिकता, आणि उद्याची वेळ, संध्याकाळची वेळ आहेत. #6256 पहा. उलट, ते काळाच्या केंद्राशी किंवा डोळ्याशी संबंधित आहे.
लेखकाने मस्तकाचे स्त्रीलिंगी रूप निवडले. का? येथे कदाचित बायबलमधील सर्वांत गूढ रहस्य आहे. अनेक मूळ क्रियापदे सममित आहेत, आणि ती हेतुपूर्वक तशी आहेत. उल्लेखनीय म्हणजे hayah (होणे), nun (प्रसार करणे), आणि harah (गर्भधारणा करणे). ही संपूर्ण हिब्रू भाषेतील काही सर्वांत महत्त्वाची आहेत. ती विरुद्धता किंवा धन-ऋण, प्रतिरूप-विरुद्धप्रतिरूप बाजू प्रतिबिंबित करतात. स्वतंत्र अक्षरांना संकेत मानून:
היה hayah: [पाहा – हात – पाहा] होणे
נונ nun: [बीज – खुंटी/खिळा – बीज] प्रसार करणे
הרה harah: [पाहा – मस्तक – पाहा] गर्भधारणा करणे
प्राचीन हिब्रू अक्षर ר resh:
मस्तकमरियाचे नाव हिब्रू miryam (स्ट्रॉंग्स #4813) वरून घेतले आहे आणि हिब्रू marah पासून त्याचा अर्थ “कडू” तसेच “बंड” किंवा “बंडखोर” असा होतो. ती स्वतःशी संघर्ष करते.
कडू (“मरिया”), या दिवसांत उभी राहून, वेगाने डोंगराळ प्रदेशात स्तुती केलेल्याच्या भूमीत (“यहूदा”) नेली गेली, आणि ती ज्याची आठवण ठेवली जाते त्याच्या (“जखऱ्या]”) घरात गेली व देव-सात-आहे (“अलीशिबा”) हिला अभिवादन केले…
आणि ती मोठ्या आवाजात ओरडून म्हणाली, “तुझ्या उदराचे फळ धन्य आहे, आणि हे मला कोठून मिळाले की माझ्या प्रभूची माता माझ्याकडे आली आहे? कारण पाहा! तुझ्या अभिवादनाचा आवाज माझ्या कानांत जन्मला, तेव्हा माझ्या उदरातील बालक आनंदाने उडी मारून उठले… (लूक 1:39-44 RBT)
जणू उदरात गिळलेले पुत्र-अपत्य, अलीशिबेच्या (देव सात आहे) अभिवादनाचे ऐकून उडी मारून उठत आहे.
कडू (“मरिया”) देव सात आहे (“अलीशिबा”) हिचे अभिवादन ऐकते
पाहा पाहा
या समजुतीनुसार, “मस्तकात” हे जीवनाच्या अगदी गर्भधारणेलाच सूचित करेल. जीवन गर्भित झाले. एलोहीम गर्भित झाला. हव्वा, “जिवंत जनांची माता.” संपूर्ण अनंत जीवनाची माता. जेव्हा ती आपल्या सर्व गौरवात प्रकट होते, जेव्हा ती स्वतः डोंगरावरून खाली उतरते, तेव्हा ती किती सुंदर असली पाहिजे याची कल्पना करा?