இடையீடு
ஒரு பாப்டிஸ்ட், ஒரு சொல்லை பாப்டிஸ்ட் இறையியலின் திசையில் “வழிநடத்துவார்”. மெத்தடிஸ்ட் ஒருவர் மெத்தடிஸ்ட் இறையியலின் திசையில். ஒரு மோர்மன், தங்களுடையதற்கு ஏற்றவாறு ஒரு சொல்லைக் கட்டுப்படுத்துவார். ஒரு கத்தோலிக்கர், ஒரு முஸ்லிம், ஒரு எபிரேயப் பேராசிரியர்கூட அதைச் செய்வார். வெவ்வேறு யூதப் பிரிவுகள் பல காலமாக இதைச் செய்துள்ளன. மசோரேத்துகள் இதைச் செய்தனர் 1200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இதுவரை கேள்விப்படாத அளவுக்கு—1,300,000-க்கும் மேற்பட்ட உச்சரிப்புக் குறிகளைச் சேர்த்தும், 1300-க்கும் மேற்பட்ட சொற்களை மாற்றியும் (கெதீவ், எழுதப்பட்டதிலிருந்து கெரே, வாசிக்கப்படுவது வரை). கிரேக்க செப்டுவஜிந்த் (LXX) மொழிபெயர்ப்பில்கூட மொழிபெயர்ப்பு சார்பும் சுருக்குரையும் உள்ளன. விளக்கங்களை வடிவமைக்கும் இந்தப் போக்கு, மனித சார்புநிலையையும், ஒருவரின் நம்பிக்கைகள் மற்றும்/அல்லது மரபுகளுடன் ஒத்துப்போகும் பொருளைக் கண்டறிய விரும்புவதையும் பிரதிபலிக்கிறது. மொழிபெயர்ப்பு முறையியலில் சார்புநிலையை உணர்வது அவசியம்; ஏனெனில் நாம் இறுதியில் தேடுவது வாழ்வு மற்றும் சமாதானம். ஒவ்வொரு மொழிபெயர்ப்பும் சார்புநிலையைப் பயன்படுத்துகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு மொழிபெயர்ப்பும் அதைப் பற்றி நேர்மையாக இருப்பதில்லை. நான் chesed என்ற சொல்லை 99 முறை “தயவு” என்று மொழிபெயர்த்து, ஒருமுறை “வக்கிரம்” என்று மொழிபெயர்த்துவிட்டு, யாரிடமும் சொல்லாமல் இருந்தால், அங்கு எந்த வகையான சார்புநிலை செயல்படுகிறது? நான் ஒரு செயப்பாட்டு வினையைச் செய்வினையாகக் கொடுத்தால், அது எந்த வகையான சார்புநிலை? அவை ஏன் அங்கே உள்ளன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஆயிரக்கணக்கான சொற்களைக் கடந்து சென்று, நிறுவன அதிகாரத்திற்காக வெளியிடப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வ அங்கீகரிக்கப்பட்ட பதிப்பைப் பெறுவதே மிக முக்கியம் என்பதால் அவற்றை முற்றிலும் மொழிபெயர்க்காமல் விட்டால், நான் என்ன செய்கிறேன்? ஒரு சார்புநிலைக்குள் நேர்மை இல்லையென்றால், அது எவ்வாறு வாழ்வு அல்லது சமாதானத்தை நோக்கிய சார்புநிலையாக இருக்க முடியும்? யார் அதை நம்ப முடியும்? யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். அதனால்தான் மேற்பரப்புக்குக் கீழே ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும் எல்லா அழுக்கான குப்பைகளும் பொதுமக்களின் பார்வையிலிருந்து மறைக்கப்படுகின்றன. அறிஞர்கள் நேர்மையின்மையில் வேரூன்றிய சார்புநிலைகளைப் பதிக்கிறார்கள் (இடையீடு செய்கிறார்கள்), யாரிடமும் சொல்லுவதில்லை.
RBT திட்டம் தோற்றங்களுக்குத் திரும்பிச் சென்று, அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இது பண்டைய மொழிகள் எழுதப்பட்டவாறே நீண்டகாலம் மறைக்கப்பட்டிருந்த “இடிபாடுகளை” நேர்மையுடன் கண்டறிந்து மறுகட்டமைக்கும் முயற்சியாகும். இது மசோரேத்தியக் குறியீட்டுச் சிக்கலைத் தாண்டி, NT-இன் அதிகாரப்பூர்வமான, விமர்சன கிரேக்கப் பதிப்புகளைப் பின்பற்றி, எழுத்துக்கு எழுத்து, கோட்டுக்கு கோடு அவை எழுதப்பட்டவாறே எழுத்துக்களை ஆய்வு செய்கிறது. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகால மொழிபெயர்ப்பு மரபும் விளக்கவியலும் ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டு, உண்மையானதை அடைய முயலப்படுகிறது.
பயன்பாடு
பல நூற்றாண்டுகளாக, எபிரேய மொழியிலுள்ள மறைவிலக்க முடியாத “காலம் மற்றும் இடத்தின் வேற்றுமை உருபு” அறிஞர்களைக் குழப்பியுள்ளது. ஏனென்றால், மற்ற மொழிகளைப் போலவே, பூமிக்குரிய காலச் சார்புநிலையுடன் எழுதப்பட்ட பூமிக்குரிய கால மொழி என்று அவர்கள் முன்கூட்டியே கருதினர். கிரேக்கம் போன்ற மனிதர்களின் காலமொழியில் இடம் மற்றும் காலத்தின் வேற்றுமை உருபுக்கு வெளிப்படையான தொடரியல் உள்ளது. ஆனால், வரையறையின்படியே நித்தியமானது இடத்திற்கும் காலத்திற்கும் அப்பாற்பட்டதாக இருக்கும்போது, நித்தியமான மொழி காலம் மற்றும் இடத்தின் வேற்றுமை உருபில் எவ்வாறு பேசும்? எபிரேயத்தை நாம் காலமற்ற காரணகாரியத்தின் முன்-அயோனிய மொழியாக காண்கிறோம்; கொயினே கிரேக்கத்தின் பயன்பாடும் இதை நெருக்கமாகப் பின்பற்றுவதை அறிகிறோம்.
தொடரியல், குறியீடுகள், சொற்பிறப்பியல் அர்த்தங்கள் மற்றும் அகராதியியல் துகள்கள், கடினமான சொற்றொடர்கள், ஒரே எழுத்துருவுடைய வேறுபொருட்சொற்கள், “விசித்திரமான எழுத்தியல் அசாதாரணங்கள்,” அத்துடன் புனித நூல்களில் காணப்படும் “மொழிபெயர்க்க முடியாத சொற்கள்” என அனைத்தும் நோக்கமுடையவை என்பதை RBT புரிந்துகொள்கிறது (ஒரு சார்புநிலையைக் கொண்டுள்ளது). ஆசிரியர் அதை அப்படியே விரும்பினார் என்றும், 1,300 சொற்கள் “சரிசெய்யப்பட” வேண்டியதில்லை என்றும் அது கருதுகிறது. ஒரு கவிதை எழுதப்படும்போது, கவிஞர் நோக்கமுடைய பாணி, வழி அல்லது வடிவத்தில் எழுதுகிறார். தீர்க்கதரிசியும் அவ்வாறே. ஆனால், ஒரு தீர்க்கதரிசி இன்னும் அதிக மர்மமாக—இன்னும் அதிக கவனமாக—எழுதுவார்; குறிப்பாக தீர்க்கதரிசியாக இருப்பது புறக்கணிக்கப்படுதல், குழியில் தள்ளப்படுதல் அல்லது படுகொலை செய்யப்படுதல் என்ற ஆபத்தைச் சுமந்திருந்தால். தன் காலத்திற்குப் பல முன்னதாக “தான் காண்பதைக் எழுதுவதன்” மூலம், அவர் அந்த எதிர்காலத்தை வடிவமைப்பதிலேயே தீவிரமாகப் பங்கேற்கிறார். அதே தர்க்கத்தின்படி, அந்த முடிவிலிருந்து இதை வாசித்தும் கேட்டும் கொண்டிருப்பவரும், தனக்குப் பின்னால் “கடந்த காலத்தில்” எழுதப்படுவதைக் தீவிரமாக வடிவமைக்கிறார். தீர்க்கதரிசன வல்லமை உள்ளது என்ற கூற்று முன்னறிவிப்புகளைச் செய்வதைப் பற்றியது அல்ல; ஒரே நேரத்தில் காலவரிசையிலுள்ள இரண்டு புள்ளிகளுக்கிடையேயான உண்மையான பரிமாற்ற வழியைப் பற்றியது.
אראנו ולא עתה אשורנו ולא קרוב
நான் அவனைப் பார்க்கிறேன், இப்போது அல்ல: நான் அவனை நோக்கிப் பார்க்கிறேன், அருகில் அல்ல…
எண்ணாகமம் 24:17 RBT
எபிரேய மொழியே ஒரு “நித்திய மனம்” அல்லது “நித்திய சுயம்” என்பதிலிருந்து எழுதப்பட்டுள்ளது என்ற புரிதலின் மீது இது அமைந்துள்ளது; அதாவது, நமது வெளி-காலக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட உயிருள்ளதும் செயல்படுவதுமான இருப்பு. இது, பொருள்முதல்வாதத்தில் (பொருள் மனதை உருவாக்குகிறது என்ற கருத்து) வேரூன்றியிருக்கும் முதன்மை அறிவியலுக்கு ஏற்கனவே சவால் விடுக்கிறது; எனினும் அனைத்து அறிவியல் எல்லைகளுக்கும் அல்ல (எ.கா., உணர்வுநிலையின் குவாண்டம் கோட்பாடுகள்). “நித்திய” என்ற சொல், நடுக்காலத்தில் கிறிஸ்தவ அறிஞர்களால் கிரேக்க aionios மற்றும் எபிரேய olam ஆகியவற்றை மொழிபெயர்க்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட லத்தீன் aeternus என்பதிலிருந்து பெறப்பட்டது. இச்சொல் மேற்கத்திய மத இறையியலின் அடித்தளமாக மாறியது. “நித்தியத்தின் அறிவியல்” அல்லது “அறிவியல் நித்தியம்” போன்ற சொற்கள் பாரம்பரிய அர்த்தத்தில் முழுமையான முரண்மொழிகளாகும். காலமற்ற முறையில் ஏதேனும் ஒத்திசைவானதைத் தொடர்புகொள்ள முடியுமா? இலக்கியத் தொகுப்பொன்றின் மீது அதன் விளைவுகள் என்ன? பெரும்பாலான மொழியியல் ஆய்வுகள் (அதாவது, அனைத்தும்) அத்தகைய மனநிலையைக் கருத்தில் கொள்வதில்லை. ஒருவர் நாளைய நிலைப்பாட்டிலிருந்து ஏதேனும் செய்தியை எழுத முயன்றால், அது எப்படித் தோன்றும்? அது சாத்தியமா? ஆனால் அத்தகைய கோட்பாட்டு எண்ணம் நிரூபிக்கப்படுவதற்கு முன், ஒருவர் அந்த மொழியியல் மனநிலைக்குள் தன்னை வைக்க வேண்டும். அதுமட்டுமல்ல, ஏதோவொரு கணிதம்—ஒரு நித்தியக் கணிதம்—இருக்க வேண்டும். இதில்தான் சிலர், பிரபஞ்சம் கணிதத்தால் வெறுமனே விவரிக்கப்படுவது மட்டுமல்ல, அது கணிதமாகவே உள்ளது என்றும் வாதிட்டுள்ளனர். எடுத்துக்காட்டாக, எண் அல்லது பிதாகரஸ் தேற்றம் () “வயதாகுவதும்” இல்லை, “இறப்பதும்” இல்லை. எனவே அடிப்படையான ஒரு “நித்திய சுயம்” இறக்காத சிக்கலான கணிதக் கட்டமைப்பாக இருக்க வேண்டும். மத மரபுகள் கணிதம் மற்றும் தர்க்கத்திலிருந்து விலகி மாயக் கற்பனைகளின் உலகங்களுக்கு சென்ற இடத்தில், RBT இருப்பின் கணிதத்தை நேராக நோக்குகிறது.
பொருளின் அடையாளங்கள்
RBT-யில், எபிரேய (மற்றும் கிரேக்க) சொற்களை ஒன்றிலிருந்து ஒன்று வேறுபடுத்தி வைத்திருக்கும் வகையில் தொடர்ச்சியாக மொழிபெயர்க்க ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட முயற்சி செய்யப்படுகிறது; இவ்வாறு தனித்துவமான வரையறைகள் இயன்றவரை பாதுகாக்கப்படுகின்றன. இது புதிய முறையியல் அல்ல; 1800-களின் இறுதியில் ஜூலியா ஸ்மித் என்ற பெண்ணாலும் இது செய்யப்பட்டது.
ஒரு சொல், குறிப்பிட்ட பொருளைக் கடத்தும் வகையில் உருவாக்கப்பட்ட எழுத்துக்களின் வரிசையைக் குறிக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, miqneh (#4735), behemah (#929), மற்றும் beir (#1165) ஆகியவை பெரும்பாலும் ஒத்த சொற்களால் (கால்நடைகள், மாடுகள், மந்தை, மிருகம், காட்டு மிருகம், முதலியன) சீரற்ற முறையில் மொழிபெயர்க்கப்படுகின்றன. இத்தகைய மொழிபெயர்ப்பு நடைமுறைகள், சொற்கள் கவனமான பரிசீலனையின்றித் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன அல்லது அவற்றுக்கே உரிய இலக்கிய நோக்கம் மிகக் குறைவு எனக் கருதுகின்றன. உதாரணமாக, nephesh என்ற எபிரேயச் சொல்லை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அதன் மையப் பொருள் “மூச்சு/ஆத்துமா,” ஆனால் மதிப்புமிக்க NASB-இல் அது எல்லா வகைகளிலும் “மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது”:
எதுவும் (1), யாராவது (2), யாராவது* (1), பசி (7), இருப்பு (1), இருப்புகள் (3), உடல் (1), மூச்சு (1), சடலம் (2), உயிரினம் (6), உயிரினங்கள் (3), இறந்தவர் (1), இறந்த நபர் (2), கொடிய (1), மரணம் (1), பாதுகாப்பற்றவர்* (1), விருப்பம் (12), விருப்பம்* (2), அதிருப்தியுற்றவர்* (1), தாங்குதல்* (1), உணர்வுகள் (1), கடுமையான* (2), பேராசையுள்ள* (1), இருதயம் (5), இருதயத்தின் (2), அவளே (12), அவரே (4), அவனே (19), மனித (1), மனித இருப்பு (1), பசி (1), வாழ்க்கை (146), வாழ்க்கை* (1), உயிரிரத்தம்* (2), வாழ்க்கைகள் (34), உயிருள்ள உயிரினம் (1), ஏக்கம்* (1), மனிதன் (4), மனிதனின் (1), மனிதர்கள்* (2), மனம் (2), நானே (3), நானே (2), எண் (1), சிலர் (1), மற்றவர்கள் (1), நாமே (3), சொந்த (1), உணர்ச்சி* (1), மக்கள் (2), மக்கள்* (1), வாசனைத் திரவியம்* (1), நபர் (68), நபர்* (1), நபர்கள் (19), அடிமை (1), சில (1), ஆத்துமா (238), ஆத்துமாவின் (1), ஆத்துமாக்கள் (12), வலிமை (1), அவர்களே (6), தாகம் (1), தொண்டை (2), சித்தம் (1), விருப்பம் (1), விருப்பங்கள் (1), நீயே (11), நீங்களே (13).
என்ன?
இத்தகைய மொழிபெயர்ப்புத் தத்துவங்கள் சொல்லின் மையப் பொருளியல் மதிப்பிலிருந்து குறிப்பிடத்தக்க அளவில் விலகுகின்றன. நீங்கள் காண்பது வெறுமனே பொருளியல் வரம்பின் அகலம் அல்ல; சில சமயங்களில், அதிகப்படுத்தப்பட்ட விரிவாக்கம், அல்லது பொருளியல் மீறல், அங்கு சூழல் சார்ந்த விளக்கம் அகராதியியல் விசுவாசத்தன்மையை மாற்றிவிடுகிறது. ஒரே எபிரேயச் சொல்லைக் குறிக்க அவர்கள் ஏறத்தாழ எண்பது வேறுபட்ட ஆங்கிலச் சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்; இதுவோ ஒரே சொல் மட்டுமே. “முறையான சமத்துவம்” என்று கூறிக்கொண்டு, ஆயினும் பழக்கமாக சூழல் சார்ந்த மாற்றீட்டை அனுமதிக்கும் மொழிபெயர்ப்பை நம்ப முடியுமா?
இதுவும் இதைப் போன்ற முறையியல்கள்/தத்துவங்களும், எபிரேய மொழி மற்ற எல்லா மொழிகளைப் போலவே படவடிவக் குறியீடுகளிலிருந்து காலப்போக்கில் வளர்ந்தது என்றும், மற்ற எல்லா மொழிகளைப் போலவே செயல்முறையில் பயன்படுத்தப்பட்டது என்றும் கருதுகின்றன. பண்டைய ஃபீனீசிய கூறுகளைப் பயன்படுத்தியபோதும், இயல்பான எல்லா மொழியியல் ஒழுங்குகளையும் உடைத்த “அப்பாலிருந்து வந்த மொழி” ஒன்று “மோசே” வழியாகத் தொடங்கப்பட்டது என்ற கருத்தை இது கவனிக்காமல் விடுகிறது.
RBT மொழிபெயர்ப்பு நிரப்புச் சொற்களைச் சேர்ப்பதை மிகக் குறைக்கிறது. ஏதேனும் பொருள்படவில்லை என்றால், அதைப் பொருள்படச் செய்ய நாங்கள் சொற்களைச் சேர்ப்பதில்லை. பொருளுக்காக இன்னும் நெருக்கமாகப் பார்க்கிறோம். எதையும் மொழிபெயர்ப்பதில் ஒருபோதும் சோம்பேறியாக இருக்க மறுக்கிறோம். பல சந்தர்ப்பங்களில், எதையாவது தவறவிடவில்லை என்பதை உறுதிசெய்வதற்காக ஒரு சொல் அல்லது சொற்றொடரையே நாட்கணக்கில் ஆய்வு செய்கிறோம். சொற்களைச் சேர்த்தல், முன்னிடைச் சொற்களைப் புறக்கணித்தல், சுட்டுப்பெயர் வரையறைகளை மாற்றுதல், “துகள்களை” கடந்து செல்லுதல், அல்லது பொருள்படாததாகத் தோன்றும் ஒன்றைப் பொருள்படச் செய்வதற்காக முதன்மைப் பொருளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட அல்லது அதற்கே முரணான “சிறப்பு துணை-வரையறைகளை” உருவாக்குதல் மோசடியும் ஏமாற்றுதலும் ஆகும்.
வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்ட இருள்(படுத்தப்பட்ட) சொல்லாடல்களின் புத்தகம்
மொழிக்குள் உள்ள மறைவான நுணுக்கங்களிலிருந்து விலகுவதற்குப் பதிலாக அல்லது அவற்றை மறைப்பதற்குப் பதிலாக, இந்த மொழிபெயர்ப்பு வாசகரை “அனைத்தும் ஒன்றில்” என்ற புதிரான, வானக சிந்தனை வடிவத்தில் இயன்றவரை எளிமையாக மூழ்கடிக்கிறது; அது வானத்திலிருந்து வருவதால் வானக ஒளியை உண்டாக்க வேண்டும்—கேட்கச் செவி உள்ளவன் கேட்கட்டும்.
முதன்மை நோக்கம், மொழிபெயர்ப்புச் செயல்முறையிலிருந்து “மாம்சத்தின் சார்புநிலையை”—பூமிக்குரிய முன்கருத்துகள், செயல்திட்டங்கள், ஊகங்கள், விளக்கங்கள், “நாம் அனைவரும் இறக்கவே விதிக்கப்பட்டவர்கள்” என்ற மனநிலை—அகற்றி, அறியப்பட்டுள்ள சொற்பிறப்பியல் அல்லது அகராதியியல் பொருள்களை இயன்றவரை அப்படியே பாதுகாப்பதாகும். இது வாசகர்கள் இருண்ட நூல்களைத் தாங்களே புரிந்துகொள்ள வாய்ப்பளிக்கிறது. வாசிப்பவன் புரிந்துகொள்ளட்டும் (மத். 24:15).
வேதாகம எபிரேயம் நவீன மொழியியல் மற்றும் ஆசிரியத்துவத்தின் கோட்பாட்டு கருத்துக்களுக்கு அடிப்படையிலேயே சவால் விடுக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு எழுத்தைத் தலைகீழாக எழுதுவதன் நோக்கம் என்ன?
“தலைகீழான நூன் எழுத்துக்களின் முதன்மைத் தொகுப்பு எண்ணாகமம் 10:35–36-இன் உரையைச் சுற்றி காணப்படுகிறது.” அவை உரை-விமர்சனக் குறியா? ஆசிரியர் குறிப்புரையா? தனியான “இழந்த” புத்தகத்தைக் குறிக்கும் அடைப்புக்குறிகளா, இதனால் தால்மூத் கூறுவதுபோல் தோராவில் உண்மையில் ஏழு புத்தகங்கள் உள்ளன என்பதைக் குறிக்கிறதா? பொருளைப் பற்றிய விவாதம் சுவாரஸ்யமானது. ஒப்பிடுக. (https://en.wikipedia.org/wiki/Inverted_nun)
נ (நூன்) என்ற எழுத்து பாரம்பரியமாகத் தொடர்ச்சி, பெருக்கம், சந்ததி ஆகியவற்றுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது—அதன் பொருளியல் களத்திலேயே இது தென்படுகிறது (נין “சந்ததி,” נוּן “முளைக்க,” அரமேய மீன் குறியீடு, முதலியன). வேறு வார்த்தைகளில், நூன் வாழ்வின் முன்னோக்கிய விரிவாக்கத்தைக் குறியாக்குகிறது. இயல்பான திசையில், அது முன்னோக்கிப் பாயும் தலைமுறையைக் குறிக்கிறது. ஆகவே தலைகீழான நூன் அந்த அர்த்தத்தை மறுப்பதில்லை; அது அதன் திசையைத் தலைகீழாக்குகிறது. விதை மூலத்திற்குத் திரும்புவதையும், பெருக்கம் தோற்றத்திற்குள் மீண்டும் மடங்குவதையும் அது குறிக்கிறது. மரணம் அல்ல, மறுசுழற்சி.
இந்த மொழிபெயர்ப்பு உரையை அதன் மூல, வடிகட்டப்படாத (கலப்படமற்ற) வடிவில் வழங்குகிறது; இதனால் கதையாடல்கள் முன்பு நம்பப்பட்டதைவிட மிக ஆழமானவை—ஒரே ஒத்திசைவான நிகழ்வாக ஒருமித்தவை—என்பது வெளிப்படுகிறது. கடந்த இரண்டாயிரத்துக்கும் மேலான ஆண்டுகளில் மொழிபெயர்ப்புகளும் விளக்கங்களும் மரணத்தை நோக்கிச் சார்ந்த முன்கருத்துகள் மற்றும் காலவரிசை மரபுகளால் பெரிதும் கறைபட்டுள்ளன. அவை வலது காதைச் சுத்தமாக வெட்டிவிடுகின்றன.
கிரேக்கப் புதிய ஏற்பாடும் இதே தத்துவங்கள், செயல்திட்டங்கள், மரபுகள், மத விளக்கங்களுக்கு உட்பட்டுள்ளது. “தோற்றத்தின் முகம்,” “புதிய பெண்,” “மேலிருந்து பிறந்த,” “ஆழ்-அறிவு,” “புதிர்,” “தோற்றத்தின் சக்கரம்,” “zoe-வாழ்வு,” “psyche,” “கீழே-எறிதல்,” “மூ,” “கீழ்-கேள்வி” போன்ற முக்கியச் சொற்கள் அவ்வாறே மொழிபெயர்க்கப்படுவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக “எழுந்து நிற்றல்” என்பதற்குப் பதில் “உயிர்த்தெழுதல்,” “நீதி” என்பதற்குப் பதில் “நீதிமான்மை,” “தவறவிட்டது” என்பதற்குப் பதில் “பாவம்” போன்ற மதச் சொல்லாடல்கள் வாசகர்களுக்கு வழங்கப்படுகின்றன. RBT, “சூழலாக்கப்பட்ட,” “விரிவாக்கப்பட்ட,” “உருவகமான,” “நீள்விடுபட்ட” அல்லது மத வழக்குமுறைகளைக் காட்டிலும், பாரம்பரிய கிரேக்க வரையறைகளைப் பயன்படுத்தி, உருவக அல்லது நீட்டிக்கப்பட்ட வரையறைகளை அல்லாமல் முதன்மை மற்றும் சரியான வரையறைகளை இயன்றவரை நெருக்கமாகப் பின்பற்றுகிறது.
மத “பயன்பாடு”
ஒரு சொல்லின் “மதப் பயன்பாடு” உண்மையில் அந்தச் சொல்லின் பொருளை மாற்றுமா? பல சொற்களின் மத ரீதியான மறுவரையறை அறிஞர் உணர்வில் பதிந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது; அதனால் மதச்சார்பற்ற அகராதிகள்கூட “சிறப்பு புதிய ஏற்பாட்டுப் பயன்பாட்டிற்காக” மட்டும் தங்கள் அகராதிப் பதிவுகளில் (முதன்மையல்லாத) துணை-வரையறைகளைச் சேர்க்கின்றன. புதிய ஏற்பாட்டுப் பயன்பாடா? ஆனால், ஏற்கனவே நன்கு அறியப்பட்ட பயன்பாட்டைக் கொண்ட கிரேக்கச் சொற்களுக்கு இந்தப் புதிய அர்த்தங்கள் அல்லது பயன்பாடுகளை உருவாக்கிய பொறுப்பாளர் யார்? ஏற்கனவே நன்கு அறியப்பட்ட பயன்பாட்டைக் கொண்ட சொற்களுக்கு ஆசிரியர்கள் உண்மையில் புதிய பயன்பாடுகளையும் வரையறைகளையும் உருவாக்கினார்களா? இந்தக் கூறப்படும் புதிய அர்த்தங்கள் உண்மையில் என்னவென்று சொல்ல யார் இருக்கிறார்கள்? அவர்கள் உருவாக்குவதாகக் கூறப்படும் எல்லாப் புதிய வரையறைகளுக்கும் புதிய ஏற்பாட்டு ஆசிரியர்கள் நமக்கு ஒரு “புதிய ஏற்பாட்டு அகராதியை” விட்டுச் செல்லவில்லை. அல்லது, பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து கிரேக்கம் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, நகலெடுக்கப்பட்டு, வெளிநாடுகளுக்குப் பரப்பப்படத் தொடங்கியபோது, வேறு ஏதேனும் அதிகாரம் கிரேக்கத்தின் “புதிய பயன்பாடுகளை” உருவாக்கியதா?
இதன் விளைவைச் சிறுமைப்படுத்த முடியாது; ஏனென்றால் இது இறுதியில் “கிரேக்கத்தின் புதிய பயன்பாட்டு நற்செய்தி”க்கு அடியில் ஆழமாகப் புதைக்கப்பட்ட “முதன்மை நற்செய்தி” என ஒருவர் அழைக்கக்கூடியதை விட்டுச் சென்றது. கூடுதலாக, மதப் பயன்பாடு பல “மாறுபாடுகளை” (அதாவது மாற்றங்களையும் நீக்கங்களையும்) விட்டுச் சென்றது; இவை மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் எந்தக் கையெழுத்துப் பிரதிகளைப் பின்பற்றுவது என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க அனுமதித்தன; வசதியாக இருந்தபோது மட்டுமே அதிகாரப்பூர்வ மூலங்களுக்கு ஒட்டிக்கொண்டனர்; எடுத்துக்காட்டாக ரோமர் 2:16-இல் இதைக் காணலாம்.
ரோமர் 2:16-இல் அதிகாரப்பூர்வக் கையெழுத்துப் பிரதிகளில் உள்ளது,
ἐν ᾗ ἡμέρᾳ “எந்த நாளில்” — ᾗ என்பது ἡμέρᾳ “நாள்” என்பதுடன் ஒத்துப்போகும், பெண்பால் ஒருமை மூன்றாம் வேற்றுமை சார்புப்பெயராக உள்ளது.
இது ஒரு குறிப்பிட்ட நாளாக “எந்த நாளில்” என்று துல்லியமாக மொழிபெயர்க்கப்பட முடியாததால் (“குறிப்பிட்ட நாளைக்” குறிக்க திட்டவட்ட உருபு இல்லை), பிற்காலப் பிரதிகள் பெண்பால் சார்புப்பெயரான ᾗ-ஐ நீக்கி, குறிப்பிட்ட வாசிப்புகளை வலியுறுத்துவதற்காக ὅτε “எப்போது” என்பதைச் சேர்த்தன :
ἐν ἡμέρᾳ ὅτε “எப்போது ஒரு நாளில்” — ὅτε என்பது ஒரு முடிவுறும் வாக்கியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் காலச் சேர்க்கைச்சொல்லாக உள்ளது.
பெண்பால் சார்புப்பெயரான ᾗ வாசகரை முந்தைய சொற்களுக்குத் திருப்புகிறது; எ.கா. இணைந்து சாட்சியளிக்கும் இருதயம்…
இந்த வசனத்தில் அதிகாரப்பூர்வ உரைகளைப் பின்பற்றும் எந்த மொழிபெயர்ப்புகளையும் நாங்கள் கண்டுபிடிக்கவில்லை.
ஒவ்வொரு மொழிபெயர்ப்பும் மாற்றத்தைப் பின்பற்றுகிறது — அதாவது, ஏறத்தாழ அனைத்து நவீன மொழிபெயர்ப்புகளும் ரோமர் 2:16-ஐ “தேவன் நியாயந்தீர்க்கும் நாளில்…” போன்ற கால வாக்கியத்தைப் பயன்படுத்தி வழங்குகின்றன; ஆயினும் விமர்சன உரை சார்புவாக்கியமான ἐν ᾗ ἡμέρᾳ-ஐப் பாதுகாக்கிறது.
அறிஞர் இதை “பொருளியல் மென்மைப்படுத்தல்” அல்லது “கடினமான நேரடி மொழிபெயர்ப்பைத் தவிர்த்தல்” என்று அழைக்கலாம்; அல்லது எண்ணங்களை நாவு எத்தனையோ முடிவற்ற வழிகளில் சாய்க்கக்கூடிய ஏதோ தந்திரமான பேச்சாகக் கூறலாம். ஆனால் இது “கடின நேரடித்தன்மை” எதிர் “இயங்கும் சரளம்” என்ற விஷயமல்ல. ஆசிரியர் தெரிவிக்க முயலுகின்ற உட்பொதிந்த கட்டமைப்பை அழித்துவிடும் அகராதியியல் மாற்றீட்டின் நிகழ்வாகும். “அதிகாரப்பூர்வ” மூலங்களுக்கு முறையிடும் அதே மொழிபெயர்ப்புக் குழுக்கள், வசதியாக இருக்கும்போது அதிகாரப்பூர்வ மூலங்களைக் காட்டிலும் பாரம்பரிய வழங்கல்கள், இறையியல் சார்புநிலை, வாசகர் பரிச்சயம் ஆகியவற்றை மேலாக சார்ந்துகொள்வார்கள். இவ்வாறு மாறுபட்ட வாசிப்புகள், அறிஞர்கள் விஷயங்கள் தாங்கள் விரும்பும் வகையில் வாசிக்கப்பட உதவும் கருவியாக மாறுகின்றன. மாறுபட்ட உரைகளுடன், அவர்கள் செல்லச் செல்ல விரும்பியதைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். இது நடைமுறையில் விமர்சன உரையே உண்மையான “இறுதி அதிகாரம்” என்ற கருத்தைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது; மேலும் பாரம்பரிய மொழிபெயர்ப்பு நடைமுறைகளின் “இரட்டை நாக்கு” இயல்பை உண்மையாகக் காட்டுகிறது. அதிகாரப்பூர்வ உரைகள் அதிகாரப்பூர்வமானவையா இல்லையா? அப்படியென்றால், அவற்றிலிருந்து ஏன் இத்தனை விலகல்கள்?
எங்களைப் பொறுத்தவரை, RBT அதிகாரப்பூர்வ உரைகளை இயன்றவரை தொடர்ச்சியாகப் பின்பற்றுகிறது. அதிகாரங்களுடன் முரண்படும் வெளிப்படையான மாற்றங்கள், நீக்கங்கள், சேர்க்கைகள் முதலியவற்றைக் காணும்போது, எளிமையாகச் சொன்னால், நாங்கள் அதிகாரங்களையே பின்பற்றுகிறோம்.
எபிரேய தொடரியலின் முக்கியத்துவம்: ஒருவரின் (மறுசுழற்சியான) விதையாக இஸ்மவேலும் ஈசாக்கும்
வடிகட்டப்படாத நேரடி மொழிபெயர்ப்பில் கலாத்தியர் 4:28-29-ஐ மீண்டும் பாருங்கள்; ஈசாக்குக்கும் இஸ்மவேலுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் முன்பு நம்பப்பட்டதைப்போல் தெளிவாக இல்லாமல் இருக்கலாம் என்பதை நீங்கள் கவனிப்பீர்கள்:
“நீங்கள் சகோதரர்களோ, அவர் சிரிக்கிறார் (“ஈசாக்கு”) என்பதன்படி வாக்குத்தத்தத்தின் பிள்ளைகளாக இருக்கிறீர்கள். ஆனால் அக்காலத்தில் மாம்சத்தின்படி பிறப்பிக்கப்பட்டவன் ஆவியின்படி உள்ளவனைத் துரத்திக்கொண்டிருந்ததுபோல, இப்போதும் இவ்வாறே உள்ளது.” கலாத்தியர் 4:28-29 RBT
ஆதியாகமம் 21:12-13, ஈசாக்கு மற்றும் இஸ்மவேல் இருவருக்கும் உள்ள வாக்குத்தத்தங்களை உருக்கமாக விவரிக்கிறது:
“…ஏனெனில் அவர்-சிரிக்கிறார் (“ஈசாக்கு”) என்பவனில் உனக்காக ஒரு விதை அழைக்கப்படுகிறது. மேலும், அடிமைப்பெண்ணின் மகனான את-ஐ, நான் அவனை ஒரு ஜாதியாக வைக்கிறேன் (“இஸ்மவேல்”); ஏனெனில் உன்னுடைய விதை அவனே.” ஆதியாகமம் 21:12-13 RBT
இஸ்மவேலை ஆபிரகாமின் விதையாக உரை சுட்டிக்காட்டுவதை கவனியுங்கள்; ஈசாக்கும் ஆபிரகாமின் விதையாக இருக்கிறார். அது இரண்டு விதைகள். ஆனால் பொறுங்கள்,
“ஆபிரகாமுக்கும் அவனுடைய விதைக்கும் வாக்குத்தத்தங்கள் சொல்லப்பட்டன. அது ‘பலரைக் குறித்த விதைகளுக்கு’ என்று சொல்லாமல், ஒன்றைக் குறித்து, ‘உன்னுடைய விதைக்கு’ என்று சொல்கிறது; அது அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர் (“கிறிஸ்து”).” கலாத்தியர் 3:16 RBT
இஸ்மவேலும் ஈசாக்கும் ஒன்றே ஒரே விதையின் உருவகமாக இருக்கிறார்கள் என்று இது சொல்லுகிறதோ? ஆதியாகமக் கதையாடலில் அத்தகைய நிகழ்வு எதுவும் குறிப்பிடப்படாததால், இஸ்மவேல் ஈசாக்கை எவ்வாறு “துன்புறுத்தினார்” என்பதை எந்த விளக்கவுரையாளரும் அறிஞரும் புரிந்துகொண்டதில்லை. உண்மையில், இஸ்மவேல் ஈசாக்கை “துன்புறுத்தினார்” என்ற அனுமானத்தின் உரை அடிப்படையான ஆதியாகமம் 21:9-ஐ நேரடி முறையில் வாசிக்கும்போது, இம்முழு மர்மமும் இன்னும் விநோதமாகிறது:
“மேன்மைப்பெண் (“சாராள்”), இரட்டை-முற்றுகையின் (“எகிப்து”) ஆகாரின் மகனை, அவள் திரளின்-தந்தைக்கு (“ஆபிரகாம்”) பெற்றவனை, அவன்-சிரிக்கிறான் என்று காண்கிறாள்.”
ஆசிரியர் இஸ்மவேலை, “சிரிக்கிறவன்” என்ற வினையெச்சத்தில் குறிப்பிடுகிறார்; அது ஈசாக்கு, அதாவது அவர் சிரிக்கிறார் என்ற பெயரின் பொருளாகவும் இருக்கிறது. பவுல் இரு ஒரே விதைகளையும் ஒன்றைப் போல காண்கிறார் என்று இருக்க முடியுமா? உரையை மீண்டும் பார்க்கும்போது, உண்மையில் அவர் அவ்வாறே காண்கிறார் எனத் தெரிகிறது,
“…பலரைக் குறித்த விதைகளுக்கு அல்ல, ஆனால் ஒன்றைக் குறித்த [விதைகளுக்கு].”
அறிஞர்கள் பவுலை அடர்த்தியான எழுத்தாளராக அடிக்கடி குறிப்பிட்டுள்ளனர்; சுருக்கப்பட்ட, நீள்விடுபட்ட கட்டமைப்புகளை விரும்பியவர் என்றும், புரிந்துகொள்ள மிகவும் கடினமானவர் என்றும் கூறியுள்ளனர். ஆனால் காணக்கூடியதுபோல், உரைகள் மென்மைப்படுத்தப்படாமலும் மேலோட்டமாக விடப்படாமலும் இருக்கும்போது குறிப்பிடத்தக்க நுணுக்கங்களும் ஆழமான விஷயங்களும் அவற்றிலிருந்து வெளிப்படுகின்றன. பவுலை அடர்த்தியான, சுருக்கப்பட்ட எழுத்தாளராக மாற்றுவது அறிஞர்களேதானோ?
காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட எபிரேயம்: ஆகுதல், முதல், கடைசி, தொடக்கம், முடிவு
பண்டைய எபிரேய மொழி காலம் மற்றும் வெளியின் வேற்றுமை உருபை எவ்வாறு அணுகுகிறது என்பதில்தான் மிக ஆழமான மர்மங்களில் ஒன்று உள்ளது. இந்தத் தலைப்பில் உள்ள தற்போதைய ஆய்வறிவு மிகவும் குறைவானதும் முடிவுறாததுமாக உள்ளது. இன்றும்கூட விண்வெளி இயற்பியலாளர்கள் வெளி-காலத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் போராடுகிறார்கள் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டியது முக்கியம்; ஐன்ஸ்டைனுக்குப் பின்னர் மேதைகளால் முன்வைக்கப்பட்ட கோட்பாடுகள் உண்மையிலேயே மனதை மயக்குபவை.
மொழிபெயர்ப்பாளர்களால் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாத அம்சங்களில் ஒன்று, எபிரேய வினைச்சொற்களில் தனித்த கடந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்பவை இல்லாதது. அதற்குப் பதிலாக, எபிரேயம் “முற்றிய” மற்றும் “முற்றாத” வடிவங்களை மட்டுமே பயன்படுத்துகிறது. இவ்வடிவங்கள் வெறுமனே மொழியியல் வரம்புகள் என்றும், பண்டைய எழுத்தாளர்கள் கடந்த, நிகழ் அல்லது எதிர் “உணர்வை” வெளிப்படுத்த அவற்றை ஆக்கப்பூர்வமான வழிகளில் பயன்படுத்தினர் என்றும், அவற்றை அறிஞர்கள் “விளக்கவேண்டும்” என்றும் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் பாரம்பரியமாகக் கருதிவந்துள்ளனர். துல்லியமான உணர்வை விளக்குவது சூழலுக்கும் கல்விசார்ந்த “ஊகங்களுக்கும்” விடப்பட்டது. ஆனால் பண்டைய எழுத்தாளர்கள் காலத்தை கடந்த-நிகழ்-எதிர் கட்டமைப்பில் கருத்தாக்கினார்களா என்பதுகூட அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. ஏனெனில் எபிரேயத்தின் வடிவமைப்பு, ‘எபிரேயம்’ என்ற பெயரின் வரையறையே குறிக்கிறபடி, அப்பாலிருந்து இருக்க வேண்டுமென்றே அமைக்கப்பட்டது.
RBT மொழிபெயர்ப்பில் வழங்கப்பட்டுள்ள “முற்றிய/முற்றாத” வடிவங்களைப் பொறுத்தவரை, ஆங்கிலம் அனுமதிக்கும் அளவுக்கு அவற்றுக்கிடையேயான வேறுபாட்டை மறைப்பதற்குப் பதிலாக வலியுறுத்துவதே எங்கள் நோக்கம். இவ்வணுகுமுறை முடிவடைந்த அல்லது முற்றிய செயல் மற்றும் தொடர்ந்து நடைபெறும் அல்லது முற்றாத செயல் ஆகியவற்றைத் தெளிவாக வேறுபடுத்த உதவுகிறது. பாரம்பரியமாக, வினை உருபையே அடிப்படையாகக் கொள்ளாமல், முன்னிடைச் சொற்கள், வினையுரிச்சொற்கள், உரையாடல் முதலிய சூழல் காரணிகளின் அடிப்படையில் நவீன காலங்கள் எபிரேய வினைச்சொற்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.
எபிரேய மொழி வானகக் காலத்தை “முன்” மற்றும் “பின்” இரண்டுமாகிய ஒரே அலகாக உணர்வதாகத் தெரிகிறது. காலம் நம்மை முன்புறத்திலிருந்தும் பின்புறத்திலிருந்தும் சூழ்ந்துகொள்வதாக, இரண்டு அடிவானங்களைப் போல அல்லது நீரின் தொடர்ச்சியான வட்ட ஓட்டத்தைப் போலக் கற்பனை செய்வது மிகவும் பொருத்தமான ஒப்புமையாக இருக்கலாம். இந்தக் கருத்தை ஒரே மூலத்திலிருந்து எதிரெதிர் திசைகளில் பாயும் நீர்வளையத்துடன் ஒப்பிடலாம். எபிரேய உரை இந்தப் படிமங்களையும் வடிவங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் நுட்பமாகச் சுட்டுகிறது. இது இடமிருந்து வலமாகப் புள்ளிகளை வரையும் நமது மேற்கத்திய நேர்கோட்டு, காலவரிசைக் கருத்திலிருந்து மிகவும் வேறுபடுகிறது. எபிரேய சிந்தனை நம்முடையதிலிருந்து அடிப்படையிலேயே வேறுபட்டது என்பது தெளிவாகிறது. அவர்கள் ஆதியாகமத்தை கடந்தகாலமாகவும் எதிர்காலமாகவும் கண்டனர்; அவர்களின் “இப்போது” மற்றும் “இன்று” என்ற கருத்து காலவரிசையாக வரையறுக்கப்படாததாக இருந்தபடியால் ஆழமான முக்கியத்துவம் கொண்டிருந்தது. காலம் முற்றுமை அல்லது முற்றாமையின் அடிப்படையில் உணரப்பட்டது; நமது வழக்கமான காலப் புரிதலுக்கு மாறாக இதைப் புரிந்துகொள்வது கடினம். இதன் விளைவாக, எபிரேய காலம் மற்றும் வெளியின் வேற்றுமை உருபைப் புரிந்துகொள்வதும் மொழிபெயர்ப்பதும், மேற்கத்திய காலக் கருத்துக்களுடன் பொருந்தாததால், அறிஞர்களுக்கும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கும் தொடர்ந்து ஒரு புதிராகவே இருந்து வந்துள்ளது.*
இந்தக் காலவரிசையற்ற, அயோனிய சிந்தனைக் கட்டமைப்பு பழமையானது, ஒத்திசைவற்றது, அல்லது இன்று நாம் மிகவும் உறுதியாக நம்பும் அறிவியல் உண்மைகளை முற்றிலும் தவறவிடுவது என்று கருதப்படுமானால், அதை மூடிமறைக்க முயலும் நவீன மொழிபெயர்ப்புகள், ஒவ்வொன்றும் “தேவனுடைய ஏவப்பட்ட வார்த்தை” என்ற பெருமிதமான கூற்றுடன் வருவது, இன்னும் அதிக குறும்புத்தனமானதும் தவறாக வழிநடத்துவதுமானதாக இல்லையா?
அதேபோல், நவீனச் சூழலில் நாம் காலத்தின் குறிப்பிட்ட புள்ளிகளைத் தேடும்போது, எபிரேய வேதாகமங்கள் கால அளவுகளைக் கொடுப்பதாகத் தோன்றுகின்றன. இது வடக்கு, மேற்கு, கிழக்கு, தெற்கு போன்ற இடம் எதிர் திசைக்கும் விரிவடைகிறது. பாதாளம்கூட (பொதுவாக நரகம் எனக் குறிப்பிடப்படுவது) துல்லியமான அல்லது முடிவுறும் புள்ளி அல்லது இடமாகச் சித்தரிக்கப்படவில்லை; மாறாக முடிவுறும் திசையாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது (RBT-யில் ஆதியாகமம் 37:35 குறிப்பு காண்க).
எபிரேய வேதாகமங்கள் ஒரு நோக்கத்திற்காக வலமிருந்து இடமாக எழுதப்பட்டிருக்கலாம். நாம் முன்னோக்கிச் செல்வதாக உணருவது, எபிரேய மனநிலையில் பின்னோக்கிச் செல்வதற்கு ஒப்பாக இருக்கலாம். வேதாகமம் முழுவதும், தலைகீழ் சிந்தனை, எதிரெதிர்கள், பிரதிபலிப்பு, மாதிரி மற்றும் எதிர்மாதிரி, இரட்டைகள், ஜோடிகள், இரட்டையர்கள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய, வெளிப்படையான இலக்கிய “விளையாட்டு” அல்லது மறைவான கூறு தென்படுகிறது. கேள்வி, ஒருவேளை மறைந்திருக்கும் உண்மையும் இதுதான்: நாம் எதைத் தவறவிட்டோம்? பல சொற்கள் புதிரான இருமை அல்லது ஜோடி வடிவத்தில் காணப்படுகின்றன; அவை ஒருமையும் அல்ல, பன்மையும் அல்ல என்பதைக் குறிக்கின்றன. இந்தச் சொற்களில் “கண்கள்,” “நீர்கள்,” “வானங்கள்,” “இடுப்புகள்,” “மார்பகங்கள்,” “கால்கள்,” “இரட்டை,” “மூக்குத்துவாரங்கள்,” “அடிச்சுவடுகள்,” “சிறகுகள்” மற்றும் பல உள்ளன. “கற்கள்,” “எருசலேம்” போன்ற சொற்கள்கூட எப்போதாவது இருமை வடிவில் தோன்றி, மொழியின் புதிரான “இருமை” இயல்பை மேலும் கூட்டுகின்றன.
பிரசங்கி 3:15-இல் உள்ள சொற்களால் எடுத்துக்காட்டப்படுவதுபோல், காலமும் வெளியும் நித்தியத்தின் இந்தச் சிக்கலான இலக்கியப் புதிருக்கு உட்பட்டவையாகத் தோன்றுகின்றன: “ஆகிவிட்டவன் யார்? அவன் வெகு காலத்துக்கு முன்பே இருக்கிறான். ஆகப்போகிறவன் யார்? அவன் வெகு காலத்துக்கு முன்பே ஆகிவிட்டான். எலோகிம் துரத்தப்படுகிறவனைத் தேடுகிறார்.” (பிரசங்கி 3:15 RBT)
இது போன்ற ஒரு கூற்று, காலத்தை நடுவில் நித்தியமான “மேல்” கொண்ட சக்கரமாகக் கற்பனை செய்தால் ஒத்திசைவுபெறுகிறது. இது இங்கே—அங்கே—மீண்டும் இங்கே என்ற எபிரேயக் கருத்தை உருவாக்குகிறது. காலத்தை மீறும் இந்த மூன்று-பகுதி புதிர் யோவானைப் பற்றிய வார்த்தைகளிலும் தெளிவாகிறது: “அவனே எலியா; வர விதிக்கப்பட்டிருக்கிறவன்/வரப்போகிறவன்” (மத். 11:14). மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது, காலத்தில் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு (அல்லது மூன்று) “இடங்களை” யோவான் வகிக்கிறார் என்று இயேசு கூறுவது போலத் தெரிகிறது; நடுவிலுள்ள மனிதன் காலவரிசைக் காலத்தில் ஒரு இடத்திற்குள் உண்மையில் இல்லாமல், நித்தியமாக நடுவில் இருக்கிறான். அப்படியானால், அவன் தனக்கே உரிய “திரித்துவத்தை” உருவாக்குவான் அல்லவா? ஒன்று, இரண்டு, மூன்று; நடுவில் மனிதன்.
பண்டைய எபிரேய வெளி-காலக் கருத்தைப் புரிந்துகொள்ள, வட்டவடிவ காலத் தொடர்ச்சி என்ற எண்ணத்தை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்; அவ்வாறிருந்தும் இதைப் புரிந்துகொள்வது கடினமான கருத்தாகவே இருக்கும். ஆனால் அதில்தான் நித்தியத்தை நாம் “பற்றிக்கொள்ள” வேண்டும் என்று வேதாகமம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதை வாசிக்கிறோம். அறிஞர்களும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களும் இவ்வெபிரேயக் கருத்துக்களைப் புரிந்துகொள்வதில் போராடியுள்ளனர்; இதன் விளைவாக இத்தொடரியல் நுணுக்கங்களை அடிக்கடி தவறவிடும் மொழிபெயர்ப்புகள் உருவாகியுள்ளன.
ஜூலியா ஸ்மித் மற்றும் ராபர்ட் யங் சில விதிவிலக்குகள்; அவர்கள் முறையே ஸ்மித் பார்கர் மொழிபெயர்ப்பிலும் யங்கின் நேரடி மொழிபெயர்ப்பிலும் (YLT) மொழியின் இந்த விசித்திர அம்சத்தைப் பாதுகாக்க முயன்றனர். ஆனால் வரலாறு முழுவதும், பல கிறிஸ்தவ அறிஞர்கள் எபிரேய வேதாகமத்திலிருந்து கிரேக்கப் புதிய ஏற்பாட்டிற்கு மாறியதை, சமகாலப் புரிதலுக்கு எபிரேய சிந்தனை காலாவதியானது அல்லது பொருத்தமற்றது எனக் கருதுவதற்கான அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளனர். இதன் விளைவாக, வேதாகமத்தின் புதிரான எழுத்து பாணியை, குறிப்பிட்ட “நன்கு அறியப்பட்ட கதைகளின்” “செய்திகளில்” கவனம் செலுத்தும் “நீர்த்துப்போன” கதையாடல்களால் மாற்றினர்.
ஆயினும் எபிரேய எழுத்தாளர்கள் தொடக்கத்தையே முடிவாகவும் கண்டதாகத் தெரிகிறது. நடுவிலுள்ள நித்தியக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து, தொடக்கமே முடிவுமாகும். இந்தக் கருத்து பிரசங்கி 1:1-11-இல் உள்ள பல்வேறு பட-புதிர்கள் வழியாகவும், ஆகாரின் வார்த்தைகளிலும், ஆதியாகமம் 33-இல் யாக்கோபின் குடும்பம் ஒரு பெருக்கு-பள்ளத்தாக்கைக் கடந்து சென்றபோது அவர்கள் அமைக்கப்பட்ட விதத்திலும் எடுத்துக்காட்டப்படுவதாகத் தோன்றுகிறது. ஆசிரியர் உரை முழுவதும் திறமையாக விடுகதை போன்ற சொல்லாடல்களை வடிவமைத்ததால், பிரசங்கி நேரடியாக வாசிக்கப்பட வேண்டியதாக இருந்தது:
ஆவிகளின் ஆவி, கூட்டுபவன் கூறியிருக்கிறான், ஆவிகளின் ஆவி: முழுவதும் ஆவி.
சூரியனுக்குக் கீழே உழைக்கிற தன் முழு உழைப்பிலும் ஆதாமுக்கு என்ன இலாபம்?
ஒரு தலைமுறை நடக்கிறது, ஒரு தலைமுறை வருகிறது, பூமி நித்தியத்திற்கு நிலைத்திருப்பவளாக இருக்கிறாள்.
சூரியன் புறப்பட்டிருக்கிறான், சூரியன் உள்ளே வந்திருக்கிறான். தன் நிற்கும் இடத்தை நோக்கி அவன் மூச்சிரைக்கிறான் [பந்தயத்தை ஓடுதல், சங். 19:5, எபி. 12:1], புறப்படுகிறவன் அங்கேயே இருக்கிறான்.
சுதந்திரத்தை நோக்கி [தெற்கு/வலது] நடக்கிறவனும், மறைந்ததை நோக்கி [வடக்கு/இடது] சுற்றுகிறவனும், சுற்றுகிறவன், சுற்றுகிறவன், நடக்கிறவன் காற்று; தன் சுற்றுப்பாதையில் காற்று திரும்புகிறவனாக இருக்கிறது [ஒப்பிடுக. யோவான் 3:8].
ஆறுகள் அனைத்தும் கடலை நோக்கி நடக்கிறவைகள்; கடல் நிறைந்ததல்ல [திருப்தியடைந்ததல்ல]. ஆறுகள் அங்கே நடக்கிற நிற்குமிடத்தை நோக்கி, அவை நடக்கத் திரும்புகிறவைகளாக இருக்கின்றன.
வார்த்தைகள் அனைத்தும் சோர்வுற்றவை. ஒரு மனிதன் பேச இயலாது [ஊமை]. ஒரு கண் காணத் திருப்தியடைவதில்லை [குருடு]. ஒரு காது கேட்க நிரப்பப்படுவதில்லை [செவிடு].ஆகிவிட்டவன் யார்? ஆகிக்கொண்டிருப்பவன். உண்டாக்கப்பட்டவன் யார்? உண்டாக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பவன். சூரியனுக்குக் கீழே முழுவதிலும் புதிது எதுவுமில்லை.
‘பார், இது புதிது’ என்று அவன் சொல்லுகிற ஒரு சொல் இருக்கிறதா? நமது முகங்களிலிருந்து நமது முகங்களுக்கு [நமது முகங்களிலிருந்து நமது முகங்களுக்கு, 1 கொரி. 13:12] ஆகிவிட்டவர்களுக்கு, அவனே யுகங்களுக்கு வெகு காலத்துக்கு முன்பே ஆகிவிட்டிருக்கிறான். முதல் நபர்களுக்கு நினைவு [முன்னறிவு] இல்லை; கடைசி ஒருவனுக்கு ஆகிக்கொண்டிருப்பவர்களுடன், ஆகிக்கொண்டிருக்கும் கடைசி நபர்களுக்கும் அவன் நினைவாக ஆகிக்கொண்டிருப்பதில்லை.”பிரசங்கி 1:2-11 RBT
இந்த எபிரேய நேரடிப் பதிப்பு புரிந்துகொள்வதற்கு எளிதல்ல. ஆனால் பிரசங்கி 1, குறிப்பிட்ட சுட்டுப்பெயர் பின்னொட்டுகளுடன் (அவன்/அவள்/அவர்கள்) செயல்களைப் பேசும், ஆனால் காலம் அல்லது இடம் குறித்த எந்தத் திட்டவட்டக் குறிப்புமில்லாத வினையெச்ச வினைச்சொற்களால் நிரம்பியிருப்பதைக் கவனியுங்கள். எபிரேயத்தில் வினையெச்ச வடிவம் காலம் அல்லது இடத்தின் எந்த வேற்றுமை உருபும் இல்லாதது. எபிரேய வினையெச்சம் பெரும்பாலும் “முடிவுறாத” வினை வடிவம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. வேறு வார்த்தைகளில், அது காலமற்ற உணர்வைக் கொண்டுள்ளது.
அதன்படி, ஒவ்வொரு சுற்றும், ஒவ்வொரு நாளும் நினைவு என அழைக்கப்படுவதுபோல், ஒரு “நினைவு” எனக் கருதப்படும். நீங்கள் ஒரு நினைவிற்குள் நடந்து செல்வதாகக் கற்பனை செய்யுங்கள். அத்தகைய அனுபவத்தை நாம் déjà vu என்று அழைக்கிறோம். அது “முன்பு” நிகழ்ந்துள்ளது. முழு எபிரேய வேதாகமமும் இம்முறையிலேயே அமைக்கப்பட்டுள்ளது—முற்றியது மற்றும் முற்றாதது மட்டுமே உள்ளது. ஆகிக்கொண்டிருப்பது, ஆகப்போகிறது, ஏற்கனவே “வெகு காலத்துக்கு முன்பு” ஆகிவிட்டது. அதுவே “நித்தியத்தின்” சாராம்சம்; நித்தியத்திலிருந்து பிறந்தவர்களின் சாராம்சமும் அதுவே.
காற்று தன் சுற்றுப்பாதையைச் செய்பவன்; வார்த்தைகள் “வரலாற்றில்” பதிவு செய்யப்படுகின்றன; பின்னர் அவை துல்லியமாக நிறைவேறுகின்றன; ஏனெனில் உண்டாக்கப்பட்டது, உண்டாக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பவனே; அதாவது முற்றியது இன்னும் முற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. அவன் முகத்திலிருந்து, அவனுடைய சொந்த முகத்திற்கு. எபிரேய வேதாகமங்களின் சிந்தனை அப்போது என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல; மாறாக ஓய்வுநாள் “இன்று” என்று அழைக்கப்படுவதால் இப்போதே, ஆகவே “இன்று, நீங்கள் அவனுடைய குரலைக் கேட்டால்” (எபி. 3:7,15 4:7, சங். 95:7) என்பதே அடிப்படை. “வானம்” என்ற கருத்து அப்போது மற்றும் இப்போது ஒன்றாக இருக்கும் என்பதாகும். அல்லது இருக்க வேண்டும். இதோ, இப்போது தயவின் காலம் [குனிந்து இறங்குதல்]; இதோ, இப்போது இரட்சிப்பின் நாள்.
உண்மையான உரையை, அதன் அனைத்து புதிரான, ஏன் அபத்தமாக ஒலிக்கும் மகிமையுடனும் பாதுகாப்பது, ஒவ்வொரு வாசகருக்கும் அதன் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான மனதை அறியும் வாய்ப்பளிக்கிறது; இதனால் ஒருவர் உடன்படவில்லை என்றாலும், உண்மையான உரையுடன் உடன்படாமல் இருக்க முடியும். அல்லது ஒரு நாத்திகர் அதை காலாவதியான, பழமையான சிந்தனை எனக் கருதினாலும், சூழல் சார்ந்த மாற்றீடுகளால் உருவாக்கப்பட்ட மொழிபெயர்ப்புகளை நம்ப வேண்டியதற்குப் பதிலாக, தமது வாதங்களை உண்மையான உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைக்க அவருக்கு இப்போது வாய்ப்பு உள்ளது.
குறிப்புகள்:
*காண்க: Meek, Theophile James. “The Hebrew Accusative of Time and Place.” Journal of the American Oriental Society 60, no. 2 (1940): 224-33. doi:10.2307/594010.