الحية التي تخدع حواء، تنسب الفضل إليها أيضاً
φοβοῦμαι δὲ μή πως, ὡς ὁ ὄφις ἐξηπάτησεν Εὕαν ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτοῦ, φθαρῇ τὰ νοήματα ὑμῶν ἀπὸ τῆς ἁπλότητος καὶ τῆς ἁγνότητος τῆς εἰς τὸν χριστόν.
2 كورنثوس 11:3
وأخشى أنه كما خدعت/احتالت الحية على واهبة الحياة (“حواء”) داخل المتلاعب الخاص به، فإن أفكاركم قد تفسد/تتدهور بعيداً عن البساطة [بدون طيات] والعفيف، الخاص بـ الواحد في الممسوح.
2 كورنثوس 11:3 RBT
لكتابة “الماكر” أو “العفيف” وهما مفعول به أو فاعل معرفان، عليك أن تكتب بالضبط ما كُتب، دون الحاجة إلى أي **مكر**:
- τῇ πανουργίᾳ – المتلاعب/الماكر (مؤنث)
- τῆς ἁπλότητος – العفيف
- τὸν χριστόν – الممسوح
الأمر نفسه ينطبق على τὸν χριστόν “المسيح” وهي أيضاً مشتقة من كلمة وصفية تعني “ممسوح”، ولكنها بالتأكيد لا تُترجم إلى “الممسوحية”، أليس كذلك؟ وماذا عن أداة التعريف المؤنثة الوحيدة في حالة المضاف إليه “الـ” τῆς التي لا يتبعها اسم؟ يُطلق عليها “إشارة إحالية” (anaphoric reference) عندما تشير الكلمة إلى شيء ذُكر سابقاً في الخطاب أو السياق. يحدث هذا بشكل متكرر في العهد الجديد اليوناني، ولأنها صغيرة جداً وتبدو غير ذات أهمية، غالباً ما يتم تجاهل هذه الإشارات الإحالية، لأن “السياق” هو كل ما يهم.
لا يجب أن تكون عالماً أو بارعاً لتفهم اسماً مع أداة تعريف. إن تحويل اسم مع أداة تعريف إلى اسم-صفة مجرد يتطلب مكراً. كلمات مثل “ماكر” “نقي” “عفيف” “ممسوح” هي في حد ذاتها صفات، ولكن إذا وضع المرء أداة تعريف، فإنها تصبح اسماً. ولكن بدلاً من ترجمتها “الماكر” أو “الواحد البسيط”، تقود بعض الانحيازات العلماء إلى إضافة لواحق مثل “-ية” و “-ية”، إلخ، مما يترك المعاني مجردة ومشوشة.
عندما يكون النص “خدع حواء بمكره” هو نفسه نتاج مكر، فماذا عسانا أن نقول؟
تكوين 3:12
וַיאמֶר הָֽאָדָם הָאִشָּׁה אֲשֶׁר נָתַתָּה עִמָּדִי הִוא נָתְנָה לִּי מִן־הָעֵץ וָאֹכֵל
فقال الرجل: المرأة التي جعلتها معي هي أعطتني من الشجرة فأكلت.
تكوين 3:12 KJV
ويقول الإنسان: “المرأة التي أعطيتها إياها، بجانبي تماماً، هي، هو نفسه، قد أعطت لنفسي من خارج الشجرة، وهو قد أكل.”
تكوين 3:12 RBT
لكننا جميعاً نعرف كيف “يحدد السياق”، وطالما لم يخرق أحد قدسية التقليد المحمي بشدة، فإن القوى المسيطرة في أمان.
“وترى المرأة أن الشجرة هي الجيدة للطعام، وأنــه شوق للعينين المزدوجتين، والشجرة هي هو الذي يُرغب للتشابك [معه]، وهي تأخذ من ثمر نفسه، وهي تأكل، وهي تعطي أيضاً لرجلها بجانب نفسها، وهو يأكل.”
تكوين 3:6 RBT
العبرية וָאֹכֵل. وهو قد أكل. هذا الجذر אכל (أكال) يعني “يأكل”، والصيغة (صيغة “قال” Qal) تحديداً، “هو قد أكل” في “الزمن” التام. علامات التشكيل هنا، التي أضافها الماسوريون، تفرض صيغة المتكلم غير التامة، “أنا آكل”. بشكل عام، يتم إضافة حرف ו إلى جذر الفعل لإنشاء صيغة المتكلم غير التامة للتمييز بين الاثنين، أي אוֹכל (أوكل) أنا آكل، ولكن مع القليل من التشكيل الماااااكر، يمكننا جعلها تعني “أنا آكل” عن طريق النطق كما لو كان هناك حرف ו موجوداً. هذا هو المكان الذي تحصل فيه على نقطة التشكيل فوق الكلمة. لقد وُضعت هناك لتمثيل حرف غير موجود. هل هذا قانوني؟ هل هذا عادل؟ هل يجعل تقليد عمره 1200 عام الأمر صحيحاً؟ أخبرني أنت! لأنه عن طريق النطق، تم أيضاً تغيير الضمير المذكر بشكل سحري.
العبرية הוא נתנה לי. هو نفسه هي قد أعطت لنفسي. في هذه الجملة، الكلمة التي تم صياغتها لتعني “هي” (הוא) على الرغم من أنها بشكل قاطع الضمير المذكر “هو”، قد أربكت العلماء لقرون لأن المقطع بأكمله قد حيرهم. الجميع يعلم أن נתנה “هي أعطت” هي بوضوح في صيغة الغائب المؤنث. لكن الجميع أخطأوا. لم تقترب أي ترجمة في أي مكان من الحقيقة. ولأن السياق السائد كان هو “الكأس المقدسة”، أصبحت الكتابة نفسها (نفسها) قابلة للاستغناء عنها والتحريف. الماسوريون في القرون السابع إلى العاشر الميلادي وضعوا بشكل فاضح “النيقود” (علامة التشكيل) لنطق الضمير المؤنث، وتلك العلامات لا تزال موجودة في أكثر من مائة حالة إلى يومنا هذا في جميع نصوص النيقود العبرية والأناجيل ثنائية اللغة، ولا تزال تنعكس في جميع الترجمات الموجودة. طوال الألف عام التالية بعد الماسوريين، تجاوزهم معظم العلماء أو لم يلاحظوا ذلك حتى. لم يلمس آباء الكنيسة الضمائر أبداً مما رأيته، ولم يكن هناك “أمهات كنيسة” لمساءلتهم.
جيزينيوس، الذي اعتُبر لفترة طويلة سيد قواعد اللغة العبرية منذ القرن التاسع عشر، لاحظ وانتقد الماسوريين لتشكيل الضمير بشكل غير صحيح، لكنه هو نفسه كان متحيراً من استخدامه الظاهري. وافترض أنها “خصوصية إملائية” أو “استخدام مشترك للجنسين” (بمعنى جنس قواعدي يشمل كلا من المذكر والمؤنث أو يشير إلى اسم أو ضمير له صيغة واحدة لكلا الجنسين) وأنه،
الصيغة הוּא تظهر أيضاً في النص الساكن (Kethîbh) لأسفار موسى الخمسة (باستثناء أحد عشر موضعاً) بدلاً من المؤنث הִיא.
(راجع قواعد جيزينيوس للعبرية 32/k).
العبرية تميز بوضوح بين الضمائر. من ناحية أخرى، هناك حالات تكون فيها الإملاء مشتركة للجنسين. أحدها هو اللاحقة “ך” (تُنطق “-كا” أو “أخ” حسب الجنس). تُستخدم لكل من الملكية المذكرة والمؤنثة في الأسماء. والآخر هو اللاحقة ים- (تُنطق “-يم”) وهي لاحقة جمع تُستخدم لكل من المذكر والمؤنث بشكل شامل. ولكن إذا أردت كتابة كلمة “الساقطات الإناث” فستكون נְפִילוֹת (نيفيلوت) وليس نيفيليم، “الساقطون”. أو حتى אֱלֹהוֹת إلوهوت “إلهات” وليس إلوهيم “آلهة”. الجمع للمؤنث متميز عن الجمع المذكر الذي يشمل المؤنث. إذا لم يقم النص بتمييز كما في حالة “ך” فعلينا اللجوء إلى السياق. ولكن إذا كانت الكتابات تميز بوضوح بين الجنسين، فهل يمكننا كسرها إذا لم تبدُ الأمور صحيحة تماماً؟
استغرق العلماء قروناً لاكتشاف كيفية جعل الضمير المذكر مؤنثاً. وهذا هو السبب في أن أي شخص يحاول دراسة مواد “الأساتذة” ينفر حتماً بسبب “التعقيد” الشديد للغة المقدمة. اترك الأمر للعلماء لجعل اللغة معقدة للغاية بحيث لا يمكن لأي شخص أن يفهمها أبداً، حتى في شيء أساسي مثل كلمتي “هو” و “هي”، وبالتأكيد لن يجرؤ الناس أبداً على المحاولة.
ما هو السياق؟
في الواقع، إنه مجرد الضمير المذكر. لا سحر، لا خصوصية، لا غموض، لا استخدام مشترك للجنسين، لا “حلول محل” المؤنث. “هو” تعني وبشكل غير مفاجئ، “هو”. ولكن تفسير السياق؟ هذا هو الغموض. لم يكن هناك سوى طريقة واحدة معتمدة لتفسير النموذج اللاهوتي المذكر-المؤنث في العالم اليهودي المسيحي: التسلسل الهرمي. حتى الأمة اليهودية القديمة لم تحِد عن التقليد. وإذا خالفته، كان هناك عمود ونار في انتظارك في الساحة الأمامية للكنيس أو الكنيسة المحلية. أي شخص سمع قصة إنجيل يسوع يعرف أنها تتحدث عن “إنسان من السماء” وُلد من خلال امرأة عذراء إلى العالم. “رجل يمر عبر امرأة” هو في قلب القصة، أي وُلد من جديد. ولكن بينما يعرف معظم الناس هذا بالفعل، فإن ما سيخلقه هذا هو نموذج دوري لـ “كما أن المرأة من الرجل، هكذا الرجل من خلال/بواسطة (διὰ) المرأة” (1 كورنثوس 11:12) ولكن تم تفويت هذا النموذج ولذلك تتجاهل ترجمات العهد الجديد الكلمة اليونانية διὰ “من خلال/بواسطة” وتستبدلها بكلمة “وُلد من”. كانت نسخة الملك جيمس (KJV) دقيقة في هذا الصدد.
لا شيء يتغير بخصوص الضمائر، ولكن إذا كان ينبغي للرجل أن “يمر عبر” امرأة، فإن الأمور تصبح بالتأكيد عميقة في كيفية استخدامها. “هي قد أعطت نفسه”، “نفسه هي نفسها”، “نفسها هي نفسه”، “نفسي هي نفسها”، “نفسها هي نفسي”. يصبح الأمر مسألة ذات مذكر وذات مؤنث يتشابكان، أو يلتفان في حبل واحد. وهكذا عندما يقول يسوع، “نفسي هي الطريق” فقد يكون يتحدث جيداً عن الذات “الأخرى”، “هي” التي وُلد من خلالها وتشابك معها. لن يكون يتحدث بشفرة، حيث يدرك الكثيرون الفكرة جزئياً على الأقل، عندما يقولون “نصفي الأفضل”. إنها ليست لغة شفرة، بل مجرد عمق الغموض كما كتب بولس، “هذا السر عظيم!”
הִוא لا يمكن حتى نطقها. في الواقع، قراءة حاخام لهذه الكلمة لجمهوره على أنها “هي” (hee) ليست أقل من كذبة فادحة، حيث يسمع الجمهور الضمير المؤنث היא. الضمير المذكر הוא يُنطق “هو” (hoo) ولكن علامة التشكيل الموضوعة هناك هي لصوت “إي” (ee). إذا حاولت قراءة هذا بصوت عالٍ فستقول “هيوو” (heeoo). حتى في النقحرة المنتشرة عبر الإنترنت، يضعون “hî” أو “hee”:
تحدث هذه الفضيحة بشكل متكرر في جميع الترجمات والمورفولوجيا المفسرة لأسفار موسى الخمسة. تكوين 3:12 هو أول حالة للتلاعب بـ הִוא ويظهر بحث سريع في قاعدة البيانات لهذه الصيغة أن هناك حوالي 105 مواضع يحدث فيها ذلك. لم يفهمها أحد أبداً، ولم يقم أحد بإصلاح أو إزالة نقاط النيقود الخاطئة. حتى بعد أن كتب جيزينيوس عنها منذ أكثر من 120 عاماً، لم يترجمها أحد بأمانة، وجميع الترجمات تعكس ما يسمى بـ “الخصوصية” حتى يومنا هذا.
ألن تكون النساء فضوليات حقاً لمعرفة ما تقوله هذه النصوص حقاً؟
| المرجع | العبرية |
|---|---|
| تكوين 3.12 | וַיֹּאמֶר הָאָדָם הָאִשָּׁה אֲשֶׁר נָתַתָּה עִמָּדִי הִוא נָתְנָה־ לִּי מִן־ הָעֵץ וָאֹכֵל׃ |
| تكوين 3.20 | וַיִּקְרָא הָאָדָם שֵׁם אִשְׁתּוֹ חַוָּה כִּי הִוא הָיְתָה אֵם כָּל־ חָי׃ |
| تكوين 7.2 | מִכֹּל׀ הָבְּהֵמָה הָטְּהוֹרָ֗ה תִּקַּח־ לְךָ שִׁבְעָה שִׁבְעָה אִישׁ וְאִשְׁתּוֹ וּמִן־ הָבְּהֵמָ֡ה אֲ֠שֶׁר לֹא טְהֹרָה הִוא שְׁנַיִם אִישׁ וְאִשְׁתּוֹ׃ |
| تكوين 12.18 | וַיִּקְרָא פַרְעֹה לְאַבְרָם וַיֹּ֕אמֶר מַה־ זֹּאת עָשִׂיתָ לּي לָ֚מָּה לֹא־ הִגַּדְתָּ לִּי כִּי אִשְׁתְּךָ הִוא׃ |
| تكوين 12.19 | לָמָה אָמַרְתָּ אֲחֹתִי הִוא וָאֶקַּח אֹתָהּ لي לְאִשָּׁה וְعַתָּ֕ה הִנֵּה אִשְׁתְּךָ קַח וָלֵךְ׃ |
| تكوين 14.7 | וַ֠יָּשֻׁבוּ וַיָּבֹ֜אוּ אֶל־ עֵין מִשְׁפָּט הִוא קָדֵשׁ וַיַּכּ֕וּ אֶת־ כָּל־ שְׂדֵה הָعֲמָלֵקי וְגַם אֶת־ הָאֱמֹרִי הָיֹּשֵׁב בְּחַצְצֹן תָּמָר׃ |
| تكوين 14.8 | וַיֵּצֵא מֶלֶךְ־ סְדֹ֜ם וּמֶלֶךְ עֲמֹרָ֗ה וּמֶלֶךְ אַדְמָה וּמֶלֶךְ וּמֶלֶךְ בֶּלַע הִוא־ צעַר וַיַּעַרְכוּ אִתָּם מִלְחָמָה בְּעֵמֶק הָשִּׂדִּים׃ |
| تكوين 19.38 | וְהָצְּעִירָה גַם־ הִוא יָלְדָה בֵּן וַתִּקְרָא שְׁמוֹ בֶּן־ עַמּي הוּא אֲבִי בְנֵי־ עַמּוֹן עַד־ הָיּוֹם׃ס |
| تكوين 20.5 | הֲלֹא הוּא אָמַר־ לִי אֲחֹתִי הִוא וְהִיא־ גַם־ הִוא אָמְרָה אָחִי הוּא בְּתָם־ לְבָבִי וּבְנִקְיֹן כַּפַּי עָשִׂיתִי זֹאת׃ |
| تكوين 20.12 | וְגַם־ אָמְנָ֗ה אֲחֹתִי בַת־ אָבִי הִוא אַךְ לֹא בַת־ אִמּي וַתְּהִי־ لي לְאִשָּׁה׃ |
| تكوين 21.22 | וַיְהִי בָּעֵת הָהִוא וַיֹּאמֶר אֲבִימֶ֗לֶךְ וּפִיכֹל שַׂר־ צְבָאוֹ אֶל־ אַבְרָהָם לֵאמר אֱלֹהִים עִמְּךָ בְּכֹל אֲשֶׁר־ אַתָּה עֹשֶׂה׃ |
| تكوين 22.20 | וַיְהִ֗י אַחֲרֵי הָדְּבָרִים הָאֵלֶּה וַיֻּגַּד לְאַבְרָהָם לֵאמר הִ֠נֵּה יָלְדָה מִלְכָּה גַם־ הִוא בָּנים לְנָחוֹר אָחִיךָ׃ |
| تكوين 22.24 | וּפִילַגְשׁוֹ וּשְׁמָהּ רְאוּמָה וַתֵּלֶד גַּם־ הִוא אֶת־ טֶבַח וְאֶת־ גַּחַם וְאֶת־ תַּחַשׁ וְאֶת־ מַעֲכָה׃ס |
| تكوين 23.2 | וַתָּמָת שָׂרָ֗ה בְּקִרְיַת אַרְבַּע הִוא חֶבְרוֹן בְּאֶרֶץ כְּנָעַן וַיָּבֹא אַבְרָהָם לִסְפֹּד לְשָׂרָה וְלִבְכֹּתָהּ׃ |
| تكوين 23.19 | וְאַחֲרֵי־ כֵן קָבַר אַבְרָהָ֜ם אֶת־ שָׂרָה אִשְׁתּ֗וֹ אֶל־ מְעָרַ֞ת שְׂדֵה הָמַּכְפֵּלָה עַל־ פְּנֵי מַמְרֵא הִוא חֶבְרוֹן בְּאֶרֶץ כְּנָעַן׃ |
| تكوين 24.44 | וְאָמְרָה אֵלַי גַּם־ אַתָּה שְׁתֵה וְגַם לִגְמַלֶּיךָ אֶשְׁאָב הִוא הָאִשָּׁה אֲשֶׁר־ הֹכִיחַ יְהוָה לְבֶן־ אֲדֹנִי׃ |
| تكوين 26.9 | וַיִּקְרָא אֲבִימֶ֜לֶךְ לְיִצְחָ֗ק וַיֹּאמֶر אַךְ הִנֵּה אִשְׁתְּךָ הִוא וְאֵיךְ אָמַרְתָּ אֲחֹתִי הוא וַיֹּאמֶר אֵלָיו يִצְחָק כִּי אָמַרְתִּי פֶּן־ אָמוּת עָלֶיהָ׃ |
| تكوين 26.12 | וַיִּזְרַע יִצְחָק בָּאָרֶץ הָהִוא וַיִּמְצָא בַּשָּׁנָה הָהוא מֵאָה שְׁעָרים וַיְבָרֲכֵהוּ יְהוָה׃ |
| تكوين 27.38 | וַיֹּאמֶר עֵשָׂ֜ו אֶל־ אָבִ֗יו הָבְרָכָה אַחַת הִוא־ לְךָ אָבִי בָּרֲכֵנִי גַם־ אָנִי אָבי וַיִּשָּׂא עֵשָׂו קֹלוֹ וַיֵּבְךְּ׃ |
| تكوين 29.2 | וַיַּ֞רְא וְהִנֵּה בְאֵר בַּשָּׂדֶ֗ה וְהִנֵּה־ שׁם שְׁלֹשָׁה עֶדְרֵי־ צֹאן רֹבְצִים עָליהָ כִּ֚י מִן־ הָבְּאֵר הָהִוא יַשְקוּ הָעֲדָרים וְהָאֶבֶן גְּדֹלָה עַל־ פִּי הָבְּאֵר׃ |
| تكوين 29.9 | עוֹדֶנּוּ מְדַבֵּר עִמָּם וְרָחֵל׀ בָּ֗אָה עִם־ הָצֹּאן אֲשֶׁר לְאָבִיהָ כִּי רֹעָה הִוא׃ |
| تكوين 32.19 | וְאָמַרְתָּ לְעַבְדְּךָ לְיַעֲקֹב מִנְחָה הִוא שְׁלוּחָה לַאדֹني לְעֵשָׂו וְהִנֵּה גַם־ הוּא אַחֲרֵינוּ׃ |
| تكوين 35.20 | וַיַּצֵּב יַעֲקֹב מַצֵּבָה עַל־ קְבֻרָתָהּ הִוא מַצֶּבֶת קְבֻרַת־ רָחֵל עַד־ הָיּוֹם׃ |
| تكوين 35.22 | וַיְהִ֗י בִּשְׁכֹּן יִשְׂרָאֵל בָּאָרֶץ הָהִוא וַיֵּלֶךְ רְאוּבֵן וַיִּשְׁכַּ֕ב אֶת־ בִּלְהָה פִּילֶגֶשׁ אָביו וַיִּשְׁמַע יִשְׂרָאֵלפ וַיִּהְיוּ בְנֵי־ יַעֲקֹב שְׁנֵים עָשָׂר׃ |
| تكوين 35.27 | וַיָּבֹא יַעֲקֹב אֶל־ יִצְחָק אָבִיו מַמְרֵא קִרְיַת הָאַרְבַּע הִוא חֶבְרוֹן אֲשֶׁר־ גָּר־ שָׁם אַבְרָהָם וְיִצְחָק׃ |
| تكوين 38.1 | וַיְהִי בָּעֵת הָהִוא וַיֵּרֶד יְהוּדָה מֵאֵת אֶחָיו וַיֵּט עַד־ אִישׁ עֲדֻלָּמי וּשְׁמוֹ חִירָה׃ |
| تكوين 38.21 | וַיִּשְׁאַ֞ל אֶת־ אַנְשֵׁי מְקֹמָהּ לֵאמֹר אַיֵּה הָקְּדֵשָׁה הִוא בָעֵינַיִם עַל־ הָדָּרֶךְ וַיֹּאמְרוּ לֹא־ הָיְתָה בָזֶה קְדֵשָׁה׃ |
| تكوين 38.25 | הִוא מוּצֵ֗את וְהִיא שָׁלְחָה אֶל־ חָמִיהָ לֵאמֹר לְאִישׁ אֲשֶׁר־ אֵלֶּה לּוֹ אָנֹכי הָרָה וַתֹּאמֶר הַכֶּר־ נָא לְמִ֞י הָחֹתֶמֶת וְהָפְּתִילִים וְהָמַּטֶּה הָאֵלֶּה׃ |
| تكوين 47.6 | אֶרֶץ מִצְרַיִם לְפָנֶיךָ הִוא בְּמֵיטַב הָאָרֶץ הוֹשֵׁב אֶת־ אָביךָ וְאֶת־ אַחֶיךָ יֵשְׁבוּ בְּאֶרֶץ גֹּשֶׁן וְאִם־ יָדַ֗עְתָּ וְיֶשׁ־ בָּם אַנְשֵׁי־ חַיִל וְשַׂמְתָּם שָׂרֵי מִקְנֶה עַל־ אֲשֶׁר־ לִי׃ |
| تكوين 47.17 | וַיָּבִיאוּ אֶת־ מִקְנֵיהֶם אֶל־ יוֹסֵף֒ וַיִּתֵּן לָהֶם יוֹסֵף לֶ֜חֶם בַּסּוּסִ֗ים וּבְמִקְנֵה הָצֹּאן וּבְמִקְנֵה הָבָּקָר וּבַחֲמֹרים וַיְנַהֲלֵם בַּלֶּחֶם בְּכָל־ מִקְנֵהם בַּשָּׁנָה הָהִוא׃ |
| تكوين 47.18 | וַתִּתֹּם הָשָּׁנָה הָהִוא֒ וַיָּבֹאוּ אֵלָ֜יו בַּשָּׁנָה הָשֵּׁנִ֗ית וַיֹּאמרוּ לוֹ לֹא־ נְכַחֵד מֵאֲדֹנִי כִּ֚י אִם־ תַּם הָכּסֶף וּמִקְנֵה הָבְּהֵמָה אֶל־ אֲדֹني לֹא נִשְׁאַר לִפְנֵי אֲדֹנִי בִּלְתִּי אִם־ גְּוִיָּתֵנוּ וְאַדְמָתֵנוּ׃ |
| خروج 3.8 | וָאֵרֵ֞ד לְהַצִּילוֹ׀ מִיַּד מִצְרַ֗יִם וּלְהַعֲלֹתוֹ מִן־ הָאָרֶץ הָהִוא֒ אֶל־ אֶרֶץ טוֹבָה וּרְחָבָה אֶל־ אֶרֶץ זָבַת חָלָב וּדְבָשׁ אֶל־ מְקוֹם הָכְּנַעֲנִי וְהָחִתִּי וְהָאֱמֹרִי וְהָפְּרִזִּי וְהָחִוּי וְהָיְבוּסִי׃ |
| خروج 12.15 | שִׁבְעַת יָמִים מַצּוֹת תֹּאכֵלוּ אַ֚ך בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם כִּי׀ כָּל־ אֹכֵל חָמֵ֗ץ וְנִכְרְתה הָנֶּפֶשׁ הָהִוא מִיִּשְׂרָאֵל מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד־ יוֹם הָשְּׁבִעִי׃ |
| خروج 12.19 | שִׁבְעַת יָמִים שְׂאֹ֕ר לֹא יִמָּצֵא בְּבָתֵּיכֶם כִּי׀ כָּל־ אֹכֵל מַחְמֶ֗צֶת וְנִכְרְתה הָנֶּפֶשׁ הָהִוא מֵעֲדַת יִשְׂרָאֵל בַּגֵּר וּבְאֶזְרַח הָאָרֶץ׃ |
| خروج 22.26 | כִּי הִוא לְבַדָּהּ הִוא שִׂמְלָתוֹ לְעֹרוֹ בַּמֶּה יִשְׁכָּב וְהָיָה כִּי־ יִצְעַק אֵלַי וְשָׁמַעְתּי כִּי־ חַנּוּן אָנִי׃ס |
| لاويين 2.6 | פָּתוֹת אֹתָהּ פִּתִּים וְיָצַקְתָּ עָלֶיהָ שָׁמֶן מִנְחָה הִוא׃ס |
| لاويين 2.15 | וְנָתַתָּ עָלֶיהָ שׁמֶן וְשַׂמְתָּ עָלֶיהָ לְבֹנָה מִנְחָה הִוא׃ |
| لاويين 5.12 | וֶהֱבִיאָהּ אֶל־ הָכֹּהֵן֒ וְקָמַץ הָכֹּהֵן׀ מִ֠מֶּנָּה מְלוֹא קֻמְצ֜וֹ אֶת־ אַזְכָּרָתָה וְהִקְטִיר הָמִּזְבֵּחָה עַל אִשֵּׁי יְהוָה חַטָּאת הִוא׃ |
| لاويين 6.2 | צַו אֶת־ אַהֲרֹן וְאֶת־ בָּנָיו לֵאמֹר זֹאת תּוֹרַת הָעֹלָה הִוא הָעֹלָ֡ה עַל מוֹקְדָה עַל־ הָמִּזְבֵּחַ כָּל־ הָלַּיְלָה עַד־ הָבֹּקֶר וְאֵשׁ הָמִּזְבֵּחַ תּוּקַד בּוֹ׃ |
| لاويين 6.10 | לֹא תֵאָפֶה חָמֵץ חֶלְקָם נָתַתִּי אֹתָהּ מֵאִשָּׁי קֹדֶשׁ קָדָשִׁים הִוא כַּחַטָּאת וְכָאָשָׁם׃ |
| لاويين 6.18 | דַּבֵּר אֶל־ אַהֲרֹן וְאֶל־ בָּנָיו לֵאמֹר זֹאת תּוֹרַת הָחַטָּאת בִּמְק֡וֹם אֲשֶׁר תִּשָּׁחֵט הָעֹלָ֜ה תִּשָּׁחֵט הָחַטָּאת לִפְנֵי יְהוָה קֹדֶשׁ קָדָשׁים הִוא׃ |
| لاويين 6:22 | כָּל־ זָכָר בַּכֹּהֲנים יֹאכַל אֹתָהּ קֹדֶשׁ קָדָשׁים הִוא׃ |
| لاويين 10:12 | וַיְדַבֵּר מֹשֶׁ֜ה אֶל־ אַהֲרֹ֗ן וְאֶל אלְעָזָר וְאֶל־ אִיתָמָר׀ בָּנָיו הָנּוֹתָרִים֒ קְחוּ אֶת־ הָמִּנְחָ֗ה הָנּוֹתֶרֶת מֵאִשֵּׁי יְהוָה וְאִכְלוּהָ מַצּוֹת אֵצֶל הָמִּזְבֵּחַ כִּי קֹדֶשׁ קָדָשׁים הִוא׃ |
| لاويين 10:13 | וַאֲכַלְתֶּם אֹתָהּ בְּמָקוֹם קָדֹשׁ כִּי חָקְךָ וְחָק־ בָּנֶיךָ הִוא מֵאִשֵּׁי יְהוָה כִּי־ כֵן צֻוֵּיתִי׃ |
| لاويين 11:6 | וְאֶת־ הָאַרְנֶ֗בֶת כִּי־ מַעֲלַת גֵּרָה הִוא וּפַרְסָה לֹא הִפְריסָה טְמֵאָה הוא לָכֶם׃ |
| لاويين 11:26 | לְכָל־ הָבְּהֵמָ֡ה אֲשֶׁר הִוא מַפְרֶסֶת פַּרְסָ֜ה וְשֶׁסַע׀ אֵינֶנָּה שֹׁסַ֗עַת וְגֵרָה אֵינֶנָּה מַעֲלָה טְמֵאִים הֵם לָכֶם כָּל־ הָנֹּגֵעַ בָּהֶם יִטְמָא׃ |
| لاويين 13:8 | וְרָאָה הָכֹּהֵן וְהִנֵּה פָּשְׂתָה הָמִּסְפַּחַת בָּעוֹר וְטִמְּאוֹ הָכֹּהֵן צָרַעַת הִוא׃פ |
| لاويين 13:11 | צָרַעַת נוֹשֶׁנֶת הִוא בְּעוֹר בְּשָׂרוֹ וְטִמְּאוֹ הָכֹּהֵן לֹא יַסְגִּרנּוּ כִּי טָמֵא הוּא׃ |
| لاويين 13:22 | וְאִם־ פָּשֹׂה תִפְשֶׂה בָּעוֹר וְטִמֵּא הָכֹּהֵן אֹתוֹ נֶגַע הִוא׃ |
| لاويين 13:25 | וְרָאָה אֹתָהּ הָכֹּהן וְהִנֵּה נֶהְפַּךְ שֵׂעָר לָבָ֜ן בַּבַּהֶ֗רֶת וּמַרְאֶהָ עָמֹק מִן־ הָעוֹר צָרַעַת הִוא בַּמִּכְוָה פָּרָחָה וְטִמֵּא אֹתוֹ הָכֹּהֵן נֶגַע צָרַעַת הִוא׃ |
| لاويين 13:26 | וְאִם׀ יִרְאֶנָּה הָכֹּהֵ֗ן וְהִנֵּה אֵין־ בַּבֶּהֶרֶת שֵׂעָר לָבָן וּשְׁפָלָה אֵינֶנָּה מִן־ הָעוֹר וְהִוא כֵהָה וְהִסְגִּירוֹ הָכֹּהֵן שִׁבְعַת יָמִים׃ |
| لاويين 13:27 | וְרָאָהוּ הָכֹּהֵן בַּיּוֹם הָשְּׁבִיעי אִם־ פָּשֹׂה תִפְשֶׂה בָּעוֹר וְטִמֵּא הָכֹּהֵן אֹתוֹ נֶגַע צָרַעַת הִוא׃ |
| لاويين 13:28 | וְאִם־ תַּחְתֶּיהָ תַעֲמֹד הָבַּהֶ֜רֶת לֹא־ פָשְׂתָה בָעוֹר וְהִוא כֵהָה שְׂאֵת הָמִּכְוָה הוא וְטִהֲרוֹ הָכֹּהֵן כִּי־ צָרֶבֶת הָמִּכְוָה הִוא׃פ |
| لاويين 13:42 | וְכִי־ יִהְיֶה בַקָּרַחַת אוֹ בַגַּבַּחַת נֶגַע לָבָן אֲדַמְדָּם צָרַעַת פֹּרַחַת הִוא בְּקָרַחְתּוֹ אוֹ בְגַבַּחְתּוֹ׃ |
| لاويين 13:52 | וְשָׂרַף אֶת־ הָבֶּ֜גֶד אוֹ אֶת־ הָשְּׁתִי׀ אוֹ אֶת־ הָעֵ֗רֶב בַּצֶּמֶר אוֹ בַפִּשְׁתִּים א֚וֹ אֶת־ כָּל־ כְּלִי הָעוֹר אֲשֶׁר־ יִהְיֶה בוֹ הָנָּגַע כִּי־ צָרַעַת מַמְאֶרֶת הִוא בָּאֵשׁ תִּשָּׂרֵף׃ |
| لاويين 13:55 | וְרָאָה הָכֹּהֵ֜ן אַחֲרֵי׀ הֻכַּבֵּס אֶת־ הָנֶּ֗גַע וְ֠הִנֵּה לֹא־ הָפַךְ הָנֶּגַע אֶת־ עֵינוֹ וְהָנֶּגַע לֹא־ פָשָׂה טָמֵא הוּא בָּאֵשׁ תִּשְׂרְפֶנּוּ פְּחֶתֶת הִוא בְּקָרַחְתּוֹ אוֹ בְגַבַּחְתּוֹ׃ |
| لاويين 14:44 | וּבָא הָכֹּהֵן וְרָאָ֕ה וְהִנֵּה פָּשָׂה הָנֶּגַע בַּבָּיִת צָרַעַת מַמְאֶרֶת הִוא בַּבַּיִת טָמֵא הוּא׃ |
| لاويين 15:3 | וְזֹאת תִּהְיֶה טֻמְאָתוֹ בְּזוֹבוֹ רָר בְּשָׂר֞וֹ אֶת־ זוֹב֗וֹ אוֹ־ הֶחְתִּים בְּשָׂרוֹ מִזּוֹבוֹ טֻמְאָתוֹ הִוא׃ |
| لاويين 15:23 | וְאִם עַל־ הָמִּשְׁכָּ֜ב ה֗וּא אוֹ עַل־ הָכְּלִי אֲשֶׁר־ הִוא יֹשֶׁבֶת־ עָלָיו בְּנָגְעוֹ־ בוֹ יִטְמָא עַד־ הָעָרֶב׃ |
| لاويين 15:25 | וְאִשָּׁ֡ה כִּי־ יָזוּב זוֹב דָּמָ֜הּ יָמִים רַבִּ֗ים בְּלֹא עֶת־ נִדָּתָהּ אוֹ כִי־ תָזוּב עַל־ נִדָּתָהּ כָּל־ יְמֵ֞י זוֹב טֻמְאָתָ֗הּ כִּימֵי נִדָּתָהּ תִּהְיֶה טְמֵאָה הִוא׃ |
| لاويين 17:11 | כִּי נֶפֶשׁ הָבָּשָׂר בַּדָּם הִוא֒ וַאֲנִ֞י נְתַתִּיו לָכֶם עַל־ הָמִּזְבֵּחַ לְכַפֵּר עַל־ נַפְשֹׁתֵיכֶם כִּי־ הָדָּם הוּא בַּנֶּפֶשׁ יְכַפֵּר׃ |
| لاويين 17:14 | כִּי־ נֶפֶשׁ כָּל־ בָּשָׂ֗ר דָּמוֹ בְנַפְשׁוֹ הוּא֒ וָאֹמַר לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל דַּם כָּל־ בָּשָׂר לֹא תֹאכֵלוּ כִּי נֶפֶשׁ כָּל־ בָּשָׂר דָּמוֹ הִוא כָּל־ אֹכְלָיו יִכָּרֵת׃ |
| لاويين 18:7 | עֶרְוַת אָביךָ וְעֶרְוַת אִמְּךָ לֹא תְגַלֵּה אִמְּךָ הִוא לֹא תְגַלֶּה עֶרְוָתָהּ׃ס |
| لاويين 18:8 | עֶרְוַת אֵשֶׁת־ אָביךָ לֹא תְגַלֵּה עֶרְוַת אָביךָ הִוא׃ס |
| لاويين 18:12 | עֶרְוַת אֲחוֹת־ אָביךָ לֹא תְגַלֵּה שְׁאֵר אָביךָ הִוא׃ס |
| لاويين 18:13 | עֶרְוַת אֲחוֹת־ אִמְּךָ לֹא תְגַלֵּה כִּי־ שְׁאֵר אִמְּךָ הִוא׃ס |
| لاويين 18:14 | עֶרְוַת אֲחִי־ אָביךָ לֹא תְגַלֵּה אֶל־ אִשְׁתּוֹ לֹא תִקְרָב דֹּדָתְךָ הִוא׃ס |
| لاويين 18:15 | עֶרְוַת כַּלָּתְךָ לֹא תְגַלֵּה אֵשֶׁת בִּנְךָ הִוא לֹא תְגַלֶּה עֶרְוָתָהּ׃ס |
| لاويين 18:16 | עֶרְוַת אֵשֶׁת־ אָחיךָ לֹא תְגַלֵּה עֶרְוַת אָחיךָ הִוא׃ס |
| لاويين 18:17 | עֶרְוַת אִשָּׁה וּבִתָּהּ לֹא תְגַלֵּה אֶת־ בַּת־ בְּנהּ וְאֶת־ בַּת־ בִּתָּ֗הּ לֹא תִקַּח לְגַלּוֹת עֶרְוָתָהּ שַׁאֲרָה הֵנָּה זִמָּה הִוא |
| لاويين 18:22 | וְאֶת־ זָכָר לֹא תִשְׁכַּב מִשְׁכְּבֵי אִשָּׁה תּוֹעֵבָה הִוא׃ |
| لاويين 19:20 | וְ֠אִישׁ כִּי־ יִשְׁכַּב אֶת־ אִשָּׁ֜ה שִׁכְבַת־ זֶ֗רַע וְהִוא שִׁפְחָה נֶחֱרֶפֶת לְאִישׁ וְהָפְדֵּה לֹא נִפְדָּתָה אוֹ חֻפְשָׁה לֹא נִתַּן־ לָהּ בִּקֹּרֶת תִּהְיֶה לֹא יוּמְתוּ כִּי־ לֹא חֻפָּשָׁה׃ |
| لاويين 20:6 | וְהָנֶּ֗פֶשׁ אֲשֶׁר תִּפְנֶה אֶל־ הָאֹבֹת וְאֶל־ הָיִּדְּעֹנִים לִזְנוֹת אַחֲרֵיהֶם וְנָתַתִּי אֶת־ פָּנַי בַּנֶּפֶשׁ הָהִוא וְהִכְרַתִּי אֹתוֹ מִקֶּרֶב עַמּוֹ׃ |
| لاويين 22:3 | אֱמֹר אֲלֵהֶ֗ם לְדֹרֹתֵיכֶ֜ם כָּל־ אִישׁ׀ אֲשֶׁר־ יִקְרַב מִכָּל־ זַרְעֲכֶ֗ם אֶל־ הָקֳּדָשִׁים אֲשֶׁר יַקְדִּישׁוּ בְנֵי־ יִשְׂרָאֵל לַיהוָה וְטֻמְאָתוֹ עָלָיו וְנִכְרְתה הָנֶּפֶשׁ הָהִוא מִלְּפָנַי אֲנִי יְהוָה׃ |
| لاويين 23:3 | שֵׁשֶׁת יָמִים תֵּעָשֶׂה מְלָאכָה֒ וּבַיּוֹם הָשְּׁבִיעִ֗י שַׁבַּת שַׁבָּתוֹן מִקְרָא־ קֹדֶשׁ כָּל־ מְלָאכָה לֹא תַעֲשׂוּ שַׁבָּת הִוא לַיהוָה בְּכֹל מוֹשְׁבֹתֵיכֶם׃ف |
| لاويين 23:36 | שִׁבְעַת יָמִים תַּקְרִיבוּ אִשֶּׁה לַיהוָה בַּיּוֹם הָשְּׁמִינִ֡י מִקְרָא־ קֹדֶשׁ יִהְיֶה לָכֶ֜ם וְהִקְרַבְתֶּם אִשֶּׁה לַיהוָה עֲצֶרֶת הִוא כָּל־ מְלֶאכֶת עֲבֹדָה לֹא תַעֲשׂוּ׃ |
| لاويين 25:10 | וְקִדַּשְׁתֶּ֗ם אֵת שְׁנַת הָחֲמִשִּׁים שָׁנָה וּקְרָאתֶם דְּרוֹר בָּאָרֶץ לְכָל־ יֹשְׁבֶיהָ יוֹבֵל הִוא תִּהְיֶה לָכם וְשַׁבְתֶּ֗ם אִ֚ישׁ אֶל־ אֲחֻזָּתוֹ וְאִישׁ אֶל־ מִשְׁפַּחְתּוֹ תָּשֻׁבוּ׃ |
| لاويين 25:12 | כִּ֚י יוֹבֵל הִוא קֹדֶשׁ תִּהְיֶה לָכֶם מִן־ הָשָּׂדה תֹּאכְלוּ אֶת־ תְּבוּאָתָהּ׃ |
| عدد 5:6 | דַּבֵּר אֶל־ בְּנֵי יִשְׂרָאֵל֒ אִישׁ אוֹ־ אִשָּׁ֗ה כִּי יַעֲשׂוּ מִכָּל־ חַטֹּאת הָאָדָם לִמְעֹל מַעַל בַּיהוָה וְאָשְׁמָה הָנֶּפֶשׁ הָהִוא׃ |
| عدد 5:14 | וְעָבַר עָלָיו רוּחַ־ קִנְאָה וְקִנֵּא אֶת־ אִשְׁתּוֹ וְהִוא נִטְמָאָה אוֹ־ עָבַר עָלָיו רוּחַ־ קִנְאָה וְקִנֵּא אֶת־ אִשְׁתּוֹ וְהיא לֹא נִטְמָאָה׃ |
| عدد 5:31 | וְנִקָּה הָאישׁ מֵעָון וְהָאִשָּׁה הָהִוא תִּשָּׂא אֶת־ עֲוֹנָהּ׃ف |
| عدد 13:32 | וַיּוֹצִ֜יאוּ דִּבַּת הָאָרֶץ אֲשֶׁר תָּרוּ אֹתָהּ אֶל־ בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לֵאמר הָאָ֡רֶץ אֲשֶׁר עָבַרְנוּ בָ֜הּ לָתוּר אֹתָ֗הּ אֶרֶץ אֹכֶלֶת יוֹשְׁבֶיהָ הִוא וְכָל־ הָעָם אֲשֶׁר־ רָאִינוּ בְתוֹכָהּ אַנְשֵׁי מִדּוֹת׃ |
| عدد 14:8 | אִם־ חָפֵץ בָּנוּ יְהוָה וְהֵבִיא אֹתָנוּ אֶל־ הָאָרֶץ הָזֹּאת וּנְתָנָהּ לָנוּ אֶ֕רֶץ אֲשֶׁר־ הִוא זָבַת חָלָב וּדְבָשׁ׃ |
| عدد 15:25 | וְכִפֶּר הָכֹּהֵ֗ן עַל־ כָּל־ עֲדַת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְנִסְלַח לָהֶם כִּי־ שְגָגָה הִוא וְהֵם הֵבִיאוּ אֶת־ קָרְבָּנָ֜ם אִשֶּׁה לַיהוָ֗ה וְחַטָּאתָם לִפְנֵי יְהוָה עַל־ שִׁגְגָתָם׃ |
| عدد 18:19 | כֹּל׀ תְּרוּמֹת הָקֳּדָשִׁ֗ים אֲשֶׁר יָרִימוּ בְנֵי־ יִשְׂרָאֵל לַיהוָה֒ נָתַתִּי לְךָ֗ וּלְבָנֶיךָ וְלִבְנֹתֶיךָ אִתְּךָ לְחָק־ עוֹלָם בְּרִית מֶלַח עוֹלָם הִוא לִפְנֵי יְהוָה לְךָ וּלְזַרְעֲךָ אִתָּךְ׃ |
| عدد 19:9 | וְאָסַף׀ אִישׁ טָה֗וֹר אֵ֚ת אֵפֶר הָפָּרָה וְהִנִּיחַ מִחוּץ לַמַּחֲנֶה בְּמָקוֹם טָהוֹר וְ֠הָיְתָה לַעֲדַת בְּנֵי־ יִשְׂרָאֵל לְמִשְׁמֶרֶת לְמֵי נִדָּה חַטָּאת הִוא׃ |
| عدد 21:16 | וּמִשָּׁם בְּאֵרָה הִוא הָבְּאֵ֗ר אֲשֶׁר אָמַר יְהוָה לְמֹשׁה אֱסֹף אֶת־ הָעָם וְאֶתְּנָה לָהֶם מָיִם׃ס |
| عدد 22:4 | וַיֹּאמֶר מוֹאָ֜ב אֶל־ זִקְנֵי מִדְיָ֗ן עַתּה יְלַחֲכוּ הָקָּהָל אֶת־ כָּל־ סְבִיבֹתֵינוּ כִּלְחֹךְ הָשּׁוֹר אֵת יֶרֶק הָשָּׂדֶה וּבָלָק בֶּן־ צִפּוֹר מֶלֶךְ לְמוֹאָב בָּעֵת הָהִוא׃ |
| عدد 33:36 | וַיִּסְעוּ מֵעֶצְיוֹן גָּבֶר וַיַּחֲנוּ בְמִדְבַּר־ צן הִוא קָדֵשׁ׃ |
| تثنية 2:34 | וַנִּלְכֹּד אֶת־ כָּל־ עָרָיו בָּעֵת הָהִוא וַנַּחֲרֵם אֶת־ כָּל־ עִיר מְתִם וְהָנָּשׁים וְהָטָּף לֹא הִשְׁאַרְנוּ שָׂרִיד׃ |
| تثنية 3:4 | וַנִּלְכֹּד אֶת־ כָּל־ עָרָיו בָּעֵת הָהִוא לֹא הָיְתָה קִרְיָה אֲשֶׁר לֹא־ לָקַחְנוּ מֵאִתָּם שִׁשִּׁים עִיר כָּל־ חֶבֶל אַרְגֹּב מַמְלֶכֶת עוֹג בַּבָּשָׁן׃ |
| تثنية 3:8 | וַנִּקַּ֞ח בָּעֵת הָהִוא אֶת־ הָאָרֶץ מִיַּ֗ד שְׁנֵי מַלְכֵי הָאֱמֹרִי אֲשֶׁר בְּעֵבֶר הָיַּרְדֵּן מִנַּחַל אַרְנֹן עַד־ הַר חֶרְמוֹן׃ |
| تثنية 3:11 | כִּי רַק־ ע֞וֹג מֶלֶךְ הָבָּשָׁ֗ן נִשְׁאַר מִיֶּתֶר הָרְפָאִים֒ הִנֵּה עַרְשׂוֹ עֶרֶשׂ בַּרְזל הֲלֹה הִוא בְּרַבַּת בְּנֵי עַמּוֹן תֵּשַׁע אַמּוֹת אָרְכָּ֗הּ וְאַרְבַּע אַמּוֹת רָחְבָּהּ בְּאַמַּת־ אִישׁ׃ |
| تثنية 4:6 | וּשְׁמַרְתֶּם וַעֲשִׂיתֶם֒ כִּי הִוא חָכְמַתְכֶם וּבִינַתְכם לְעֵינֵי הָעַמּים אֲשֶׁר יִשְׁמְע֗וּן אֵ֚ת כָּל־ הָחֻקִּים הָאֵלֶּה וְאָמְר֗וּ רַ֚ק עַם־ חָכָם וְנָבוֹן הָגּוֹי הָגָּדוֹל הָזֶּה׃ |
| تثنية 4:14 | וְאֹתִ֞י צִוָּה יְהוָה בָּעֵת הָהִוא לְלַמֵּד אֶתְכם חֻקּים וּמִשְׁפָּטים לַעֲשֹׂתְכֶם אֹתָם בָּאָ֕רֶץ אֲשֶׁר אַתֶּם עֹבְרִים שָׁמָּה לְרִשְׁתָּהּ׃ |
| تثنية 5:5 | אָ֠נֹכִי עֹמֵד בֵּין־ יְהוָה וּבֵינֵיכֶם בָּעֵת הָהִוא לְהַגִּיד לָכֶם אֶת־ דְּבַר יְהוָה כִּי יְרֵאתֶם מִפְּנֵי הָאֵשׁ וְלֹא־ עֲלִיתֶם בָּהָר לֵאמֹר׃ס |
| تثنية 9:19 | כִּי יָגֹ֗רְתִּי מִפְּנֵי הָאַף וְהָחֵמָה אֲשֶׁר קָצַף יְהוָה עֲלֵיכֶם לְהַשְׁמִיד אֶתְכֶם וַיִּשְׁמַע יְהוָה אֵלַי גַּם בַּפַּעַם הָהִוא׃ |
| تثنية 9:20 | וּבְאַהֲרֹ֗ן הִתְאַנַּף יְהוָה מְאֹד לְהַשְׁמִידוֹ וָאֶתְפַּלֵּל גַּם־ בְּעַד אַהֲרֹן בָּעֵת הָהִוא |
| تثنية 10:10 | וְאָנֹכִ֞י עָמַדְתִּי בָהָ֗ר כַּיָּמִים הָרִאשֹׁנִים אַרְבָּעִים יוֹם וְאַרְבָּעים לָיְלָה וַיִּשְׁמַע יְהוָ֜ה אֵלַ֗י גַּ֚ם בַּפַּעַם הָהִוא לֹא־ אָבָה יְהוָה הַשְׁחִיתֶךָ׃ |
| تثنية 11:10 | כִּי הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁר אַתָּה בָא־ שָׁמָּה לְרִשְׁתָּהּ לֹא כְאֶרֶץ מִצְרַיִם הִוא אֲשֶׁר יְצָאתֶם מִשָּׁם אֲשֶׁר תִּזְרַע אֶת־ זַרְעֲךָ וְהִשְׁקִיתָ בְרַגְלְךָ כְּגַן הָיָּרָק׃ |
| تثنية 20:20 | רַ֞ק עֵץ אֲשֶׁר־ תֵּדַ֗ע כִּי־ לֹא־ עֵץ מַאֲכָל הוּא אֹתוֹ תַשְׁחית וְכָרָתָּ וּבָנִיתָ מָצ֗וֹר עַל־ הָעִיר אֲשֶׁר־ הִוא עֹשָׂה עִמְּךָ מִלְחָמָה עַד רִדְתָּהּ׃ف |
| تثنية 21:4 | וְהוֹרִ֡דוּ זִקְנֵי הָעִיר הָהִוא אֶת־ הָעֶגְלָה אֶל־ נַחַל אֵיתָן אֲשֶׁר לֹא־ יֵעָבֵד בּוֹ וְלֹא יִזָּרֵעַ וְעָרְפוּ־ שָׁם אֶת־ הָעֶגְלָה בַּנָּחַל׃ |
| تثنية 21:6 | וְכֹ֗ל זִקְנֵי הָעִיר הָהִוא הָקְּרֹבים אֶל־ הֶחָלָל יִרְחֲצוּ אֶת־ יְדֵיהם עַל־ הָעֶגְלָה הָעֲרוּפָה בַנָּחַל׃ |
| تثنية 29:21 | וְאָמַ֞ר הָדּוֹר הָאַחֲר֗וֹן בְּנֵיכֶם אֲשֶׁר יָקוּמוּ מֵאַחֲרֵיכם וְהָנָּכְרִי אֲשֶׁר יָבֹא מֵאֶרֶץ רְחוֹקָה וְ֠רָאוּ אֶת־ מַכּ֞וֹת הָאָרֶץ הָהִוא וְאֶת־ תַּחֲלֻאיהָ אֲשֶׁר־ חִלָּה יְהוָה בָּהּ׃ |
| تثنية 30:11 | כִּ֚י הָמִּצְוָה הָזֹּאת אֲשֶׁר אָנֹכִי מְצַוְּךָ הָيּוֹם לֹא־ נִפְלֵאת הִוא מִמְּךָ וְלֹא רְחֹקָה הִוא׃ |