את (AΩ) – نشانه‌ی خودِ جاودانEnglish · አማርኛ · العربية · বাংলা · Čeština · Deutsch · Ελληνικά · Español · فارسی · Français · Hausa · עברית · हिन्दी · Hrvatski · Magyar · Bahasa Indonesia · Igbo · Italiano · 日本語 · 한국어 · मराठी · Nederlands · Afaan Oromoo · ਪੰਜਾਬੀ · Polski · Português · Română · Русский · Српски · Svenska · Kiswahili · தமிழ் · ไทย · Türkçe · Українська · اردو · Tiếng Việt · Yorùbá · 中文

تعاریف استرانگ ارائه می‌دهد:

אֵת ʼêth، ayth؛ ظاهراً مخفف شده از H226 در معنای نمایشیِ موجودیت؛ به درستی، خود (اما عموماً برای اشاره‌ی دقیق‌تر به مفعول یک فعل یا حرف اضافه به کار می‌رود، حتی یا یعنی):— [به این صورت در انگلیسی معادل ندارد].

جالب است که جیمز استرانگ معادل دقیق آن را در انگلیسی ارائه می‌دهد و سپس می‌گوید که این کلمه «در انگلیسی معادل ندارد»، اما البته منظور او کاربرد ظاهری آن است. همین «کاربرد ظاهری» برای محققان و مترجمان کتاب مقدس کافی بود تا به معنای واقعی کلمه بیش از ۱۰,۰۰۰ مورد از این کلمه را حذف کنند.

شکل کامل‌تر H226 אות نشان یا علامت است، به معنای چرخش یا دوران:

 

 

نشان: انسان در میانه، محصور در مرزها

نکته‌ی جالب دیگر این است که چقدر برای یک انسان رایج است که خود را جدا شده، منقطع، طرد شده یا مسدود شده از رسیدن به خودِ واقعی‌اش بیابد. هیچ چیز بیش از این انسان را از پا در نمی‌آورد و این از دوران باستان شناخته شده است—یونانیان ضرب‌المثلی داشتند، Γνῶθι σεαυτόν, «خودت را بشناس». یک چیز قطعی است؛ برای انسانی که به امید یافتن و درک خود به «آینه‌ی شریعت» می‌نگرد، به دلیل اینکه محققان کلمه‌ی את را به طور کامل محبوس و قرنطینه کرده‌اند، او هرگز این ۱۱,۰۰۰ مورد تکرار کلمه‌ی خود را نخواهد دید.

استرانگ شماره ۲۲۶. عبری אות، یک نشان، علامت. حرف عبری ו حرف/عددی برای «انسان» یا «میخ» است. «انسان» در میانه است و توسط خودِ جاودان احاطه شده است (معروف به «انسانِ پنهانِ دل» اول پطرس ۳:۴ RBT)؛ خودم همان «اول» و «آخر»، «آلفا» و «امگا» است، که در عبری حروف א و ת هستند. این اولین بار در متن مربوط به قائن ظاهر می‌شود، یعنی «نشان قائن».

یک «اولین» و یک «دومین»

את استرانگ شماره ۸۵۳ et. این کلمه «نشانه‌ی غیرقابل ترجمه‌ی مفعولی» نامیده شده است، اما هرگز به طور کامل درک نشده است. این کلمه از اولین و آخرین حروف الفبای عبری تشکیل شده است. یقیناً دلیلی برای آن وجود دارد؟

این نشان برای قرن‌ها خاخام‌ها و محققان را در مورد منشأ خود متحیر کرده است. ربی آکیوا، دانشمند یهودی قرن اول میلادی، آن را «نشانِ دستِ الهی» نامید.

حرف «O»

کتاب مکاشفه در متن یونانی به معنای آن اشاره می‌کند: «من، خودم آلفا (A) و امگا (Ω) هستم، آغاز و پایان…» (مکاشفه ۱:۸ RBT). حرف «O»؟ در یونانی به خودِ این حرف حرف تعریفِ معرفه داده شده است، «آن O». چرا؟

درباره‌ی اوست (مونث)

این کلمه‌ی حیاتی את بیش از ۱۱,۰۰۰ بار تکرار شده است، عمدتاً در تورات (که تقریباً همه‌ی آن‌ها توسط مترجمان حذف شده‌اند). از این رو، تورات نقشی محوری در زندگی جاودان، اکنونِ جاودان و خودِ جاودان ایفا می‌کند. نه به عنوان یک دوره یا مشیت، نه به عنوان قوانین یا مقررات قدیمی، بلکه به عنوان بذری کاشته شده که باید در روز بازپسین کامل و تمام شود. اما همه‌ی این‌ها چه معنایی دارد؟ در واقع چندین معنای دیگر برای تأمل وجود دارد:

• את. استرانگ شماره ۸۵۴ معنایی است که «با» یا «نزدیک» ترجمه شده است. شماره ۸۵۴ «با» بیش از ۸۰۰ بار تکرار شده است. به ما گفته شده که بر «مجاورت» دلالت دارد، اما آنچه به ویژه قابل توجه است این است که معنای شماره ۸۵۴ یعنی «با» همیشه برای افراد به کار می‌رود (مثلاً نزدِ-او) به جز چند مورد استثنای نادر برای مکان‌ها (مثلاً با قادش). این کلمه هرگز برای اشیاء به کار نمی‌رود (مثلاً نزدِ-درخت).
• את. استرانگ شماره ۸۵۵ معنایی است که «تیغه‌ی گاوآهن» و «کلنگ» ترجمه شده است. این معنا تنها برای پنج مورد فهرست شده است.
• את. استرانگ شماره ۸۵۹ آخرین مورد، معنای اصلی «تو/خودت» مفرد مونث است. جالب اینجاست که پسوند مونث برای ساختن مفرد مذکر אתה (atah) «تو» اضافه می‌شود، اما همان ساختار אתה به معنای «او (مونث)» نیز هست (خودت همان اوست، او همان خودت است). به نظر می‌رسد این از الگوی جالبی پیروی می‌کند که در آن ساختار فعل دوم شخص مفرد مذکر «تو هستی»، با ساختار فعل سوم شخص مفرد مونث «او هست» در حالت مضارع/ناقص یکسان است. آیا این از روی طرح و برنامه است؟ و این واقعیت چه نوع اشتباهات ترجمه‌ای را ممکن است ایجاد کرده باشد؟
  در جاهای دیگر با اسم‌های مونث، همان کلمه‌ی אתה (atah) ظاهراً به معنای «او/آن» مونث است. اگر همه‌ی این‌ها صرفاً مسئله‌ی تکامل زبان از طریق کاربرد مرسوم باشد، پس این کلمه را می‌توان یک «حرف» نسبتاً بی‌معنی و بدون اهمیت واقعی دانست و می‌توان آن را از کتاب مقدس حذف کرد، همان‌طور که همه‌ی ترجمه‌ها انجام داده‌اند. اگر این صرفاً یک نشانه‌ی مفعولی باشد، کاملاً بیهوده است، زیرا هر کسی می‌تواند عمل فعل را در پیدایش ۱:۱ ببیند: «او آفرید את آسمان‌ها را و את زمین را.» گویی خواننده متوجه نمی‌شد چه چیزی آفریده شده است؟

نشانی که معرف او (مونث) است را می‌توان در تعریف صریح את at به عنوان «تو»ی مونث دید:

اینک، اکنون دریافتم که [تو] زنی زیباروی در منظرِ את هستی…

پیدایش ۱۲:۱۱ RBT

…دختر، [او] את کیست؟

و او رو به او سخن می‌گوید: «دختری از خاندان خدا، خودم [אנכי].»

پیدایش ۲۴:۲۳ RBT

کلمه‌ی عبری אנכי (anoki) چیزی است که ما ممکن است آن را «خودِ خودم» یا «خودم» بنامیم، زیرا حالتی «تأکیدی» از کلمه‌ی تأکیدی אני (ani) است که یک «من» یا «خودم» معمولی‌تر است.

در حالی که «تو»ی مفرد مذکر (atah) توسط ریخت‌شناسان بیش از ۱۰۰۰ بار فهرست شده است، تنها ۵۰ بار از ۱۱,۰۰۰ مورد تکرار، به את at معنای «تو»ی مفرد مونث داده شده است.