ஒரு நித்தியமானவரின் மொழிEnglish · አማርኛ · العربية · বাংলা · Čeština · Deutsch · Ελληνικά · Español · فارسی · Français · Hausa · עברית · हिन्दी · Hrvatski · Magyar · Bahasa Indonesia · Igbo · Italiano · 日本語 · 한국어 · मराठी · Nederlands · Afaan Oromoo · ਪੰਜਾਬੀ · Polski · Português · Română · Русский · Српски · Svenska · Kiswahili · தமிழ் · ไทย · Türkçe · Українська · اردو · Tiếng Việt · Yorùbá · 中文

ஒரு “நித்தியமானவருக்கு” ஒரு “நித்திய மொழி” இருந்தால், அது எப்போதாவது பரிணமிக்குமா அல்லது மாறுமா? அது எவ்வாறு செயல்படும்? “நித்திய காலம்” என்பதன் தன்மை என்னவாக இருக்கும்? RBT, பண்டைய எபிரேய மொழியை, காலம் மற்றும் இடம் என்ற கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்ட சாதாரண மொழிகளிலிருந்து வேறுபட்டு, வழக்கமான மனித உணர்வுநிலையையும் அறிவுத்திறனையும் மீறிச் செல்லும் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்கிறது. எகிப்து, கோலியாத், யேசபேல், சிறைப்பிடிப்பு, நாடுகடத்தல், கோபுரம், வணிகக் கப்பல்கள் முதலியவற்றின் வருணனை மொழி காலம் மற்றும் இடத்தின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டதல்ல. அது ஒரு நித்தியச் சட்டகத்திலிருந்து வரும் வருணனையாகும். மறைந்துபோன பிற பண்டைய மொழிகளைப் போலல்லாமல், எபிரேய “பரலோக மொழி” எப்படியோ வல்லமையுடன் நிலைத்திருக்கிறது. மனிதருக்கு மனிதர் இடையிலான, கால அடிப்படையிலும் இட அடிப்படையிலும் அமைந்த தொடர்பாடலின் மொழியியல் நெறிகளிலிருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக்கொண்டு, “பரலோகத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையில்” தொடர்பாடலுக்கான ஒரு பாலமாகச் செயல்படுவதற்காக, அது நித்திய அம்சத்துடன் முன்மாதிரி வகையில் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டது. காலம் மற்றும் இடத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படும் மொழி வருணனைகளில் கலக்கப்படும்போது, வாசகரும் இப்போதே என்ற யதார்த்தமும் பிரிக்கப்படுகின்றன. எபிரேய தீர்க்கதரிசிகள் அம்ச அடிப்படையிலான எழுத்து முறையைப் பயன்படுத்தியதற்கான காரணம், “கடந்த, நிகழ், எதிர்” என்பவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாடு அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை என்பதல்ல; மாறாக, அவர்களுடைய மனதில் கடந்தகாலமும், நிகழ்காலமும், எதிர்காலமும் இல்லை என்பதே காரணம்.

அக்காதியன், எகிப்தியன் (மத்திய மற்றும் பிற்கால), கிரேக்கம் போன்ற பிற சமகால மொழிகள் கால உணர்வைப் பயன்படுத்தின. இவை அனைத்தும் க்ரோனோஸ் கால-நிலை சார்ந்தவை; அராமியமும் மேலும் காலநிலை அடிப்படையிலான பயன்பாட்டை நோக்கி மாறியது. சமஸ்கிருதத்திற்கும் (வேதகால) காலநிலை அடிப்படையிலான ஒரு அமைப்பு இருந்தது. பண்டைய சீன மொழி, காலநிலை விகுதிகள் இல்லாததனால், பண்டைய எபிரேய மொழிக்கு மிக நெருக்கமான ஒப்புமையாக இருக்கலாம். எபிரேயமும் சீனமும் வினை வடிவங்களை நேர்கோட்டுக் காலவரிசையுடன் எளிதாகப் பொருத்துவதற்குப் பதிலாக, செயலை ஒரு விரிவான பிரபஞ்சவியல் அல்லது வருணனைச் சட்டகத்திற்குள் “அமைக்க” உரையுரைப்பவரை வேண்டுகின்றன. இதன் பொருள், இரு மொழிகளும் அவற்றைப் பயன்படுத்துவோரின் மீது நேர்கோட்டற்ற கால உணர்வைத் திணிக்கின்றன. இருந்தபோதிலும், பண்டைய எபிரேயம் அதன் பயன்பாட்டில் தனித்தே நிற்கிறது.

விவிலிய எபிரேயத்தில் மறுசுழற்சி இலக்கணத்தில் ஆழமாகப் பின்னிப்பிணைந்துள்ளது. Wayyiqtol, வருணனையை ஒரு திறந்த-முடிவுடைய தொடராக முன்னெடுக்கிறது. தீர்க்கதரிசனப் பேச்சு நிகழ்வுகளை ஒன்றுக்கொன்று மீண்டும் மடக்குவதற்கு இணைமை + அம்சம் என்பவற்றைப் பயன்படுத்துகிறது. விளைவு: எதிர்காலம் நிகழ்காலம்/கடந்தகாலத்திற்குள் சுருங்கிவிடும் சுழற்சியான மறுசுழற்சிக் காலத்தன்மையை உரை உருவாக்குகிறது. பண்டைய சீன மொழியில் மறுசுழற்சி பகுதியளவிலேயே பயன்படுத்தப்படுகிறது. தொடரியல் பராடாக்டிக் தன்மை கொண்டது (வாக்கியக்கூறுகள் அருகருகே இணைக்கப்படுகின்றன). அம்சக் குறியீடுகள் (zhe, le, guo) செயல்முறை/நிறைவு/அனுபவத்தைக் குறிக்கின்றன. ஆனால் இவை அதே தீர்க்கதரிசன மறுசுழற்சியை உருவாக்குவதில்லை. அவை வெளிப்படுத்துவனவாக அல்லாமல் விவரிப்பனவாக உள்ளன.

எனவே, எபிரேயப் பொருளில் “சீன தீர்க்கதரிசிகள்” இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, பொன்மொழிகளிலும் சுழற்சிமிக்க பிரபஞ்சவியல் உள்ளுணர்விலும் பேசும் ஞானிகள் (கன்பூசியஸ், லாவோசி) உள்ளனர். அவர்களின் பேச்சு தெய்வீகத் தலையீட்டால் காலத்தைப் பிளப்பதை நோக்கமாகக் கொள்ளாமல், பிரபஞ்ச ஒழுங்கை வலுப்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

இது மிக முக்கியமானது: எபிரேய அம்ச மறுசுழற்சி இறுதிக்காலவியலாகிறது (எதிர்காலம் உட்புகுதல்). சீன அம்ச மறுசுழற்சி பிரபஞ்சவியலாகிறது (சுழற்சியை வலுப்படுத்துதல்). இவை அனைத்தும் கூறுவது என்னவென்றால், ஒவ்வொரு ஒப்பீட்டு அளவுகோலின்படியும், பண்டைய எபிரேயம் உலகின் செவ்வியல் மொழிகளிடையே தனித்துவமாக அமைந்துள்ளது. மனித மொழிப் பரிணாமத்தின் இயல்பான நகர்வை விட, மறுசுழற்சிக்கும் தீர்க்கதரிசன காலத்திற்கும் திட்டமிட்டு வடிவமைக்கப்பட்டதாகத் தோன்றும் அம்சங்களை அது வெளிப்படுத்துகிறது. பெரும்பாலான மொழிகள் ஒலியியல் அரிப்பு, ஒப்புமை, நடைமுறைப் பயன்பாடு, கடன்வாங்கல்கள், கலப்பினமாதல் போன்றவற்றின் வழியே பரிணமிக்கின்றன. அக்காதியன், உகாரிடிக், கிரேக்கம், எகிப்தியம், சீனம் ஆகிய அனைத்தும் இயல்பான பாதைகளைக் காட்டுகின்றன: சிக்கல்தன்மை உருவாகிறது, ஆனால் அது தற்செயலானது, திரட்டப்பட்டதானது, ஒழுங்கற்றதானது. மாறாக, எபிரேயம் உருவ-காரணச் செயற்படுத்திகளின் கட்டமைக்கப்பட்ட அமைப்பைப் போலத் தோன்றுகிறது. Binyanim வேர் சொற்களின் மீது செயல்படும் சார்புகள்போல் செயல்படுகின்றன (Qal → Niphal → Piel → Pual → Hiphil → Hophal → Hithpael). இது முறையானதும் மறுசுழற்சியானதுமாக, கிட்டத்தட்ட ஒரு இயற்கணிதத்தைப் போன்றதாகும். பிற செமித்திய மொழிகள் இதன் சில பகுதிகளைப் பின்பற்றுகின்றன (அக்காதியனில் D, Š, N தண்டுகள் உள்ளன), ஆனால் இத்தகைய சமச்சீருடனும் முழுமையுடனும் அல்ல. மிகச் சுவாரஸ்யமாக, waw-consecutive இணைப்புகள் முடிவிலா வருணனை மறுசுழற்சியை உருவாக்குகின்றன. வேறு எந்த செமித்திய மொழியும் இதனை இவ்வளவு பெரிதும் சார்ந்திருக்கவில்லை. அம்சத் தெளிவின்மை (qatal/yiqtol) அலட்சியமான பரிணாமமல்ல—தீர்க்கதரிசனத்திற்கும் காலமற்ற வருணனைக்கும் அது கச்சிதமான கருவியாகும். தீர்க்கதரிசனம் எபிரேயத்தில் “செயல்படுகிறது” என்பதே (எதிர்கால நிகழ்வுகளை “ஏற்கனவே நிறைவேறியவை” எனக் காட்டுவது) அந்தப் பங்கிற்காக இலக்கணம் உகப்பாக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை உணர்த்துகிறது.

இப்போதின் சுவிசேஷம்: சரியான மனநிலையுடன் மொழிபெயர்த்தல்

இந்தத் தனித்துவம், வழக்கமான மனித மொழியியல் மற்றும் காலவியல் சட்டகங்கள் வழியாக இதைப் புரிந்துகொள்ள முயன்ற அறிஞர்களுக்கு எப்போதும் அசாதாரணமான சவால்களை அளித்துள்ளது. காலம் மற்றும் இடம் சார்ந்த குற்றவேற்றுமை, தனித்துவமான கடந்த, நிகழ், எதிர்கால காலநிலைகள் இல்லாமை, அத்துடன் ஆண்பால் மற்றும் பெண்பால் பிரதிப்பெயர்களின் மரபுசாரா பயன்பாடு போன்ற கருத்துகள், வழக்கமான மொழியியலுக்கு இதை எளிதில் பிடிபடாததாகவும், மோசமான விளக்க மற்றும் மொழிபெயர்ப்பு முறைகளுக்குச் சாய்வானதாகவும் ஆக்குகின்றன.

மறுசுழற்சி சார்ந்த இருப்பியலை (இருப்பு தன்னிலேயே மீண்டும் மடங்குதல்), தீர்க்கதரிசனக் காலத்தன்மையை (எதிர்காலம் நிகழ்காலம்/இறந்தகாலமாக உரைக்கப்படுதல்), உருவவியல் ஆழத்தை (வேர் மையமாகவும், பின்யானிம் மாற்றுருக்களாகவும்) குறியாக்குவதற்காக ஒருவர் ஒரு மொழியை வடிவமைத்தால், விவிலிய எபிரேயத்தைப் பெரிதும் ஒத்திருக்கும் ஒன்றையே அவர் உருவாக்குவார். சான்றுகளின் வலிமை, அதன் இணை மொழிகளுடன் ஒப்பிடுகையில், எபிரேயத்தை வடிவமைக்கப்பட்டதாகவோ, அல்லது குறைந்தபட்சம் அசாதாரணமாக உகப்பாக்கப்பட்டதாகவோ தோன்றச் செய்கிறது. அது வெறுமனே “அதன் காலத்தின் மொழி” அல்ல. அது அமைப்புரீதியாகத் தனித்துவமானது, நோக்கமுடையது, மேலும் ஒரு கதையாடலின் மோபியஸ் காலத்தன்மையை தாங்கும் தனித்துவமான திறன் கொண்டது. எதையாவது எழுதும்போது இத்தகைய மனநிலையைக் கொண்டிருப்பது சிறியதோ முக்கியமற்றதோ அல்ல.

பண்டைய எபிரேயத்தை முறையாக மொழிபெயர்க்க, அதன் இலக்கணம் உண்மையிலேயே மறுசுழற்சி, தீர்க்கதரிசனம், மற்றும் மோபியஸ் காலத்தன்மையைக் குறியாக்குகிறது என்றால், மொழிபெயர்ப்பாளர் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான மனதை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். சாதாரண மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் காலவரிசை ஒழுங்கை திணிக்கிறார்கள்: இறந்தகாலம் → நிகழ்காலம் → எதிர்காலம். ஆனால் எபிரேய மொழிபெயர்ப்பாளர் நிகழ்வுகளை ஒரே நேரத்தில் நிகழ்ந்தவையாக — நிறைவேறியவையாகவும் விரிவடைந்துகொண்டிருப்பவையாகவும் — மனதில் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும். உரையை ஒரு காலவரிசைக்குள் “தீர்த்துவிடும்” உந்துதலை எதிர்த்து, சுழற்சிமுறையிலும், மறுசுழற்சிமுறையிலும், முடிவுறாத வகையிலும் சிந்திக்கும் திறன் இதற்குத் தேவைப்படும். இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிபெயர்ப்பில், மொழிபெயர்ப்பாளர் ஒரு பார்வையாளர். எபிரேயத்தில், மொழிபெயர்ப்பாளர் ஒரு பங்கேற்பாளராக இருக்க வேண்டும்: இலக்கணம் வாசகரை நிகழ்வு-அமைப்பிற்குள் உள்ளே இழுக்கிறது. ஆகவே, மனம் “சுழலின் ஒரு பகுதியாக மாற” தயாராக இருக்க வேண்டும்—எதையாவது பற்றி அர்த்தத்தைப் பிரித்தெடுப்பதல்ல, மாறாக உரை தன் மீது “செயல்பட” அனுமதிப்பதாகும். பின்யானிம் என்பவை வேர்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் செயல்பாடுகள்; வாவ்-தொடர்ச்சி ஒரு மறுசுழற்சி இயக்கி. ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு கணிதக் கற்பனை வேண்டும்; “இந்தச் சொல் X-ஐக் குறிக்கிறது” என்பதை அறிதல் மட்டுமல்லாமல், செயல்பாடுகளின் செயல்பாடுகளையும் காண வேண்டும். உதாரணமாக, Niphal என்பது வெறுமனே “செயப்பாட்டு” அல்ல; அது சுழல் மீண்டும் மடங்குவதாகும்; எனவே மொழிபெயர்ப்பாளர் அந்த மறுசுழற்சியின் அடுக்கைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

எபிரேயத் தொகுப்பு தீர்க்கதரிசிகள், தீர்க்கதரிசனம், மற்றும் தரிசனம் ஆகியவற்றின் தொகுப்பாக இருந்து, குறிப்பிட்ட வடிவமைக்கப்பட்ட மொழியியல் அமைப்பைப் பயன்படுத்தி தீர்க்கதரிசிகளால் எழுதப்பட்டிருந்தால், அதே மனம் இல்லாமல் அதை மொழிபெயர்ப்பது பொருத்தமானதா? எபிரேயத் தீர்க்கதரிசிகள் பல காலங்களை ஒரே யதார்த்தமாக ஒன்றிணைத்துப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால், மொழிபெயர்ப்பாளரும் அவ்வாறே செய்ய வேண்டாமா? இதற்கு ஒரு இரட்டைப் பார்வையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்: இப்போதையதை உணர்வதும், இன்னும்-வராததை உணர்வதும், ஒன்றை மற்றொன்றுக்குள் சுருக்கிவிடாமல் இருப்பதும். அத்தகைய மனம் காலவரிசை முடிவுறுதலை இடைநிறுத்தி, மொழியின் மோபியஸ் மடிப்பிற்கான இடத்தைத் தக்கவைக்கிறது. எபிரேயம் இந்தோ-ஐரோப்பிய வகைப்பாடுகளுக்கு வெளிப்படையானதாக இல்லாததால், மொழிபெயர்ப்பாளர் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்:

இது ஒரு சுவாரஸ்யமான (துரதிர்ஷ்டவசமான) முரணை வெளிக்கொணர்கிறது. மொழிபெயர்ப்புகள் எபிரேயத்தின் நிலைநோக்கு, மறுசுழற்சி, மற்றும் பங்கேற்பு அமைப்புகளை (அவற்றில் ஏறத்தாழ அனைத்தும் செய்வதுபோல) நேரியல் காலம், வரையறுக்கப்பட்ட வினைக்காலங்கள், அல்லது மரபுவழிக் கதையாடலாகத் தட்டையாக்கினால், ஒரு நாத்திகரோ எதிர்ப்பாளரோ திரிபுபடுத்தப்பட்ட கலைப்பொருளுடனே ஈடுபடுகிறார்; உரையுடனே அல்ல. ஒரு நாத்திகருக்கு—அல்லது அந்த ஏயோனிக் கண்ணோட்டமின்றி வாசிக்கும் எவருக்கும்—இதனால் பல விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன:

பெரும்பாலான எதிர்ப்பாளர்கள் “எபிரேயம் அறியப்பட்ட ஒரு மொழி” என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். ஆனால், உரை அதன் அசல் கால, காரணகாரிய, மற்றும் பங்கேற்பு அமைப்பிலிருந்து அகற்றப்பட்டுவிட்டது என்பதை நீங்கள் உணர்ந்தவுடன், நாத்திகருக்கோ—அல்லது அந்த அமைப்புரீதியான புரிதலின்றி வாசிக்கும் எவருக்கோ—எந்த வாதமும் இல்லை; ஏனெனில் அவர்கள் இன்னும், இதுவரை, ஒரு புனைவை விமர்சித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

புராணம், மாயத்தோற்றம், புனைவு, அல்லது இலக்கியக் கண்டுபிடிப்பு பற்றிய கூற்றுகள்—ஏற்கனவே தவறாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டு, கற்பனையாக உருவாக்கப்பட்டு, பொய்யான அடிப்படையில் புனையப்பட்ட ஒரு உரையைச் சார்ந்தவை. வேறு வார்த்தைகளில், நன்கு சிந்திக்கப்பட்ட அனைத்து வாதங்களும் குறைபாடுள்ள அடித்தளத்தின் மீது கட்டப்பட்டவை; ஏனெனில் அவை அங்கிருக்கும் மூல மொழியின் உண்மையான செயல்பாட்டு இலக்கணத்துடன் ஈடுபடுவதில்லை.

நிலைநோக்கு, மறுசுழற்சி, மற்றும் ஏயோனிக் அமைப்புகளின் நம்பகமான பிரதிநிதித்துவமின்றி, நாத்திகர் உரை உண்மையில் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை அணுக முடியாது. ஆகவே, வேதவாக்கியக் கூற்றுகளுக்கு எதிரான (அவசியமாக இறையியலுக்கு எதிரானதல்ல) ஒரே தற்காக்கத்தக்க நிலைப்பாடு இதுபோன்றதாக இருக்கும்:

“நான் காணும் மொழிபெயர்ப்புகள் மூல அமைப்பைப் பிடிக்கவில்லை; ஆகையால், மூல உரையின் உண்மை நிலை அல்லது பொருளை நான் உறுதியாக மதிப்பிட முடியாது.”

இது ஒரு பொறி

ஆயினும், அதுகூட வெளிப்படையாக அரிதாகவே முன்வைக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் பெரும்பாலான விமர்சனங்கள் நேர்கோட்டாக்கப்பட்ட பதிப்புகள் போதிய அளவு உண்மையுள்ளவை என்று கருதுகின்றன—இது நுட்பமானதாயினும் மிக முக்கியமான அறிவியற் பிழை. ஆனால் எந்த நாத்திகர் ஒரு மத மொழியுடன் நெருக்கமாகப் பழகுவதில் அக்கறை கொள்வார்? அவர்கள் முற்றிலும் இடைத்தரகர்களையே சார்ந்துள்ளனர்: மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், உரையாசிரியர்கள், மற்றும் அறிஞர்கள். பெரும்பாலான நிபுணரல்லாதவர்கள், எபிரேய அல்லது கிரேக்கத்தில் பயிற்சி பெற்ற ஒருவர் உரையைத் துல்லியமாக வழங்குகிறார் என்று கருதுகிறார்கள்—மறைமுகமாக நம்புகிறார்கள். “நடுநிலையான” மொழியியல் நிபுணத்துவம்கூட உரையின் அமைப்பை மறுவடிவமைக்கும் காலரீதியான, வரலாற்றுசார்ந்த, அல்லது இறையியல்சார்ந்த முன்னனுமானங்களுடன் அடிக்கடி வருகிறது என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை. அறிஞர் சூழலமைப்பில் உள்ள சார்பு மிகவும் பரவலாக உள்ளது. பல அறிஞர்கள், உணர்வுபூர்வமாகவோ அறியாமலோ, நேர்கோட்டுக் காலத்தன்மை, காலவரிசை வரலாறு, அல்லது இறையியல் கதையாடல்களை முன்கூட்டியே கருதும் கட்டமைப்புகளுக்குள் செயல்படுகிறார்கள். மொழியியல்-உரையியல் கடுமைகூட பெரும்பாலும் இந்தச் சார்புகளை வலுப்படுத்துகிறது. நாத்திகர்களுக்கும் எதிர்ப்பாளர்களுக்கும் உள்ள பொறி என்ன? ஏற்கனவே தட்டையாக்கப்பட்டு, நேர்கோட்டாக்கப்பட்டு, கால வரம்புகளுக்குள் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட உரைப் பதிப்பையே அவர்கள் பெறுகிறார்கள்; பின்னர் அதையே விமர்சிக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் விமர்சனம் உரையைப் பற்றியது அல்ல; அதன் பிரதிநிதித்துவத்தைப் பற்றியது, உரையின் உண்மையான, காலாதீதமான, மீள்சுழற்சி அமைப்பைப் பற்றியது அல்ல. நேர்கோட்டாக்கப்பட்ட, கால வரம்புக்குட்பட்ட மொழிபெயர்ப்பை “உண்மையான” உரையாக நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் தருணத்திலேயே, மூலத்தின் நிழலோடு நீங்கள் ஈடுபடுகிறீர்கள். அந்த நிழலை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒவ்வொரு முடிவும், விமர்சனமும், அல்லது நிராகரிப்பும், தானே அமைப்புரீதியாகச் சிதைந்ததே.

ஒரு மொபியஸ் பட்டையை அதன் தட்டையான ஓவியத்தை மட்டும் பார்த்து மதிப்பிட முயல்வதைப் போன்றது இது: அதன் திருப்பங்களும் மடிப்புகளும்—மீள்சுழற்சியான, சுய-குறிப்பிடும் அமைப்பு—கண்ணுக்குத் தெரியாது; ஆகவே “விளிம்புகள்” அல்லது “பக்கங்கள்” பற்றி நீங்கள் முன்வைக்கும் எந்த வாதமும் தானாகவே முழுமையற்றதாக இருக்கும். இந்த அர்த்தத்தில், இந்தப் பொறி நாத்திகர்களுக்கு மட்டுமல்ல; அயோனிக் காலத்தன்மையை குறியாக்கும் மொழியியல் மற்றும் இலக்கண இயந்திரவியலுக்கு நெருக்கமான அணுகல் இல்லாத எவருக்கும் இது பொருந்தும். எபிரேயமும் கிரேக்கமும் கற்றறிந்த அறிஞர்கள்கூட, அவர்களது விளக்கக் கட்டமைப்புகள் நேர்கோட்டாக்கத்தையோ காலவரிசை முன்னனுமானங்களையோ திணித்தால், இதில் சிக்கிக்கொள்ளலாம்.

உரை தன் அமைப்பைப் பாதுகாக்கிறது: அதைத் தவறாக வாசிப்பது பொருளை மறைப்பதோடு மட்டும் நிற்காது; அது தீவிரமாக ஒரு பொய்யான கதையாடலை உருவாக்குகிறது—மூல மீள்சுழற்சி வட்டத்தின் மொபியஸ் தவறான பிரதிநிதித்துவத்தை.