ירחו אסף
ירחו זרע
ירחו לקש
ירח עצד פשת
ירח קצר שערם
ירח קצר וכל
ירחו זמר
ירח קץ
1. Wata biyu, ya tattara
2. Wata biyu, ya yi shuka
3. Wata biyu, ya yi girbin amfanin gona na ƙarshe
4. Wata guda, ya sarrafa/yanke lallan (flax)
5. Wata guda, ya girbi sha’ir,
6. Wata guda, ya yi girbi kuma ya adana
7. Wata biyu, ya yi datsa
8. Wata guda, ya kammala/yanke.
Uban Kasancewa (“Abi-jah”)
Bayanan kula
עצד kalma ce da ba a cika amfani da ita ba wadda ke da alaƙa da yanke lallan (flax), ko dai da takobin sarrafa lallan, ko kuma wataƙila wuƙar yanke lallan (wadda take lankwasa kamar lauje).
Rubutun Phoenician/Canaan na farko ya yi daidai da tushen baƙaƙe שערם. A cikin abjad na Semitic na Arewa maso Yamma, za a karanta wannan daidai kamar Ibrananci שיערם: שׂ (shin) – ע (‘ayin) – ר (resh) – מ (mem), “gashinsu” ko “ƙofarsu” Ba shi da alaƙa da sha’ir (שָׂעוֹרָה), wanda za a rubuta shi daban (a cikin sigar baƙaƙen Phoenician da ya dace). Dubi Strong’s #8179 שַׁעַר ƙofa.
וכל daga tushen כול kuma ya adana. Mafi mahimmancin ma’anar כול (H3557) ita ce “ƙunshe, riƙewa a ciki,” tare da aunawa a matsayin ma’ana ta biyu, ba ta asali ba. A cikin al’adar ƙamus, babban ra’ayin shi ne iya ɗaukar abu ko riƙe wani abu a cikin iyaka.
Jerin Phoenician ya yi daidai da baƙaƙe zuwa זמר (z-m-r). A cikin Semitic na Arewa maso Yamma, kamar yadda yake a cikin Ibrananci na Littafi Mai Tsarki, tushen זמר ya fi ɗaukar ma’anar “yin kiɗa, rera waƙa, ko kunna kayan kiɗa”. Tushen H2168 זָמַר kuma aikatau ne da ke nufin “datsa ko gyara,” amma musamman a ma’anar aikin gona na datsa inabi a gonar inabi. Ba a tabbata wannan ya dace da “datsa shukar da aka yi” ba.
קץ a matsayin gajarta daga קיץ ko קוּץ yana nufin a matsayin aikatau, “ya kammala/yanke” (girbi), a matsayin suna קיץ ‘ya’yan itacen rani, ko kuma kamar yadda fassarorin Ishaya 18:6 na baya suka fassara kalmar, “shafe lokacin rani” (וקץ עליו העיט)